Archive for the Επικαιρότητα Category

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Posted in Επικαιρότητα on Μαρτίου 20, 2016 by Le grand écrivain

10705365_971364029567857_844264000_n

Advertisements

Όπως πολλές φορές στο παρελθόν

Posted in Επικαιρότητα on Ιανουαρίου 30, 2016 by Le grand écrivain

Όπως πολλές φορές στο παρελθόν –


Ξαναγυρίζουμε ακριβώς στην εποχή της βαρβαρότητας, τότε που οι Γότθοι ζούσαν στα σκοτεινά ρουμάνια, θύοντας ανθρώπινες ζωές σ’ αδίστακτους και στυγερούς Θεούς. Στάζει το αίμα αγδίκιωτο απ’ τους χρυσούς βωμούς μας. Κτηνώδη τέρατα γυροφέρνουν απειλητικά τις σκοτεινές μας λόχμες, γυρίζουνε στα μονοπάτια μας, θηρεύουν τη σκιά μας, από τα μέσα σκίζουνε το στέρνο μας και ξεπετάγονται στον κόσμο. Ένας εφιάλτης το παρόν μας.


Τώρα ομνύουμε στον Ποσειδώνα, πνίγοντας ενδελεχώς μωρά, γερόντια, γυναίκες και άνηβα παιδιά στα γαλανά αιγαιοπελαγίτικα νερά, τυφλώνοντας τον οφθαλμό του ήλιου – κι οι επιτήδειοι του ιερατείου πλουτίζοντας ανελλιπώς ελπίζουν. Ελπίζουν ο θεός των την εύνοια του να μην αποσύρει, κι αυτοί, οι πιστοί θεράποντές του, θα κάνουνε το παν, το παν, ώστε να τον τιμήσουν. Δεν ξέρουνε, οι δυστυχείς, πως είναι άστατα όντα οι θεοί και ευμετάβολη η ευμένεια των. Κι η ελπίδα άστατη κι αυτή, συμπεριφορά απολιτική.


Θα ‘ρθει, το δίχως άλλο, μια εποχή –έρχεται ήδη δεν αργεί, είναι στο δρόμο και καλπάζει– που θα διαβάζουνε οι άνθρωποι την ιστορία των δικών μας χρόνων και θα ρωτάν τους εαυτούς τους «Μα, καλά, τι σόι άνθρωποι ήταν αυτοί; Πώς είναι δυνατόν και συναινέσανε σε τέτοια εγκλήματα ειδεχθή;», περίπου όπως αναρωτιόμασταν κάποτε κι εμείς το ίδιο πράγμα ακριβώς για το Γ΄ Ράιχ και τον «πολιτισμό» του. Η ιστορία θα μας κρίνει, όλους εμάς τους ανθρώπους του Δ΄ Ράιχ, της Ε.Ε., του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αμείλικτα. Και θα μας κατατάξει στη μόνη θέση που δικαιωματικά μπορούμε να πούμε πως μας αξίζει: στο πάτο του βόθρου, πλάι-πλάι στους νεκρούς Ες-Ες και τα λοιπά λύματα του περικλεούς ευρωπαϊκού πολιτισμού.


Θα ‘ρθει, το δίχως άλλο, μια εποχή, που θα επιδεικνύουμε τα αληθή ή πλαστά διαπιστευτήρια της ακτιβιστικής, εθελοντικής ή όποιας άλλης δράσης μας, για να ξεπλύνουμε το άγος που όλους φρικτά θα μας βαραίνει, προσπαθώντας όπως-όπως να ξαναχτίσουμε μια ζωή χωρίς ενοχή για τα σιωπηρά ή και τα όχι-και-τόσο-σιωπηρά εγκλήματά μας: τους πολέμους που δεν μπορέσαμε ν’ αποτρέψουμε, τις εθνικοσοσιαλιστικές κυβερνήσεις μας που δεν ανατρέψαμε, τη φρικώδη ασέλγεια που ασκήσαμε στα σώματα και τις ψυχές των μεταναστών και των προσφύγων (πρώτα, και όλων των υπόλοιπων μετά), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα σύνορα, τους υψωμένους φράκτες, τις δημεύσεις των αλλότριων τιμαλφών (τα περισσότερα εκ των οποίων, βέβαια, έχουν συναισθηματική αξία περισσότερο, παρά οικονομική) και την απαλλοτρίωση των αναμνήσεων και της προσωπικής ιστορίας, τα κόκκινα βραχιολάκια και τις βαμμένες πόρτες, τις ηλεκτροπληξίες, τους πνιγμούς και τις παγοπληξίες που δεν θα θεωρηθούν τίποτε άλλο πέρα από αυτό που είναι: κρατικές δολοφονίες. Και όλα όσα αναπόδραστα θ’ ακολουθήσουνε ακόμη. Γιατί ακόμη


Είμαστε άωροι στη φρίκη.

Αυτά, βέβαια, αν ζήσουμε.

Γιατί καταπώς φαίνεται, ο πόλεμος που έρχεται ίσως ν’ αποδειχτεί ο τελευταίος της ιστορίας.

Ζ. Δ. Αϊναλής

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Ζ. Δ. Αϊναλής, ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ

Posted in Greek Poetry, Greek Poetry 2000 - 2015, Επικαιρότητα on Μαρτίου 10, 2013 by Le grand écrivain

Ζ. Δ. Αϊναλής

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑmy8ologia

Ένα ποιητικό μυθιστόρημα

 

 

Εκδόσεις-περιοδικό ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ

Τηλ.: 2310270399, 6937745452

e-mail: kdespiniadis@gmail.com

http://www.panopticon.gr

ISBN: 978-960-9470-19-3

Σελ. 96,

Σχήμα: 21×14

Σχέδιο εξωφύλλου: Χρήστος Αϊναλής

 

 

Ε, λοιπόν από μικρός είχα την μάλλον παράδοξη δοξασία πως ένα κι ένα δεν κάνουν κατ’ ανάγκη δύο, πως δύο και δύο δεν κάνουν κατ’ ανάγκη τέσσερα. Εκεί όπου οι άλλοι βλέπαν δύο εγώ δεν έβλεπα παρά ένα και ένα κι έτσι αδυνατώντας να δω ένα σύνολο ως άθροισμα πορευόμουνα προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι αφού όλοι οι άλλοι νομοτελειακά στο ένα κι ένα αντιλαμβάνονταν δύο εγώ πρέπει μοιραία να ήμουν παράφρων. Γιατί όμως να ήμουν εγώ ο τρελός; Τι είχαν οι άλλοι περισσότερο από μένα κι η δική τους εντύπωση βάραινε περισσότερο απ’ τη δική μου; Γιατί ετούτη η μαζική πίεση, ο φασισμός ν’ αναγνωρίσω τη λογική τους; Γιατί να μην είναι κάλλιστα όλοι οι άλλοι τρελοί; Ε, πώς να το κάνουμε τώρα, αφού ένα κι ένα δεν κάνουνε δύο! Ένας φυσικός νόμος δεν μπορεί να στηρίζεται στην νομοτελειακή αλληλουχία αιτίου αιτιατού αν το κάθε εγώ βλέπει διαφορετικά αποτελέσματα να εκπηγάζουν από διαφορετικά αίτια έτσι κι εγώ αποφάσισα πως δεν θα αναγνώριζα για νόμο φυσικό παρά ότι εγώ όριζα ως νόμο φυσικό. Βέβαια, αυτό προξενούσε ορισμένα προβλήματα διότι όταν εγώ έλεγα γυναίκα εκείνοι καταλάβαιναν άλογο. Τελικά μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως ήμουνα θύμα μιας σκοτεινής διαπλανητικής συνωμοσίας. Ζούσα σ’ έναν κόσμο παρανοϊκών που από μιας αρχής το είχανε βάλει στόχο να τρελάνουν και μένα. Στερώντας μου την επικοινωνία θέλανε να με φυλακίσουν στον κόσμο τους να με κάνουνε να λέω τη γυναίκα γυναίκα και το άλογο άλογο. Κλείνοντας μου το στόμα θέλανε να μου κλείσουν όλους τους δρόμους όλες τις εναλλακτικές και ή να με φυλακίσουν στον κόσμο τους να με αυλίζουνε τις μέρες με λιακάδα ή να μ’ αφήσουνε να σαπίσω ελεύθερος αλλά μόνος μου στο δικό μου. Δεν θα τους περάσει όμως. Βάλθηκα λοιπόν να αποκαλύψω την ειδεχθή τους απάτη αποδεικνύοντας τους ότι ένα κι ένα δεν κάνουνε δύο καθόσον εγώ ο ίδιος που αντικρίζοντας με βλέπανε έναν δεν ήμουν στην ουσία ποτέ ένας παρά πολλοί μαζί συγκολλημένοι σ’ έναν. Αν κατάφερνα να τους κάνω να λένε δύο, τρία, πέντε, δέκα όταν θα αναφερόταν σε μένα θα είχα πετύχει το σκοπό μου διότι βέβαια ένα κι ένα δεν μπορούν ποτέ να κάνουνε δύο όταν το ίδιο το ένα δεν είναι ένα αλλά τουλάχιστον δύο. Τώρα όσο περνάνε τα χρόνια πείθομαι ολοένα και περισσότερο πως ένα και ένα δεν μπορεί δεν πρέπει να κάνουνε δύο αλλά ένα και ένα και πως δύο και δύο δεν πρέπει να κάνουνε παρά ένα και ένα και ένα και ένα. Έτσι χτίζω πετραδάκι πετραδάκι το δικό μου πλανήτη δίνοντας στέγη σ’ όλους τους αποκλεισμένους παράφρονες που επιμένουν να λένε το ένα κι ένα ένα κι ένα. Κι όταν θα γίνουμε ένα ωραίο μεγάλο σύνολο από μονάδες και πια δεν θα έχουμε ανάγκη τη φυλακή τους θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί με μια φωνή το χαρούμενο τραγούδι της αντεστραμμένης βαρύτητας τους όπου όλα θα είναι αληθινά και ένα και ένα θα κάνουνε ένα και ένα κι οι γυναίκες άλογα θα μας παίρνουνε καλπάζοντας μακριά τους τρυφερά κουβαλώντας μας μες στην αγέρινη αγκαλιά τους.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο

 

 

***

 

Ο Ζ. Δ. Αϊναλής γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία: Ηλεκτρογραφία, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2006, Αποσπάσματα, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2008, Η σιωπή της Σίβας (e-book), Βακχικόν, Αθήνα, 2011. Έχει μεταφράσει Antonin Artaud: Πούτσα και ξύλο, Ουαπίτι, Αθήνα 2011, καθώς και στο πλαίσιο του εκτενούς αφιερώματος στον Artaud «Εξέγερση και Ουτοπία», Πλανόδιον, τ. 49, Αθήνα, 2010 (σε συνεργασία με τους Ήλιο Chailly & Ειρήνη Παπαδοπούλου). Επίσης έχει μεταφράσει δοκίμια των William Wordsworth και Samuel Taylor Coleridge στον τόμο Ρομαντική Αισθητική. Οι ποιητές των Λιμνών και η Σχολή της Ιένα, Κριτική, Αθήνα, 2011 (σε συνεργασία με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο). Έχει επιμεληθεί και προλογίσει την έκδοση Μιχάλης Τάτσης, Με το καδρόνι στα χέρια, Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη, 2011. Ποιήματα, πεζά, μεταφράσεις και δοκίμια του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Φώτης Τερζάκης, Ποιος είναι ο εκτελεστής των Ελλήνων συγγραφέων;

Posted in Επικαιρότητα, Μικροκείμενα on Φεβρουαρίου 20, 2013 by Le grand écrivain

Φώτης Τερζάκης

Ποιος είναι ο εκτελεστής των Ελλήνων συγγραφέων;

Αποσβολώνει η βία και η τυφλότητα των επιθέσεων του ελληνικού κράτους στην ελληνική κοινωνία. Όλα δείχνουν σαν να μεθοδεύεται ένα σχέδιο συλλογικής εξόντωσης και το εκτελεστικό όργανο είναι ακριβώς το ελληνικό κράτος – ο εσμός των τυχοδιωκτών που εναλλάσσονται αδιατάρακτα και κοινή συναινέσει στην εξουσία. Το φορολογικό νομοσχέδιο που προσφάτως ψηφίστηκε στη Βουλή από τον αξιοθρήνητο κυβερνητικό συνασπισμό είναι το τελευταίο –μέχρι στιγμής– πλήγμα που σπρώχνει ακόμα ένα βήμα αυτή την τραυματισμένη βαθιά κοινωνία προς την άβυσσο. Και μία από τις θιγόμενες ομάδες είναι, ασφαλώς, οι Έλληνες συγγραφείς.

Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε έγγραφη διαμαρτυρία (υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο Αλέξη Ζήρα και την γ.γ. Έλενα Χουζούρη) στους αρμόδιους υπουργούς, η οποία μεταξύ άλλων λέει: «Η Εταιρεία Συγγραφέων, στα μέλη της οποίας συγκαταλέγονται ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, δημοσιογράφοι εν γένει, άνθρωποι των γραμμάτων, πολλοί από τους οποίους με το έργο τους έχουν διεθνή απήχηση, πληροφορήθηκε με κατάπληξη ότι στο υπό ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται η ύπαρξη διάταξης που θα καθιστά υποχρεωτική την έκδοση δελτίου παροχής υπηρεσιών σε κάθε πνευματικό δημιουργό. Ανεξαρτήτως του τομέα της εργασίας του, ανεξαρτήτως της ποσότητας της συγγραφικής του εργασίας αλλά και ανεξαρτήτως του αν είναι ήδη συνταξιούχος ή όχι! Ασφαλώς θα γνωρίζετε ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συγγραφέων (περίπου το 90%), οι αμοιβές οι οποίες τους αναλογούν κάθε χρόνο από τα δικαιώματα των βιβλίων τους ή από αμοιβές μεταφράσεων κ.λπ. είναι εξαιρετικά μικρότερες από τα ποσά που θα χρειάζεται να αποδίδουν, βάσει της προβλεπόμενης διάταξης, στα ασφαλιστικά ταμεία. Αν λοιπόν ισχύσει η ενσωμάτωση της διάταξης αυτής, είναι βέβαιον ότι, απλούστατα, ένα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών και των πνευματικών τους δικαιωμάτων! Επιπλέον, όμως, με αυτή την καθαυτό άστοχη διάταξη εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των συνταξιούχων, οι οποίοι δεν μπορούν βάσει του νόμου να έχουν συγγραφική ή άλλη συναφή δραστηριότητα μετά τη συνταξιοδότησή τους, ούτε να εκδίδουν δελτίο παροχής υπηρεσιών, παρά μόνο αν… παραιτηθούν από τη σύνταξή τους!».

Δεν χρειάζεται να εξαιρέσει κανείς τους συγγραφείς από τη μοίρα της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχει ωστόσο μια ιδιαιτερότητα στο συγγραφικό έργο, που συνεπάγεται κάποιες ειδικές συνέπειες. Ούτως ή άλλως, η ολέθρια φορολογική πολιτική στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην εξαφάνιση του ανεξάρτητου επαγγελματία, ωθώντας τον, εάν θέλει να επιβιώσει, να ενταχθεί σε εταιρικά σχήματα στα οποία θα προσφέρει εξαρτημένη εργασία παράγοντας υπεραξία για τους κεφαλαιούχους επενδυτές: αυτό λέγεται ακριβώς προλεταριοποίηση και ακολουθεί τις επιταγές που υπαγορεύει ο διεθνής καπιταλισμός μέσω της δικτατορίας του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην περίπτωση, όμως, των συγγραφέων ούτε μια τέτοια λύση είναι εφικτή – και θα ήταν σε κάθε περίπτωση άσκοπη, αφού το συγγραφικό έργο, από τη φύση του, δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα ούτε να ενταχθεί στους μηχανισμούς αυτοαξιοποίησης του κεφαλαίου που είναι ο ουσιώδης σκοπός του συντριπτικού συστήματος φορολόγησης – ασφάλισης. Για τον ίδιο λόγο, φυσικά, ούτε να συμβάλλει στα φορολογικά έσοδα του κράτους. Μπορεί μόνο να πάψει να παράγεται. Ποιος το θέλει αυτό και γιατί;

Οι Έλληνες συγγραφείς έχουν εξαρχής εναντίον τους έναν παράγοντα: μια μικρή, απομονωμένη γλώσσα, η οποία αφενός δεν μπορεί να συστήσει ακροατήριο επαρκές για την επιβίωσή τους, αφετέρου καθιστά δύσκολη έως αμελητέα την επίδρασή τους στη διεθνή πολιτισμική πραγματικότητα. Για να το πω πιο ωμά, χρειάζονται ειδική προστασία ως υπό εξαφάνισιν είδος… Τα πρόσθετα αλλεπάλληλα πλήγματα που δέχονται από την κρατική πολιτική (επιβολή ΦΠΑ στους συγγραφείς, νέες φορολογικές διατάξεις, κλείσιμο φορέων που, ονομαστικά τουλάχιστον, δημιουργήθηκαν για τη στήριξη του βιβλίου κ.λπ.) οδηγούν στην εξόντωση οιουδήποτε άλλου είδους δημιουργίας εκτός από την παραγωγή των ευπώλητων ιλουστρασιόν προϊόντων που στις ημέρες μας καταλαμβάνουν το ράφι των περισσότερων βιβλιοπωλείων με την ένδειξη «Λογοτεχνία». Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτισμικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης που μοιάζει να υπακούει στο αξίωμα ότι, μέσα στον προωθούμενο διεθνή καταμερισμό εργασίας, μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό». Αυτού δεδομένου, το ερώτημα που με απασχολεί είναι: έχουν οι ίδιοι οι συγγραφείς τη βούληση και το σθένος να σπρώξουν αντίθετα, με όση δύναμη ακόμα διαθέτουν, στην κατακρήμνιση τον εκτελεστή της θανατικής τους καταδίκης, – το υπάρχον ελληνικό κράτος και τους διαχειριστές του;1

1. Αντ’ αυτού, διαβάζω στο Βήμα της 30.1.13 για δείπνο – συζήτηση 13 (δυσοίωνος αριθμός, ε;) συγγραφέων με τον… Ευάγγελο Βενιζέλο! Η δήλωση του ζογκλέρ που ακούει στο όνομα Χρήστος Χωμενίδης (βρείτε μόνοι σας τα υπόλοιπα ονόματα) δικαιούται μια θέση στα διαχρονικά αρχεία της ανθρώπινης δουλοπρέπειας. Κι επειδή τα συμπτώματα του είδους αυτού είναι πολλά, μήπως η γρήγορη αποσύνθεση της ελληνικής διανόησης είναι, τελικά, ένα είδος αυτοκτονίας;

 

 

Αυγή, 3/2/2013

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=748212

Γιώργος Μπακάλης, Οι πεινασμένοι

Posted in Cinema, Επικαιρότητα on Δεκέμβριος 9, 2012 by Le grand écrivain

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Posted in Greek Poetry, Greek Poetry 2000 - 2015, Επικαιρότητα on Οκτώβριος 28, 2012 by Le grand écrivain

Α. Τάσσου, ξυλογραφία στη μνήμη των εκτελεσμένων της Καισαριανής

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

5 ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ζ. δ. αϊναλής

 

 

Είκοσι χρόνια τώρα, είκοσι χρόνια χτίζαν το Λαβύρινθο.
Στο μεταξύ ο Μινώταυρος μεγάλωνε στα σκοτεινά.

 

 

Προοπτική

 

Και ξάφνου ανοίγονταν μια ερεβώδης προοπτική

πράγματα που δεν μπορούσες πριν να φανταστείς

που αρνούσουν έστω και να διανοηθείς

τώρα βαδίζαν με το διασκελισμό του γίγαντα αξημέρωτα

(κάτω από κείνο το γιγάντιο Λ που θαρρούσες πως σε

προσπέρναγε

και που δεν καταδέχουνταν απλά να σε πατήσει)

 

Η νύχτα κάρφων’ εκδικητικά τα νύχια στη συνείδηση

μέχρι να πιάσει κόκαλο

φάσμα

που σέρνονταν ωχρό σε μια ψυχρή σελήνη

 

Τώρα, εδώ, από λεπτό σε λεπτό

οι εκτελέσεις θ’ ανθίσουν

 

οι ρυθμικοί βηματισμοί στις υγρές πλάκες

τα γνωστά εκείνα καμιόνια, τα άρματα δρεπανηφόρα

η καμπάνα που θα σημάνει μεσάνυχτα

 

 

Ακούστηκε κιόλας το τρομερό παράγγελμα Wstawać

 

του Κώστα Δεσποινιάδη

 

Ακούστηκε κιόλας το τρομερό παράγγελμα Wstawać

Φανήκαν κιόλας τα φαντάσματα εφόδου

Τα εκτελεστικά αποσπάσματα, οι διατεταγμένοι δολοφόνοι

Αρχίσαν κιόλας στα κρατητήρια τα βασανιστήρια

Αρχίσανε στις φυλακές οι εκκαθαρίσεις

Οι προγραφές και τα καταζητείται

Βγήκανε κιόλας οι δοσίλογοι στους δρόμους

Γεμίσανε τα σπίτια παρανόμους

 

 

Ο φίλος που δεν πρόλαβες ν’ αποχαιρετήσεις

Ο αδελφός που δεν πρόλαβες ν’ αγκαλιάσεις

Η γυναίκα που δεν πρόλαβες να φιλήσεις

 

Λεπτό το λεπτό γυρνάμε αιώνες πίσω

 

  Συνέχεια

Ludwig Bauer, Μεσαίωνας, 1932

Posted in Επικαιρότητα, Μικροκείμενα on Σεπτεμβρίου 30, 2012 by Le grand écrivain

LUDWIG BAUER

Μεσαίωνας, 1932[1]

(Μετάφραση Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος)

 —

    Το τρένο της Ιστορίας τρέχει προς τον νέο Μεσαίωνα που τον ζούμε ήδη χωρίς και να μπορούμε, ακριβώς επειδή τον ζούμε και να τον φανταστούμε. Όλη η ανθρωπότητα έχει κόψει εισιτήριο γι’ αυτό το δρομολόγιο. Ο 19ος αιώνας έχει πεταχτεί στη χωματερή∙ ο Μουσολίνι έχει ανακαλύψει ότι ο 18ος αιώνας, ο αιώνας του Λόγου, υπήρξε ο βλακωδέστερος των αιώνων. Και τώρα, το γερμανικό υποκατάστατο του Μουσολίνι, με όλους τους αλαζονικούς αντιδιανοούμενους προφεσόρους του, έχει αναλάβει να συνεχίσει την εκτροχιασμένη πορεία του Ιταλού. Διότι κατά τον περασμένο αιώνα η ανθρωπότητα κάλυψε όλη την απόσταση από το «εμείς» στο «εγώ», ανακάλυψε ότι το κράτος αποτελεί ένα αναγκαίο κακό και άναψε τη δάδα των ατομικών δικαιωμάτων, η οποία τώρα κινδυνεύει να σβήσει μέσα σε μια πυκνή πνευματική καταχνιά. Σήμερα επικρατεί η βαθιά επιθυμία ν’ απαλλαγούμε από το βάρος του «εγώ» – γεννιόμαστε με μια στολή, ξεφορτωνόμαστε την ψυχή μας και υποτασσόμαστε στη μάζα. Η ανεκτικότητα αντικαθίσταται από τον φανατισμό, το χαμόγελο από την ψυχική ακαμψία.

    Το άτομο σκοντάφτει πάνω σ’ έναν τοίχο και κάνει γκελ προς το παρελθόν.

Συνέχεια