Ζ. Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ, ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΑΡΓΑ

2641378-screen_shot_2012_10_11_at_10.12.05_am

Ζ. Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ

 

ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΑΡΓΑ

 

 

 

Έρχονταν τότε και ψιθύριζαν στ’ αυτιά μου

ανυπόστατα πράγματα

φρίκες και πολυαιθυλένια

ασημαντότητες θα πεις

που όμως κατέθλιβαν

συνέθλιβαν

λιανίζαν. Εγώ

κλείδωνα από μέσα τρεις-τέσσερις φορές

και πέταγα στα σκουπίδια το κλειδί

έπειτα το μετάνιωνα και τράβαγα νύχτα και το ‘ψαχνα

αλλά ήδη ήταν αργά

είχε τραβήξει γι’ αλλού το πράμα

κι εκείνες οι φωνές στ’ αυτιά μου

ούρλιαζαν

ούρλιαζαν

ούρλιαζαν

 

***

 

Τότε

όπως κάθε σιωπή εκκινούσε

με κάτι το ακαθόριστο

το συγγνωστό εκείνο και σεσημασμένο

πλάκωμα μες στο στήθος.

Ας πούμε

πως κάποια πράγματα δεν λέγονται

κι έπειτα;

Κάποιος υπάλληλος γαμιόλης

–ασυνείδητος–

πατούσε το κουμπί κι έκοβε

σαν να μην τρέχει τίποτα

την παροχή του ρεύματος

και να πετάγονται ουρλιάζοντας

όλοι οι δαίμονες του Άρκχαμ

στο μυαλό μου

 

***

 

Εγώ τίποτα.

Σταθερός και κίτρινος σαν τον ίκτερο

στο πρόσωπό σου

ή τον καρκίνο στον προστάτη σου.

Βούλιαζα μέσα στις φλέβες μου

ένα ποτάμι δηλητήριο

να φτύσω στο μυαλό σου.

Κατά τ’ άλλα καλά,

η οικογένεια, τα παιδιά

κτλ. κτλ.

σαν τη θαμπή κηλίδα που άφηνε στο ξύλινο τραπέζι

η παλάμη μου

έτσι που μάζευε ξεθώριαζε κι εξαφανιζόταν

ενώ εγώ είχα πια από ώρα φύγει.

 

Μην κοιτάς πίσω σου!

Είμαι ακόμα εκεί.

 

Ταξιδεύω μέσα στα λόγια σου

σαν αναισθητικό

όταν με μνημονεύεις.

 

Κατά τ’ άλλα καλά,

κτλ. κτλ.

 

***

 

Ένα κάτι πιο αργά

σιωπές και παροράματα

καταπίστευμα

η ζωή μου

ένα σωρό παροπλισμένα δρομολόγια επαρχιακά

απ’ το εδώ στο τίποτα

σε κάτι ημιθανή αστικά λεωφορεία.

Ακούω τους ήχους που ξυπνάνε

βαθιά μέσα απ’ το χώμα

και καμώνομαι πως τους προσέχω

τι νέες φρίκες καιροφυλακτούν

εκείνες οι άλλες φωνές

που μου μιλάνε σε γλώσσες παράξενες

άλλες

σε άλλα αιμοσφαίρια

που κυλάνε παράσιτα στο αίμα μου

ξένα

ξενιστής

εξωγήινης ζωής

 

Ένα κάτι πιο αργά

σκηνοθετώντας άγχη φυλακές

και βιβλικές φοβίες.

 

***

 

Είναι κι αυτό το κάτι ανυπόστατο

που ξεκινάει πάντα κάπως έτσι

λίγο κατάθλιψη λίγο εσωστρέφεια

σιωπή βαριά

μέρες και μέρες στο κρεβάτι

προσπαθείς να κοιμάσαι όταν ανατέλλει ο ήλιος

τις νύχτες σειρές της HBO για να μην σκέφτεσαι

ψέματα μες στα οποία κρύβεις τον εαυτό σου

τη φθορά πίσω απ’ τα εξωραΐσματα

ούτε καν να διαβάσεις δεν μπορείς

να βγεις να πεις δυο λόγια

θέλεις να σηκωθείς και να παλέψεις

τα πόδια σου ασήκωτα

βαριά

δυο τόνους το καθένα

 

είναι κι αυτό το βλέμμα του παιδιού

που όλο ρωτάει

 

κι η μέσα εξέγερση να πνίγεται στο αίμα

 

***

 

Πρώτη δημοσίευση Bibliothèque 5/8/2016:

http://www.bibliotheque.gr/article/57879

Ένα Σχόλιο to “Ζ. Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ, ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΑΡΓΑ”

  1. Σε ευχαριστώ που γράφεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: