Όπως πολλές φορές στο παρελθόν

Όπως πολλές φορές στο παρελθόν –


Ξαναγυρίζουμε ακριβώς στην εποχή της βαρβαρότητας, τότε που οι Γότθοι ζούσαν στα σκοτεινά ρουμάνια, θύοντας ανθρώπινες ζωές σ’ αδίστακτους και στυγερούς Θεούς. Στάζει το αίμα αγδίκιωτο απ’ τους χρυσούς βωμούς μας. Κτηνώδη τέρατα γυροφέρνουν απειλητικά τις σκοτεινές μας λόχμες, γυρίζουνε στα μονοπάτια μας, θηρεύουν τη σκιά μας, από τα μέσα σκίζουνε το στέρνο μας και ξεπετάγονται στον κόσμο. Ένας εφιάλτης το παρόν μας.


Τώρα ομνύουμε στον Ποσειδώνα, πνίγοντας ενδελεχώς μωρά, γερόντια, γυναίκες και άνηβα παιδιά στα γαλανά αιγαιοπελαγίτικα νερά, τυφλώνοντας τον οφθαλμό του ήλιου – κι οι επιτήδειοι του ιερατείου πλουτίζοντας ανελλιπώς ελπίζουν. Ελπίζουν ο θεός των την εύνοια του να μην αποσύρει, κι αυτοί, οι πιστοί θεράποντές του, θα κάνουνε το παν, το παν, ώστε να τον τιμήσουν. Δεν ξέρουνε, οι δυστυχείς, πως είναι άστατα όντα οι θεοί και ευμετάβολη η ευμένεια των. Κι η ελπίδα άστατη κι αυτή, συμπεριφορά απολιτική.


Θα ‘ρθει, το δίχως άλλο, μια εποχή –έρχεται ήδη δεν αργεί, είναι στο δρόμο και καλπάζει– που θα διαβάζουνε οι άνθρωποι την ιστορία των δικών μας χρόνων και θα ρωτάν τους εαυτούς τους «Μα, καλά, τι σόι άνθρωποι ήταν αυτοί; Πώς είναι δυνατόν και συναινέσανε σε τέτοια εγκλήματα ειδεχθή;», περίπου όπως αναρωτιόμασταν κάποτε κι εμείς το ίδιο πράγμα ακριβώς για το Γ΄ Ράιχ και τον «πολιτισμό» του. Η ιστορία θα μας κρίνει, όλους εμάς τους ανθρώπους του Δ΄ Ράιχ, της Ε.Ε., του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αμείλικτα. Και θα μας κατατάξει στη μόνη θέση που δικαιωματικά μπορούμε να πούμε πως μας αξίζει: στο πάτο του βόθρου, πλάι-πλάι στους νεκρούς Ες-Ες και τα λοιπά λύματα του περικλεούς ευρωπαϊκού πολιτισμού.


Θα ‘ρθει, το δίχως άλλο, μια εποχή, που θα επιδεικνύουμε τα αληθή ή πλαστά διαπιστευτήρια της ακτιβιστικής, εθελοντικής ή όποιας άλλης δράσης μας, για να ξεπλύνουμε το άγος που όλους φρικτά θα μας βαραίνει, προσπαθώντας όπως-όπως να ξαναχτίσουμε μια ζωή χωρίς ενοχή για τα σιωπηρά ή και τα όχι-και-τόσο-σιωπηρά εγκλήματά μας: τους πολέμους που δεν μπορέσαμε ν’ αποτρέψουμε, τις εθνικοσοσιαλιστικές κυβερνήσεις μας που δεν ανατρέψαμε, τη φρικώδη ασέλγεια που ασκήσαμε στα σώματα και τις ψυχές των μεταναστών και των προσφύγων (πρώτα, και όλων των υπόλοιπων μετά), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα σύνορα, τους υψωμένους φράκτες, τις δημεύσεις των αλλότριων τιμαλφών (τα περισσότερα εκ των οποίων, βέβαια, έχουν συναισθηματική αξία περισσότερο, παρά οικονομική) και την απαλλοτρίωση των αναμνήσεων και της προσωπικής ιστορίας, τα κόκκινα βραχιολάκια και τις βαμμένες πόρτες, τις ηλεκτροπληξίες, τους πνιγμούς και τις παγοπληξίες που δεν θα θεωρηθούν τίποτε άλλο πέρα από αυτό που είναι: κρατικές δολοφονίες. Και όλα όσα αναπόδραστα θ’ ακολουθήσουνε ακόμη. Γιατί ακόμη


Είμαστε άωροι στη φρίκη.

Αυτά, βέβαια, αν ζήσουμε.

Γιατί καταπώς φαίνεται, ο πόλεμος που έρχεται ίσως ν’ αποδειχτεί ο τελευταίος της ιστορίας.

Ζ. Δ. Αϊναλής

2 Σχόλια to “Όπως πολλές φορές στο παρελθόν”

  1. […] ο τελευταίος της ιστορίας. — Ζ. Δ. Αϊναλής πηγή: https://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/2016/01/30/nofuture/ Δημοσιεύτηκε just now από τον χρήστη […]

  2. αν αναλογιστούμε πως η κοινή γνώμη αγνοούσε τα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τις εκεί θηριωδίες των ναζί, μέχρι τις αρχές του 1945 που κυκλοφόρησαν σχετικά φωτογραφικά ντοκουμέντα, η τωρινή κατάσταση μοιάζει χειρότερη μιας και όλα εκτυλίσσονται μπροστά στα απαθή βλέμματα του παγκόσμιου χωριού. οπότε αποκλείουμε και την πρόφαση της άγνοιας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: