Archive for the Arts Category

Γιώργος Μπακάλης, Οι πεινασμένοι

Posted in Cinema, Επικαιρότητα on 9 Δεκεμβρίου, 2012 by Le grand écrivain

Έλσα Παπαγεωργίου, Ο Θίασος ή το παρελθόν ανήκει στο μέλλον

Posted in Cinema, Επικαιρότητα, Μικροκείμενα on 5 Φεβρουαρίου, 2012 by Le grand écrivain

Έλσα Παπαγεωργίου

Ο Θίασος ή το παρελθόν ανήκει στο μέλλον

Στο νέο του θανάτου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το πρώτο μέιλ που έλαβα από φίλο και σύντροφο περιείχε το πρώτο δεκαπεντάλεπτο από το Θίασο. Απάντησα με ένα σύντομο απόσπασμα από το Βλέμμα του Οδυσσέα, το γνωστό με τον άλλο μεγάλο απόντα Θανάση Βέγγο, τη φύση και το μπισκότο : «Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα ας το κάνει γρήγορα γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο. Μωρή φύσηηηη! Μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι κι εγώ. Πάρε ένα μπισκότο.»

Δυό βράδια αργότερα έκατσα να δω τον Θίασο. Σκέφτηκα έπειτα ότι δύο είναι οι μεγάλες αφηγήσεις μέσα από τις οποίες μαθαίνουμε σχεδόν τα πάντα για την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Και λέω σχεδόν γιατί ποτέ η αφήγηση δεν μπορεί να πει τα πάντα. Ό,τι όμως μπορεί να ειπωθεί για τα ταραγμένα χρόνια που σημάδεψαν αυτή τη γωνιά της Μεσογείου που γνωρίζουμε ως πατρίδα μας, το είπαν οι Ακυβέρνητες πολιτείες του Τσίρκα και ο Θίασος του Αγγελόπουλου. Το πρώτο, αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έξοχο δείγμα ενός μοντέρνου κομμουνιστικού κοσμοπολιτισμού, αποθεώνει τον τρελό χορό του προσωπικού και του ιστορικού δράματος. Στον Τσίρκα οι ήρωες και οι ηρωίδες είναι πολλοί και πολλές. Ο Μάνος Σιμωνίδης ή «Μεσιέ Καλογιάννος» είναι ο αφηγητής αλλά κι αυτός δεν ξέρει. Μαθαίνει από την Έμμυ, τη Νάνσυ, την Αριάγνη, το Ανθρωπάκι, τον Χέντερλιγκ. Μαθαίνει τόσα πολλά, που στο τέλος πληρώνει με την ίδια του τη ζωή. Γιατί υπάρχει, τελικά, μια βαθιά σχέση ανάμεσα στο θάνατο και τη θέληση για γνώση, όπως μας είπε ο Φουκώ στον πρώτο τόμο της Ιστορίας της Σεξουλικότητας. Η θέληση για γνώση.

  Συνέχεια

Daphné Heretakis, Ici rien

Posted in Cinema, Επικαιρότητα on 2 Νοεμβρίου, 2011 by Le grand écrivain

Daphné Heretakis, Ici rien / Δάφνη Χαιρετάκη, Εδώ τίποτα

 

Σύνοψη:

Η ταινία ξεκινάει στα Εξάρχεια, τον Σεπτέμβρη του 2008, και καταλήγει στο Σύνταγμα, τον Μάιο του 2010.

Προσωπικές μαρτυρίες αλλά και σκηνές της καθημερινότητας συνθέτουν το αποδομημένο πορτρέτο μιας χώρας σε κρίση.

 

Γλώσσα: Ελληνικά (γαλλικοί υπότιτλοι)

Synopse :
Le tournage de ce film a commencé en septembre 2008, à Exarhia, haut-lieu de la contestation athénienne. Je voulais faire le portrait de ceux qui restent attachés à un endroit, de ceux qui gardent une mémoire historique mais aussi quotidienne d’un lieu. Au gré de mes allers-retours Paris-Athènes qui ont continué jusqu’en avril 2011 et de l’évolution de la Grèce, le film est devenu la toile sur laquelle les témoignages se sont finalement posés, composant ainsi le paysage morcelé d’un pays en crise.

La projection aura lieu le Jeudi 10 novembre à 19h30 au festival Les Ecrans Documentaires,
Espace Jean Vilar, 1, rue Paul Signac à Arcueil

Accès :
http://www.lesecransdocumentaires.org/2011/tarifs_acces.html

Venir en RER B (zone 3) : descendre à la station Arcueil-Cachan (à 15 minutes du centre de Paris) et prendre la sortie Rue du Docteur Gosselin L’Espace Jean Vilar est à 5 minutes à pied, suivre le fléchage.

Venir en bus : n°187 (arrêt « Cachan RER ») et n°162 et 184 (arrêt « Cité Jardins »)

Mr Freeman (Σκατά στα μούτρα σας)

Posted in Animation - Anime, Επικαιρότητα on 9 Ιουνίου, 2010 by Le grand écrivain

——-

——–

Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη, Jack…

Posted in Animation - Anime, Music on 14 Απριλίου, 2010 by Le grand écrivain

———————

Συνέχεια

Ζ. Δ. Αϊναλής, Μερικές εκπρόθεσμες σκέψεις για τους Αδερφούς Γκριμ του Terry Gilliam

Posted in Cinema on 28 Μαρτίου, 2010 by Le grand écrivain

Ζ. Δ. Αϊναλής

———————

———–

Μερικές εκπρόθεσμες σκέψεις για τους Αδερφούς Γκριμ του Terry Gilliam

————-

Ο γνήσιος ρομαντισμός πόρρω απείχε του να είναι απλά και μόνο ένα ακόμα λογοτεχνικό ρεύμα. Ο ρομαντισμός ήθελε να είναι, και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ήταν, ένας καινούργιος τρόπος να αισθάνεται κανείς και να ζει τη ζωή.

Александр Блок, Περί του Ρομαντισμού (1919)

————————

————

1811. Τα νικηφόρα γαλλικά στρατεύματα προελαύνουν σ’ ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη διαδίδοντας τα διδάγματα του γαλλικού διαφωτισμού και τις αρχές της Επανάστασης. Το φάντασμα του Βολτέρου – φέροντας φωτιά και κραδαίνοντας τσεκούρι – κηρύσσει την Ελευθερία, την Ισότητα και την Αδελφοσύνη. Η Μασσαλιώτιδα αντικαθιστά την προσευχή και ο Σαιν-Ζουστ και ο Μπαμπέφ σαπίζουνε στους τάφους τους. Όλη η Ευρώπη μυρίζει θάνατο και μπαρούτι. Όλη η Ευρώπη μυρίζει προδοσία. Οι πρόσφατες ελπίδες των πεπτωκότων, και στο πρόσωπο τους όλων των πεπτωκότων της Ιστορίας απ’ τον Σπάρτακο κι εξής, θα συνθλιβούν κάτω από τις μπότες της μεγαλομανίας του Βοναπάρτη και των επιδιώξεων της αστικής τάξης.

Δύο περιπλανώμενοι ταξιδιώτες καταφτάνουν καλπάζοντας στην γερμανική καστρόπολη του Karlstadt. Πρόκειται για τους διαβόητους αδερφούς Grimm, οι οποίοι εξασκούν ένα ‘επάγγελμα’ που θα χαρακτήριζε κανείς ως μια illustration version του επαγγέλματος του μάγου και του εξορκιστή. Μετά από αίτημα του δημάρχου της πόλης – και μια πλουσιοπάροχη αμοιβή – αποφασίζουν να σώσουν την πόλη από μια μάγισσα. Μόνο που η ίδια η μάγισσα δεν είναι παρά ένα δημιούργημα τους και η ίδια η δική τους δραστηριότητα μια επικερδής επιχείρηση εξαπάτησης. Φυσικά, ο γαλλικός στρατός που από καιρό παρακολουθεί τις ‘δραστηριότητες’ των δύο αδερφών με την πρώτη ευκαιρία τους συλλαμβάνει επί τη κατηγορία κλοπής στο Αμβούργο. Ο αρχηγός του γαλλικού στρατού, στρατηγός Delatombe (‘από τον τάφο’ σε κατά γράμμα μετάφραση) τους προτείνει το ακόλουθο ‘παζάρι’, το οποίο δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δεχτούν: στην πόλη του Marbaden κάποιος ‘τσαρλατάνος’ κάνει τα ίδια με αυτούς κόλπα – αν ξεσκεπάσουν την απάτη τα αδικήματα τους θα παραγραφούν. Μέχρις εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα όμως είναι ότι στους γερμανικούς δρυμούς κρύβεται κάτι πέρα από την ρασιοναλιστική κατανόηση των ιθυνόντων του γαλλικού στρατού…

Συνέχεια

Sadahzinia, Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα…

Posted in Music on 17 Μαρτίου, 2010 by Le grand écrivain

SADAHZINIA

————————————

—————

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα

—————-

Πως να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου,
θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ’ όνειρό μου
κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές·
άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες.
Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο
κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο
να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια
είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια·
αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα,
μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα,
ξεμακραίνουν λίγο- λίγο μ’ ένα χρόνο σακάτη
κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι.
Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω
και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω,
μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου
κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου.
Γι’ αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω·
οι στιγμές μου μ’ αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω
και λιγώνουν τη ψυχή μου κάθε τόσο.
Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν
κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα,
μακάρι πάντα να μου τάζουν.
Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
ούτε για λίγο σου λέω να τ’ αποφύγω.
Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα
και μες στη σκέψη μου τα πνίγω.

Είναι τα όμορφα με τ’ άσχημα μπλεγμένα,
πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα,
ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους το τρελό·
ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό.
Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ’ το χέρι
με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι
και μου ανοίγουν τη ψυχή να τραγουδήσω,
με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω.
Όμως, δε ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω,
αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο
και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος
σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος.
Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια
να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια.
Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω,
τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω.
Ας λένε πως τα δύσκολά θεριεύουν τη ψυχή,
είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή.
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Συνέχεια

Η ΤΕΧΝΗ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ…

Posted in Music on 10 Μαρτίου, 2010 by Le grand écrivain

… ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ 93


——————————–

Tout le monde veut s’allumer tout le monde veu se la metre
c’est la fin des haricots ya plus d’lové 93 HARDCORE
Levez les bra si vous etes forts ma balnieue nord veut des gros sous
Pourtant nos mais sont dans la boue
tout le monde veut s’allumer tout le monde veu se la metre
c’est la fin des haricots ya plus d’lové 93 HARDCORE
Levez les bra si vous etes forts

————————————————————————————————

Dans mon 93 gro, on est trop dans le diese
Quand on baise c’est des putes a 100 feuilles pas nos 5 doigts
Departement du bon-char
Nous on veut s’en mettre plein les fouilles
Mais petit j’te l’ai dit 100 fois personne est sans failles
Lucifere t’es trop bonne vien qu’on s’envoie en l’air
Infidele, madame misere est trop frele et beaucoup trop laide
Faut qu’on s’entraide faut du profit
Frolo pour qu’on reste au beau fixe
Fautrai moins d’flingues et plus de fric
Carséral vécu chez nous ya pas d’sécu
Rien quon nous persécute
Mais tu vas perdre face a belzebut
Si t’a fais de belles etudes
C’est mieu qu’une grosse peine sais tu
que faire du bitume
C’est voir des freres qui s’entube ou qui s’entretuent
Enculé moi j’ai grillé ton plan macabre
Plus de jeunes a la morgue ca fait moins de jeunes a la barre
La vie qu’jai tu la connais par coeur vu qu’c’est partou la meme
J’baiserai la france jusqua c’quelle m’aime
Meme condamné on sort en condi
On trouve des combines
On est combien a vouloir compter des sse-lia par centaines
Nos vies sans paix et trop d’peine
Vas y garde la peche
Trop d’peres en babouche regardent leur fils tomber a Boboche
Les poches vides on abbat les traitres
On bat les cartes de nos vies en bas d’la tess
SEINE ST DENIS FALLAI PAS TEST
Ya des cadavres devant les bars
Et des geuch un peu tou-par
Tu flipes mais c’est mon 93 tout ca
C’est des mecs morts sou des becs a nourir sans un incompete
Les dek sont vraiment sans respet
Mais j’emmerde les teur-inspect
Ici personne est vierge comme nos casiers judiciaires
Imbecile tu fais qu’une mere décue quand tu niques la justice
Gros la rue n’est qu’un cerceuil ambulant
Il sufit d’un coup de feu pour quon appelle l’ambulance
Ouragan de violence pour un peu d’opulence
Je n’en peu plus
Me dit pas ou tu planques ton cofre ou jte sortirais mon gun

———————————————————————————————————-

tout le monde veut s’allumer tout le monde veu se la metre
c’est la fin des haricots ya plus d’lové 93 HARDCORE
Levez les bra si vous etes forts ma balnieue nord veut des gros sous
Pourtant nos mais sont dans la boue
tout le monde veut s’allumer tout le monde veu se la metre
c’est la fin des haricots ya plus d’lové 93 HARDCORE
Levez les bra si vous etes forts

—————————————————————————————–

Dans mon 93 rien qu’ca marque a la testosterone
Alé viens gouter au serum si tu débines on t’derobe
Si tu rechigne protege ton sternum
On est tous des hommes et tu pouras rien y faire
J’viens d’la ou si t’es faible c’est a coup de barres de fer
Quon traine paranoyaque juvenil
On s’endurcie parmis les impulsifs
On prend pas de racourcis
Vu quils peuvent reduir ton esperance de vie
On reve tous de tirer a 40 milions d’dollars
Et pouf cooperatrice qui aura surement pas son mot a dire
Alors pour y parvenir tous les moyens sont bons
Dans cette cource au bifton faut pas ralentir
Avant qu’tu puisses un jour t’ammortir
T’imagines bien qu’dans mon 9-3 on sait y faire
Qu’ce soit dans l’sport ou l’ter-ter
Dit toi bien qu’on T’NIQUE TA MERE
On est tous fiers en bas d’nos tours
Mais c’batard veut nous foutre au trou
Maintenant comment son p’tit va pe-cho son bout
On est pertinament concient d’touts nos echecs scolaires
Mais tout serai different si la sorbone serai domicilée a Auber’
Mais non putain d’merde tu voulais m’la metre a long terme
Viens faire un tour dans mon 9-3 si tu l’aimes tellement
La ou les montagnes de coke viennent droit de la colombie
La ou les zombis sont plus presents qu’en Haiti
Elle est hardcore cette vie
Mais j’laime a mort cette pute
Peux tu t’permetre d’etre abatu sans qu’tai fait une tune
A mort la vertue
En temps qu’vacateur et acteur actif de mes déboirs
J’ai eu trop peur quil ai fallu qu’jme mette a boire
Toujours pas disque d’or mais toujours trop d’choses a dire
Trop d’choses a fuir
Que j’dort meme plus quand j’dort
T’as vu dans mon département c’est comme partout
Ya des fils qui virent mal et des filles qui finissent dans des boites a partouses
Heuresement qu’c’est pas general ya aussi des gens qui taffe
des ptits freres qui metent des baffes au bac
et des noich’ qui taff au black
93 hardcore levez les bras si vous etes forts
c’est pour ceux qui ecoutent aux portes et ceux qui mangent pas d’porc

——————————————————————————————————————-

tout le monde veut s’allumer tout le monde veu se la metre
c’est la fin des haricots ya plus d’lové 93 HARDCORE
Levez les bra si vous etes forts ma balnieue nord veut des gros sous
Pourtant nos mais sont dans la boue
tout le monde veut s’allumer tout le monde veu se la metre
c’est la fin des haricots ya plus d’lové 93 HARDCORE
Levez les bra si vous etes forts

——————————

Συνέχεια

Χωρίς σχόλια

Posted in Επικαιρότητα, Music on 24 Φεβρουαρίου, 2010 by Le grand écrivain

βoya trio

Posted in Animation - Anime, Music on 22 Ιανουαρίου, 2010 by Le grand écrivain

***

***

Η σελίδα των βoya στο myspace:

http://www.myspace.com/boyatrio

Η ιστορία ενός φιλήσυχου ανθρώπου

Posted in Cinema, Επικαιρότητα on 18 Δεκεμβρίου, 2009 by Le grand écrivain

Jean Dubuffet, Monsieur Plume plis au pantalon (Portrait d’Henri Michaux), 1947

ο χρονος σταματαει τον

ΔΕΚΕΜΒΡΗ

οι ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ δεν ειναι ουτοπια

Παρασκευη 18/12/200

ωρα : 19:30

προβολη της ταινιας  Η ιστορια ενος φιλησυχου ανθρωπου

θα ακολουθησει συζητηση με τον σκηνοθετη Γιωργο Μπακαλη

ΣΤΕΚΙ ΑΝΤΙΚΡΥ Αγ.ΓΛυκεριας 20

Συνέχεια

Active Member

Posted in Music on 17 Νοεμβρίου, 2009 by Le grand écrivain

ACTIVE MEMBER

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Φαγώθηκε η σκέψη το μυαλό μου να λυγίσει
αχούρι χρόνων βάλθηκε τώρα να συγυρίσει
πολλά ήτανε για πέταμα κι άλλα τα ‘χα ξεχάσει
κι άλλα πάνω στη φούρια μου μπροστά είχα αραδιάσει
Ταξίδι πολυτάραχο σε μέρος κακορίζικο
δε πρόλαβα να νιώσω κάτι αφύσικο
και σκόνταψα ξανά πάνω στα χούγια σου
ζαβό απάντημα το ζήταγε η καρδούλα σου
Ξερακιανές εποχές μ’ άδεια χέρια επισκέψεις
όμως για ζήτημα τιμής βρίσκομαι εδώ να το πιστέψεις
«τιμή» κάτσε καλά! άγνωστη λέξη ξενική
από μια βρόμικη γλώσσα που ξεχάσαν μερικοί – μερικοί
εγώ ήρθα όμως για ένα παλιό μου καπρίτσιο
να ‘δω που βρίσκεσαι, που είσαι το ‘χω βίτσιο
Μήπως κρύβεσαι στου δάσκαλου τη βέργα;
Μήπως βλογάς με πετραχήλια, ημέρες και έργα;
Ή μήπως ψάχνεις πάλι ταίρι για τις χειροπέδες
ένα χέρι ξεπλυμένο από παλιούς λεκέδες
Μήπως πίσω από τα γράμματα είσαι τα κεφαλαία
χειροκροτάς, παίζεις κι ανοίγεις την αυλαία;
Μήπως είσαι ο περίφημος αγώνας με ζιβάγκο
ή προλετάριος με πολιτικό λουμπάγκο;
Είσαι τα «μάλιστα» , τα «Υes», και τα «όλα εντάξει»
σε ποια γωνιά του ουρανού έχεις αράξει;

Που είσαι τώρα που σε ζητάνε οι καιροί
για το ζήλο και τη περίσσια σου γνώση
που είσαι τώρα που η εποχή συγχωρεί
και η περηφάνια παντού έχει ενδώσει;
Που είσαι τώρα; Σ’ αυτές τις μέρες χρωστάς
κοίτα να βρεις κάτι απ’ όσα έχεις τάξει
και τώρα που ‘σαι από τα σίγουρα κοιτάς
σε ποια γωνιά του ουρανού έχεις αράξει;

Έβαλα παραμάσχαλα αναμνήσεις και κιτάπια
άλλα τα πήρα γούσταρα και τσάμπα πήρα κάποια
άλλα με σπρώξανε ψηλά κι άλλα στη μιζέρια
παρέα με τα όμορφα έπαθα και χουνέρια
Γι’ αυτό ρωτάω να σε βρω στο πουθενά τριγύρω
χαμένο κέρδος μπορεί να ‘σαι σε μεγάλο τζίρο
Μπορεί να ‘σαι μια φούσκα κι ακριβή μετοχή
ή μιας πουτάνας η κρυφή χτεσινή ενοχή
Μπορεί να ‘σαι μια μυτιά δίπλα σε πλούσιο ρουθούνι
ή γκόμενα στην πασαρέλα με ψηλό τακούνι
Μπορεί να ‘σαι το εθνόσημο ενός καραβανά
μπορεί και να ‘σαι αντάρτης που πήρε τα βουνά
ή ένας γελοίος κόλακας σε βασιλιά επίγειο
που τη γυρτή καμπούρα του νομίζει καταφύγιο
Που να ‘σαι αυτές τις μέρες τις παρεξηγημένες
που οι κατάρες μοιάζουνε διαβολοσκορπισμένες
Μήπως σε φυλάνε απρόθυμοι και ξέστρατοι αγγέλοι
και σου βγάζουν το καλό με το τσιγκέλι;
Πότε δε πήρες το ρόλο που σου είχανε τάξει
Σε ποια γωνία του ουρανού έχεις αράξει;

 

Συνέχεια

Bizare (Στέλιος Φαϊτάκης): Μία νέα τέχνη γεννιέται

Posted in Contemporary Painting and Visual Arts on 25 Οκτωβρίου, 2009 by Le grand écrivain

Bizare - Riot

Bizare - Riot

Συνέχεια

KenY ArkanA

Posted in Music on 7 Οκτωβρίου, 2009 by Le grand écrivain

KENY ARKANA

la rage


Ok, on a la rage mais c’est pas celle qui fait baver,
Demande à Fabe, la vie claque comme une semelle sur les pavés
La rage de voir nos buts entravés, de vivre en travers,
la rage gravée depuis bien loin en arrière
La rage d’avoir grandi trop vite quand des adultes volent ton enfance.
PARS !! Imagine un mur et abolis la rage !
Car impossible est cette paix tant voulue,
La rage de voir autant de CRS armés dans nos rues.
La rage de voir ce putain de monde s’autodétruire
Et que ce soit toujours des innocents au centre des tirs,
La rage car c’est l’homme qui a créé chaque mur,
Se barricader de béton, aurait-il peur de la nature ?
La rage car il a oublié qu’il en faisait parti,
désharmonie profonde, mais dans quel monde la Colombe est partie ?
La rage d’être autant balafré par les putains de normes,
Et puis la rage, ouais la rage d’avoir la rage depuis qu’on est môme.

(Refrain )
Parce qu’on a la rage, on restera debout quoi qu’il arrive,
La rage d’aller jusqu’au bout et là où veut bien nous mener la vie,
Parce qu’on a la rage, on pourra plus s’taire ni s’asseoir dorénavant on s’tiendra prêt parce qu’on a la rage, le coeur et la foi !
Parce qu’on a la rage, on restera debout quoi qu’il arrive,
La rage d’aller jusqu’au bout au delà où veut bien nous mener la vie,
Parce qu’on a la rage, rien ne pourra plus nous arrêter, insoumis, sage, marginal, humaniste ou révolté !

La rage parce qu’on choisit rien et qu’on subit tout le temps
Et vu que leurs chances sont bancales et bien tout équilibre fout le camp
La rage car l’irréparable s’entasse depuis un bout de temps
La rage car qu’est ce qu’on attend pour s’mettre debout et foutre le boucan La rage c’est tout ce qu’ils nous laissent, t’façon tout ce qui nous reste,
La rage, combien des notres finiront par retourner leur veste !
La rage de vivre et de vivre l’instant présent, De choisir son futur libre et sans leurs grilles d’oppressants !
La rage, car c’est la merde et que ce monde y adhère, Et parce que tout leurs champs OGM stérilisent la Terre !
La rage pour qu’un jour l’engrenage soit brisé
Et la rage car trop lisent « Vérité » sur leur écran télévisé.
La rage car ce monde ne nous correspond pas, Nous nourrissent de faux rêves pour placer leur rempart La rage car ce monde ne nous correspond pas, Où Babylone s’engraisse pendant qu’on crève en bas !!

(Refrain)

La rage d’y croire et de faire en sorte que ça bouge, La rage d’un Chirac, d’un Sharon, d’un Tony Blair ou d’un Bush !
La rage car ce monde voit rouge mais de grisaille entouré Parce qu’ils n’entendent jamais les cris lorsque le sang coule
La rage car c’est le pire que nous frôlons,
La rage car l’Occident n’a toujours pas hôté sa tenue de colons !
La rage car le mal tape sans cesse trop
Et que ne sont plus mis au goût du jour tant de grands savoirs ancestraux
La rage, trop de mensonges et de secrets gardés les luttes de nos Etats, riche de vérité, pouvoir changer l’humanité La rage car ils ne veulent pas que ça change,hein Préférant garder leur pouvoir et nous manipuler comme leurs engins.
La rage car on croit aux anges et qu’on a choisit de marcher avec eux
La rage parce que mes propos dérangent
Vois aux quatre coins du globe, la rage du peuple en ébullition
La rage, ouais la rage ou l’essence de la révolution !

(Refrain x2)

Anticapitalistes, alter-mondialistes, ou toi qui cherche la vérité sur ce monde, la résistance de demain
(…in cha allah…) à la veille d’une révolution. Mondiale et spirituelle, la rage du peuple, la rabia del pueblo, parce qu’on a la rage, celle qui fera trembler tes normes. (…Parce qu’on a la rage…)
La rage a pris la populasse et la rage est énorme

 

J’viens de l’incendie

J’viens de l’incendie, donc excuse la tête brûlée

Rimes vagabondes en guise de calmant ou de remède, en clair, du vrai

Du poison dans la tête, une enfance dans l’errance

Libre dans la Marge, trop sauvage, pour rentrer dans les rangs

Fugues incessantes, foyets et centres de merde

Familles d’accueil, HP, mon stylo en tremble de nerfs

L’enfant part en guerre, la même que les parents craignent

Qu’on considère comme une merde, lorsqu’on la place en quarantaine!

Qu’on appelle cas social, mais on est plein, donc on est plus des cas

Bande de cons! on est plein, vous savez quoi, même? on craint plus dégun!!

Et ça missionne, dur comme la rage que mon crâne isole

Pour oublier qu’à 15 ans ils m’ont fait subir la camisole!

Quand le système veut ta peau, ok la guerre sonne!

Facile de piétiner ces mômes qui n’appartiennent à personne

Qu’on assomme à coup de cachets, pour avoir la paix

J’peux pas zapper! tu voulais qu’on la ferme?! moi, j’ai choisi de rapper!

J’oublie pas, qu’ils m’ont tout pris…

Qu’à 14 ans pour des fugues, j’ai vu ma mort derrière les murs de l’oubli

Cellule blindée, délabrée, si tu résistes t’as une piqûre dans l’baba

Là où les promenades n’existent pas…

Voudraient me voir caner, plus jamais on pourra m’calmer!

Rescapée de l’incendie avec cette sale envie de tout cramer!

Car ils ont fait de ma vie des cendres…

Marquée à tout jamais! Ma rage ne pourra jamais redescendre!!!

J’viens de l’incendie, et il coule encore dans mes veines

Comme si j’abritais un volcan, sa lave a brûlé tous mes rêves

Mon enfance, jetée dans les flammes, calcinée, en cendre

J’respire la poussière, j’ai mal, mon coeur est en sang

J’viens de l’incendie, regarde les brûlures de mon âme

Marquée au fer rouge, comment faire? ma mémoire me condamne

Des douleurs intérieures, lancinantes, impérissables

Me bouffent, jours et nuits, comment soigner l’inguérissable?!!

Adolescence à esquiver leurs barrages stressants

La rue… j’y dormais déjà à l’âge de 13 ans

Pistée par les flics, jours et nuits, la chasse est ouverte

Et quand la loi abuse de son pouvoir, cette pute est couverte!

Les étoiles restent les seuls témoins de mes confidences

L’enfant seule que personne ne console quand les conflits dansent

La faim, le froid, la fatigue et les coups

Un monde fait de mensonges, ça aide pas à faciliter l’écoute!

De force, ils ont voulu me mettre assise,

Me voler ma liberté, pour ça, ils m’ont coupé les ailes à la scie!

Brûler mes rêves à l’acide, que mon âme crève à l’asile,

Que leurs glaives s’installent ainsi, on reconnaît les traîtres à l’insigne,

Sauvée par la zik, car elle a payé ma rançon

Des mots pour panser mes plaies quand mon avenir était en sang

Leurs schémas ne sont qu’illusions que la Foi transcende

Au feu! ils testent des cachets sur les enfants de centres!!

J’viens de l’incendie, et il coule encore dans mes veines

Comme si j’abritais un volcan, sa lave a brûlé tous mes rêves

Mon enfance, jetée dans les flammes, calcinée, en cendre

J’respire la poussière, j’ai mal, mon coeur est en sang

J’viens de l’incendie, regarde les brûlures de mon âme

Marquée au fer rouge, comment faire? ma mémoire me condamne

Des douleurs intérieures, lancinantes, impérissables

Me bouffent, jours et nuits, comment soigner l’inguérissable?!!

Rebondir, après les coups du sort, est devenu machinal

La voie des hors-la-loi pour une gosse qu’on a rendu marginale

Jeune dévoyée, placée de Foyer en Foyer,.

Leur putain de machine veut me broyer, mais vas-y, lâche-moi, j’ai mal!

J’rentre pas dans ton moule, mon besoin de liberté est trop grand

«Dresser ces sauvages», ah bon?! alors j’emmerde ton slogan!

Retiens bien! tes ordres et ton système, je m’en tape!

Esquiver tes lois est devenu un vulgaire jeu mental!

Ma revanche! l’épée, j’la brandis avec Foi

Trop de carences dans l’coeur, mes plaies ont grandit avec moi!

C’est trop tard, pour que j’guerrisse, c’est trop tard, au point même

De ne plus pouvoir expliquer les douleurs qui me malmènent

Alors j’cours! mais mon passé me rattrape,

J’cours! malgré les boulets, mais ma mémoire veut m’abattre,

J’cours! sans cesse et sans répit, sachant pertinemment,

Que le poison est dans ma tête et qu’on ne peut semer son ombre!!

J’cours!

J’viens de l’incendie, et il coule encore dans mes veines

Comme si j’abritais un volcan, sa lave a brûlé tous mes rêves

Mon enfance, jetée dans les flammes, calcinée, en cendre

J’respire la poussière, j’ai mal, mon coeur est en sang

J’viens de l’incendie, regarde les brûlures de mon âme

Marquée au fer rouge, comment faire? ma mémoire me condamne

Des douleurs intérieures, lancinantes, impérissables

Me bouffent, jours et nuits, comment soigner l’inguérissable?!!

http://www.youtube.com/watch?v=vHkGOA365v0

 

Le missile suit sa lancée

Dis-leur que c’est l’heure que l’missile rentre dans la machine.

Ma rage. Sa maison mère, dis leur qu’ils ne pourront pas fliquer mon anarchie.

Dis-leur que j’suis trop à cran pour me formater, tu captes ?

Que j’suis pas une rappeuse mais une contastaire qui fait du rap

Dis-leur que ca vient du 13. M.A.R.S pour les villes en détresse

Anti-système. Les miens m’ont dit «ma soeur, mais dis-leur qu’on les crêves!»

Dis-leur que j’aurais le point levé jusqu’a ce qu’on vienne m’abattre

Que c’est l’heure de choisir son clan. La liberté d’expression en cavale

Dis-leur que j’en ai rien à péter des stars!

Marginale à la plume énervée. Stp ne m’met pas sur un pied d’estale

Anonyme dans la masse avec un haut-parleur

Dis-leur qu’on croit en la justice du ciel, et pas en la leur !

Dis-leur que j’suis pas de celles qui ne penses qu’a raller

J’essaye de filer de la force par la foi, pas facile avec un coeur balafré

Mon rap continue d’avancer sans une esquive

Le missile est lancé ca j’te l’ai annoncé dans une Esquisse

Dis-leur que le missile s’aprête à rentrer dans la matrice

Insurgés car leurs normes sont condanatrices

Dis-leur que c’est le chant des oubliés, le coeur des opprimés

Dis-leur que c’est l’heure, dis-leur qu’on nous a trop endoctrinés

Dis-leur que le missile s’aprête à rentrer dans la matrice

Insurgés car leurs normes sont condanatrices

Dis-leur que c’est le chant des oubliés qui ne veulent plues être passifs

Dis-leur que c’est l’heure. Dis-leur car mon rap connait sa cible

Dis-leur que mon rap est un appel à résister

Dis-leur que j’appartiens qu’à mes idées

Irrécupérable c’est plus que décidé

Dis-leur que j’me fous de leurs médailles et d’leurs galons

Que mon rap est ma came seulement si mon coeur est mon garrot

Dis-leur que c’est trop tard désamorcer l’engin

Qui vole au dessu de Babylone, representant la rage de soeurs et des frangins

La rage ! Tous les oubliés du monde

Tapant derrière les portes verrouillées, parfois l’envie de tout piller nous monte !

Dis-leur que l’thermometre à pété dans l’incendie

Elevés dans la violence du systèmen, dis-leur qu’on l’a bien sentie

Dis-leur que mon rap est ma revanche

J’envoie le missile dans la machine

Avec la folie de croire qui lui explosera dans le ventre!

Dis-leur que c’est ma seule raison de sauter dans le vide

Où que j’atterisse ca sera avec la rage du peuple dans le bide

Dis-leur que j’men vais flinguer les sentinelles

Apelle-moi la Marseillaise, plus révolutionnaire que ton chant sanguinaire!

Dis-leur que le missile s’aprête à rentrer dans la matrice

Insurgés car leurs normes sont condanatrices

Dis-leur que c’est le chant des oubliés, le coeur des opprimés

Dis-leur que c’est l’heure, dis-leur qu’on nous a trop endoctrinés

Dis-leur que le missile s’aprête à rentrer dans la matrice

Insurgés car leurs normes sont condanatrices

Dis-leur que c’est le chant des oubliés qui ne veulent plues être passifs

Dis-leur que c’est l’heure. Dis-leur car mon rap connait sa cible

Dis-leur que c’est sincère dès lors que ma plume s’exprime

Rage ancestrale dis-leur que le rap a perdu ses esprits

Dis-leur que c’est mes tripes que j’te sers avec du style

Que même signée en maison de disques, j’viens tirer sur ton industrie!

Dis-leur que j’oublie rien. Dis-leur que je reste sur ma rive

Heureuse de faire stresser les fils de chien qui insultent ma ville!

Dis-leur que si la vie me réserve la gloire j’ai pas trop hate

Laisse moi dans mon maquis car le moove hip hop c’est bien trop hype!

Dis-leur que j’avance la ou les traitres rechignent

Si t’es down fais tourner le son

Moi j’cherche le nombre et pas le chiffre!

http://www.youtube.com/watch?v=0HmkIqtgwfs

Αν – επίκαιρο

Posted in Επικαιρότητα, Music on 14 Δεκεμβρίου, 2008 by Le grand écrivain



Το Μεγάλο μας Τσίρκο



Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω

περίμενε μια στάλα ν’ ανασάνω

και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,

να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.

Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε

και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,

οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.

Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν

από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν

κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,

αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες

και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα

και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή

κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.


Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει

το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.

Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες

με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.

Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι

και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί

προσμένουν κάτι νέο να φανεί.

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,

ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.

Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,

σαράντα με το λάδι και το ξύδι

κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,

βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί

τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.


Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,

μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.

Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε

το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,

η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,

του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.




Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος, Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης





http://www.youtube.com/watch?v=xQilRjOgAFo