Gustav Meyrink, ΤΟ ΓΚΟΛΕΜ

der_golemGustav Meyrink

 

ΤΟ ΓΚΟΛΕΜ

(Απόσπασμα)

(1913)

 

Μετάφραση Ζ. Δ. Αϊναλής

 

 

    […] Πολλές φορές συλλογίστηκα κι επί μακρόν και πιστεύω πως η εγγύτερη στην αλήθεια προσέγγιση θα ήταν η ακόλουθη: μια φορά ανά γενιά μία πνευματική επιδημία εξαπλώνεται σαν κεραυνός απ’ άκρη σ’ άκρη στο Γκέτο, στοχεύοντας τις ψυχές των ζωντανών για κάποιο σκοπό ο οποίος είναι για μας κρυμμένος, και προκαλώντας κάποιου είδους αντικατοπτρισμό στο σχήμα κάποιου όντος χαρακτηριστικό αυτού του τόπου και το οποίο, ενδεχομένως, να έζησε εδώ εκατοντάδες χρόνια πριν και να εξακολουθεί ακόμα ν’ αποζητά μια φυσική μορφή.

    Ίσως να βρίσκεται εδώ ανάμεσα μας, κάθε ώρα της ημέρας, και μόνο εμείς να μην είμαστε ικανοί ν’ αντιληφθούμε την παρουσία του. Δεν μπορείς ν’ ακούσεις τον ήχο από μια παλλόμενη δικράνα μέχρι ν’ αγγίξει ξύλο και ν’ αρχίσει ν’ αντηχεί. Ίσως να είναι απλά μια πνευματική κατάσταση δίχως εγγενή συνειδητότητα, μία δομή η οποία αναπτύσσεται σαν κρύσταλλος μέσα από το άσχημο χάος με βάση κάποιον διαρκή νόμο.

    Ποιος να ξέρει;

    Όπως ακριβώς στις πνιγηρές μέρες ο στατικός ηλεκτρισμός συνεχίζει να συσσωρεύεται μέχρις ενός σημείου αβάσταγης έντασης οπότε και εκκενώνεται απότομα στον κεραυνό, δεν θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο και η σταθερή συσσώρευση όλων αυτών των απαράλλαχτων και μηδέποτε διαφορετικών σκέψεων που δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα στο Γκέτο να οδηγεί σε μια ξαφνική, σπασμωδική εκκένωση; Μια πνευματική έκρηξη που ανατινάσσει τα υποσυνείδητα όνειρα μας στο φως της μέρας και δημιουργεί, όπως ο ηλεκτρισμός τον κεραυνό, μια φαντασματική ύπαρξη η οποία στην όψη, στην κοψιά και στη συμπεριφορά, στην παραμικρή λεπτομέρεια, θα αποκαλύπτονταν ως το σύμβολο της ψυχής των μαζών, εάν, βέβαια, ήμασταν ικανοί να ερμηνεύσουμε ορθά τη μυστική γλώσσα των μορφών.    

    Και όπως ακριβώς υπάρχουν φυσικά φαινόμενα που προαναγγέλλουν τον επερχόμενο κεραυνό, έτσι υπάρχουν και ορισμένα απόκοσμα προμηνύματα που προλέγουν την εισβολή αυτής της φαντασματικής ύπαρξης στον φυσικό κόσμο. Ο ξεφλουδισμένος σουβάς ενός τοίχου θα θυμίζει κάποιον άνθρωπο που με μεγάλες δρασκελιές θα περπατά βιαστικά στον δρόμο, τα σχήματα της παγωνιάς στα παράθυρα θα σχηματίζουν γραμμές από κακεντρεχή, εξεταστικά πρόσωπα, η σκόνη που θα πέφτει αιωρούμενη απ’ τις στέγες θα μοιάζει να πέφτει διαφορετικά απ’ ότι συνήθως, υποδηλώνοντας στον παρατηρητή ότι διασπείρεται από κάποια αθέατη διάνοια που καραδοκεί κρυμμένη στα γείσα σε μια μυστική απόπειρα να δημιουργήσει ένα σωρό παράξενα σχήματα. Είτε το μάτι πέφτει πάνω σε μιαν ομοιόμορφη ομοιότητα υφής είτε επικεντρώνεται σε ανομοιομορφίες του δέρματος, πέφτουμε θύματα του ανεπιθύμητου ταλέντου μας να διακρίνουμε παντού σημαντικά, απειλητικά σχήματα που λαμβάνουν γιγαντιαίες διαστάσεις στα όνειρα μας. Και πάντα, πίσω από τις φαντασματικές απόπειρες αυτού του σμήνους των δηλητηριωδών σκέψεων να ροκανίσει τους τοίχους που περιβάλλουν την καθημερινή μας υπόσταση, μπορούμε να διαισθανθούμε με βασανιστική βεβαιότητα ότι η ίδια η δική μας η εσώτατη ουσία, σκόπιμα και παρά τη θέληση μας, ρουφιέται ίσαμε το μεδούλι ώστε να μπορέσει αυτή η φαντασματική ύπαρξη να λάβει φυσική μορφή. […]             


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: