Όταν η ΑΓΡΑ απολύει, ο Νίτσε κλαίει…

Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί

ή αλλιώς

τα βρώμικα χέρια ενός ανθρώπου της διανόησης

Με τιμή που αρμόζει σε κάθε πνευματικό άνθρωπο και συνάμα βρε, πως τα φέρνει η τύχη! αφεντικό, χαιρετίζουμε την ανακοίνωση του εκδότη κύριου Πετσόπουλου σχετικά με την εκδικητική απόλυση του συνδικαλιστή Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Άγρα. Η ανακοίνωση, ωδή στο τέλος της πάλης των τάξεων, συνοδεύεται όπως ταιριάζει σε τέτοιες περιπτώσεις και από κείμενο υποστήριξης διανοούμενων στο πρόσωπο του εκδότη και στο έργο των εκδόσεων.

Κατά τον εκδότη και του λακέδες του (σημ. ζητάμε συγγνώμη για την ωμότητα της αλήθειας) οι εκδόσεις Άγρα εδώ και 30 χρόνια είναι πρωτοπόρες στο πεδίο εξάλειψης του κοινωνικού ανταγωνισμού. Από καθαρή σύμπτωση ο εκδοτικός οίκος δεν είναι κολλεκτίβα, αλλά ανώνυμη εταιρεία. Από καθαρά πρακτικούς, συγκυριακούς λόγους στις εκδόσεις Άγρα υπάρχουν μισθωτοί εργάτες και όχι ελεύθερα εργαζόμενα άτομα. Από καθαρά γραφειοκρατικά κωλύματα το προϊόν μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Εδώ και 30 χρόνια ένας ευαίσθητος, αριστερών βεβαίως, βεβαίως πεποιθήσεων, πνευματικός άνθρωπος, εραστής του βιβλίου και συνάμα εκδότης αλλάζει το τοπίο των σχέσεων εργοδότη – εργαζομένου. Οι μεταξύ τους σχέσεις δεν είναι ταξικές (κακή λέξη! Πιπέρι στο στόμα!). Είναι αγαθές.

Ιδού λοιπόν που ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν δεν είναι κινέζος. Είναι ο κύριος Σταύρος Πετσόπουλος.

Πράγματι οι εκδόσεις Άγρα κατέχουν μια ιδιαίτερη θέση στην εκδοτική παραγωγή της Ελλάδας με τις επιλογές των συγγραφέων και με τους τίτλους τους και την ποιότητα της δουλειάς τους. Πράγματι τα κείμενα και οι συγγραφείς των εκδόσεων επιθυμούν να αποτελούν πολιτιστική και πολιτική πρόταση στην ελληνική πραγματικότητα. Έρχονται όμως και κάτι στιγμές, βρε, άτιμες που είναι! σ’ αυτήν την πραγματικότητα, που η άβυσσος, η οποία χωρίζει τα λόγια περί πολιτιστικής και πολιτικής πρότασης και παρέμβασης από αντίστοιχες τέτοιες πράξεις, αποδεικνύονται περίτρανα. Έρχονται όμως, κάτι στιγμές που η αξιοπρέπεια της ταύτισης λόγων και έργων εξαγοράζεται σαν το πιο φτηνό σκλάβο στο παζάρι. Έρχονται κάτι στιγμές που ο βασιλιάς είναι γυμνός και κραυγάζει για ένα άλογο. Έρχονται κάτι στιγμές που η υποκρισία και η σαπίλα των αυλικών δεν κρύβεται πια. Έρχονται κάτι στιγμές που το σάλιο δεν είναι αρκετό. Έρχονται κάτι στιγμές που καμιά ανακοίνωση εκδότη ή δημόσια δήλωση προστάτη δεν ξαναράβει τον υμένα.

Ας το καταλάβουμε μια και καλή. Κάθε φορά που ένας εργαζόμενος απολύεται, η εργασιακή (ταξική) ειρήνη αποκαλύπτεται ως απάτη. Ας το ξεκαθαρίσουμε και πάλι. Εμείς οι ίδιοι, ενάντια στην καθημερινή αθλιότητα, αρνούμενοι το ρόλο του μισθωτού σκλάβου, θα ξαναδώσουμε στην ανθρώπινη ζωή τη χαμένη της υπόσταση.

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΔΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΑΓΡΑ

σουρρεαλιστές μισθωτοί σκλάβοι

4 Σχόλια to “Όταν η ΑΓΡΑ απολύει, ο Νίτσε κλαίει…”

  1. Le grand écrivain Says:

    Περισσότερες πληροφορίες και άρθρα μπορεί κανείς να βρει στο ιστολόγιο των απεργών των εκδόσεων ΑΓΡΑ: http://apolysiagra.wordpress.com/

    Από εκεί και το άρθρο του Φώτη Τερζάκη που παραθέτω:

    Ο ΑΙΣΘΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

    ΠΕΡΙ ΑΓΡΑΣ

    Η αχίλλειος πτέρνα των διανοουμένων, γνωστό από παλιά, είναι ο κρυφός έρωτάς τους για την ισχύ. Και αυτή, από τον καιρό του Πλάτωνα μέχρι τις ημέρες τού Τζοβάνι Τζεντίλε και τον Χάιντεγκερ, είχε κατά κανόνα τη μορφή τής πολιτικής εξουσίας. Η εν λόγω ροπή δεν έχει βεβαίως εκριζωθεί· τελευταία εκδήλωσή της στα καθ’ ημάς ήταν το περυσινό, μετά την εξέγερση του Δεκεμβρίου, μανιφέστο κομφορμισμού και πνευματικής υποτέλειας εκ μέρους των έξι του Παντείου και των τριών της ελεύθερης αγοράς του πνεύματος. Στις ημέρες μας όμως εμφανίζει μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή: η ισχύς στην οποία το πνεύμα προσκολλάται σαν περικοκλάδα δεν είναι μόνο, ή κυρίως, αυτή των πολιτικών ––η οποία στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό γίνεται όλο και περισσότερο θεαματική και κούφια–– αλλά εκείνη των επιχειρηματιών. Οι διανοούμενοι γίνονται αυλοκόλακες των εκδοτών, είτε του μεγάλου τύπου είτε ακόμα και ατομικών επιχειρήσεων με τις οποίες θεωρούν εγγενώς διαπλεγμένα τα συμφέροντά τους. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να προβαίνουν σε δημόσιες διακηρύξεις στήριξής τους ακόμα και σε περίπτωση εργασιακών διαφορών των εκδοτών με τους υπαλλήλους τους. Το ήθος αυτό εγκαινίασαν τα δύο (αρσενικού και θηλυκου γένους) φερέφωνα των εκδόσεων Πατάκη, που σήμερα βρίσκουν επάξιους συνεχιστές στους 49 (μάλλον αυτή τη στιγμή σπρώχνονται και άλλοι να προσχωρήσουν) υπασπιστές τού Σταύρου Πετσόπουλου των εκδόσεων Άγρα.

    Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετή κατάπτωση, η «αριστερή» εφημερίδα Αυγή ––δηλαδή, ο διευθυντής της–– όχι μόνο δίνει βήμα δημόσιας έκφρασης σε κάτι που θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζεται ως στίγμα των αυταποκαλούμενων πνευματικών ανθρώπων, αλλά φτάνει στο σημείο να αρνηθεί τη δημοσίευση κειμένου του Κώστα Δεσποινιάδη ο οποίος ασκεί εύλογη κριτική στη στάση των «πρόθυμων» διανοουμένων. Ιδού το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των «αριστερών» εργοδοτών, και ιδού η ανανεωτική ερμηνεία του παλιού εκείνου καλού σταλινισμού που σήμερα είναι κάπως εκτός μόδας!

    Δεν χρειάζεται να μπω στις πραγματολογικές λεπτομέρειες του συμβάντος – τα κείμενα υποστήριξης του απολυμένου συνδικαλιστή Ντίνου Παλαιστίδη, η δήλωση των 49, η ανακοίνωση των εργαζομένων-απεργών της Άγρας, το κείμενο του Κώστα Δεσποινιάδη και η καταγγελία των μεθοδεύσεων της Αυγής βρίσκονται αναρτημένα σε πολλούς ιστοτόπους του διαδικτύου και όλοι έχουν ή μπορούν ν’ αποκτήσουν πρόσβαση. Είμαι σε θέση να γνωρίζω προσωπικά τον Ντίνο Παλαιστίδη και την ακεραιότητά του ως βιβλιοϋπαλλήλου και αντιεξουσιαστή συνδικαλιστή, το γεγονός επίσης ότι ο ίδιος ο εκδότης της Άγρας δήλωνε σε χρόνο ανύποπτο, πριν ξεσπάσει η κρίση, πόσα του οφείλει η επιχείρηση, τα όσα διαδραματίστηκαν σε ιδιωτικές συνομιλίες μεταξύ του Κώστα Δεσποινιάδη και ορισμένων συντακτών τής Αυγής – και το γεγονός ακόμα, που πρέπει βεβαίως ν’ αναφερθεί προς τιμήν τους, ότι άλλοι συνεργάτες της εφημερίδας και του πολιτικού χώρου τον οποίον αυτή εκπροσωπεί αντιτέθηκαν στη διευθυντική γραμμή και πήραν προσωπικά θέση υπέρ της δημοσίευσης. Ανεξαρτήτως όμως όλων αυτών, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το δίκιο τού εν λόγω εργαζομένου δεν είναι δεδομένο ––πράγμα που τύποις έχει παραπεμφθεί στη δικαστική αρμοδιότητα–– θέλω απλώς να ρωτήσω: σε ποιον απευθύνονται οι 49 (και βάλε) διανοούμενοι; Στο εργατικό δικαστήριο; Θέλουν δηλαδή να επηρεάσουν εκ των προτέρων την κρίση του υπέρ τού εργοδότη και χωρίς να γνωρίζουν, όπως είναι παραπάνω από βέβαιο, τα πραγματικά δεδομένα της υπόθεσης; Τί δηλώνει από άποψη ηθική και κοινωνική μία τέτοια πρακτική; Και ποια η διαδικαστική νομιμότητα του εγχειρήματος, όταν είναι σε όλους πρόδηλο ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν εμπράγματο συμφέρον στις εκδόσεις Άγρα – που σημαίνει ότι ο εκδότης της έχει στη διάθεσή του μέσα να εκβιάσει την υποστήριξή τους;

    Ή μήπως απευθύνονται στο λεγόμενο αναγνωστικό κοινό, με σκοπό να διασώσουν το καλό όνομα και τη φήμη του εκδοτικού με τον δικαιολογημένο φόβο ότι ο θόρυβος μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τις πωλήσεις του; Αν αυτό είναι ένα από τα κίνητρά τους, τί διαφοροποιεί την πράξη τους από τη στρατηγική της εμπορικής διαφήμισης; Νομίζουν ότι αυτό τιμά τους ίδιους ως καλλιτέχνες, συγγραφείς ή ακαδημαϊκούς; Κι εν πάση περιπτώσει, ως σκεπτόμενοι άνθρωποι θα όφειλαν ν’ αναλογιστούν τον τερατώδη ανορθολογισμό που εμπερικλείει το επιχείρημά τους: από την διαπίστωση ότι το εκδοτικό της Άγρας έχει προσφέρει ποιοτικά βιβλία στην ελληνική αγορά και από τον έπαινο της αισθητικής του αρτιότητας συνάγουν ότι ο εκδότης δεν μπορεί να έχει άδικο απέναντι στους εργαζομένους του (!) Από την εποχή τουλάχιστον του Καντ μία τέτοια σύγχυση αισθητικών και ηθικών κριτηρίων αποτελεί ένδειξη αφέλειας και κατά κάποιον τρόπο βαρβαρισμού: από πότε, δηλαδή, η αισθητική εκλέπτυνση εμποδίζει κάποιον (μιλάω γενικά και υποθετικά, για να μην παρεξηγηθούμε!) να είναι κάθαρμα στις προσωπικές του σχέσεις; Και σε τελευταία ανάλυση αν όχι οι άλλοι, τουλάχιστον ο ίδιος ο εκδότης της Άγρας, που έχει επανειλημμένως παρουσιαστεί ως λάτρης του Βάλτερ Μπένγιαμιν, θα έπρεπε να έχει διαβάσει, και να θυμάται, τις σχέσεις που ο Μπένγιαμιν επεσήμανε διορατικά μεταξύ αισθητισμού και φασισμού.

    ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

  2. Δον Κιχώτης Says:

    Η αχίλλειος πτέρνα των διανοουμένων, γνωστό από παλιά, είναι ο κρυφός έρωτάς τους για την ισχύ
    Aυτο ειναι εν μερει ορθο. Γιατι μονο ενα εγω ισχυρο που δεν θελει να πεθανει στην αφανεια αγωνιζεται να διακριθει χρησιμοποιοντας τη γνωση ως εφαλητριο οταν διαθετη το φυσικο ταλαντο της αποκτησης της και του χειρισμου της
    Αυτο συμαβαινει συνηθως οταν το ατομο δεν διαθετει αλλες χαρες ή ταλεντα. Ποτε ο Σακης Ρουβας δεν θα σκεφτοταν να ασχοληθει με τη διανοηση γιατι κανει καλες τουμπες ομοιως οι γνωστες ντιβες στο μοντελινγκ Το εγω τους εχει βρει αλλου την… τροφη υκαουωντας στις επιταγες συγκεριμενων εγκεφαλικων κυτταρων
    Με αυτη τη λογικη ομως καθε μορφης δημιουργια εχει να κανει με τον αγωνα για επικρατηση του εγω και φυσικα την προβολη του
    Δεν προκεται για αχιλλειο πτερνα αλλα για την ιδια την ισχυ του Αχιλλεα την αθανασια του αυτη καθ αυτη Η Αχιλλειος πτερνα θαταν το ακριβως αντιθετο.
    Για δειτε το κι ετσι

  3. Δον Κιχώτης Says:

    Οι διανοούμενοι γίνονται αυλοκόλακες των εκδοτών, είτε του μεγάλου τύπου είτε ακόμα και ατομικών επιχειρήσεων με τις οποίες θεωρούν εγγενώς διαπλεγμένα τα συμφέροντά τους.

    Αναγκα και θεοι π…..

    Τι σου κανει η ατιμη η υλη
    Ποτε δεν ταυτισαμε ομως τον διανοουμενο με τον ασκητη
    Ποσο θα ηταν αυτο ορθο;
    Παντως συστεινω ανεπιφυλακτα εκεινο το βιβλιο της ανησυχιας του Πεσσοα. Μεσα σ αυτον θα βρειτε στον πρωτο τομο, στην αρχη. Τι ειναι αυτο που ωθει τον ανθρωπο στην γραφη.
    Πολυ λιγοι εξ αυτων ομως αρκουνται μονο στην γραφη
    Η διανόηση εχει αναγκη και από τροφη αληθινη κι ενα σπιτι να στεγασει την ψευδαισθηση της υπαρξης της
    Ολα ειναι υλη και το πνευμα πρωτα και κυρια

  4. Δον Κιχώτης Says:

    « Je pense donc je ne suis pas » Fernando Pessoa

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: