Γιώργος Χαβουτσάς, Σημείο Πετρούπολης

ΧΑΒΟΥΤΣΑΣΓιώργος Χαβουτσάς

 

Σημείο Πετρούπολης

(Πλανόδιον, 2011)

 

Ι

Καὶ ὁ λαλῶν μετ’ ἐμοῦ εἶχε μέτρον κάλαμον χρυσοῦν, ἵνα μετρήσῃ τὴν πόλιν καὶ τοὺς πυλῶνας αὐτῆς καὶ τὸ τεῖχος αὐτῆς.

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου, ΚΑ΄15

 

Ποτέ δεν λογάριασα το σώμα μου έτοιμο

για μια τέτοια συνάντηση

για μια τέτοια στιγμή,

μόλις πριν από λίγο καιρό

δεν μπορούσα να ζήσω.

 

Η πέτρα που ‘φερα ως εδώ

απώλεσε το βάρος της

απρόσβλητη από σχισμές

και από ρηγματώσεις,

σχεδόν αέρινη

αποτελείται τώρα από κάποια άδολα αισθήματα

απ’ όνειρα ανολοκλήρωτα

και από πίστεις ποιητών.

 

Έφερα ως εδώ την εγνωσμένη λύπη μου

μαζί με μια περιέργεια θανάτου, ήρθα

με τα ελάχιστα που είχα

μια σκευή υπερελαφρή

λευκά φελόνια πουλιών

άδολα σχήματα πταισμάτων.

 

Έφτασα με τη λιγοσύνη

ενός σώματος ισχνού

βασανισμένου σαν από μακρόχρονη ασθένεια

με αφαιρεμένες από μέσα του

όλες της δυνατότητες ζωής. Θέλησα

να κοιτάξω άπληστα

όπως πάνω από άνοιγμα

τάφου, είχα την έγνοια

να δω

εκτός απ’ τους πυλώνες και τα τείχη

αυτό που κάποιοι θα ονόμαζαν

την κατά νου Πετρούπολη.

ΙΙ

Μα πρώτα έπρεπε ν’ αρχίσω απ’ τον τράχηλο της ύλης

απ’ το συριστικό προοίμιο της όψης του

εκεί που εργαζόταν πάντοτε η σωτηρία μου.

 

Της ύλης της ύλης

έγινα για χατίρι

εκτιμητής και χρυσογνώμων

μάντεψα με το πρώτο χώνεμα φωτιάς

τι ποσοστό αντάλλαξε με ομορφιά το σώμα της.

 

Πολύ σαγηνευτικός αν και υπόκωφος

στα ώτα του νεοαφιχθέντος, πολύ σκοτεινός

ο εξηκοστός εκτείνεται τώρα παράλληλος και φτωχικό

του ξενοδοχείου το παράθυρο

χαίνει στους πάγους του Νέβα.

 

Για το ατσάλι των γεφυρών

– στα τόξα της υπομονής κατηχημένο –

για το στερέωμα των ματιών μου στα ίχνη των κτηρίων

για την καρτερία της Παναγίας του Καζάν

άραγε η ψυχή μου απόψε επείγεται;

Που τελειώνει η ύλη και τι συνέχει η παραμάνα του φωτός;

Η Επάνοδος

Και πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να μάθω

να μην στρέφω πίσω το βλέμμα,

ό,τι είδα ν’ ακινητήσει παγωμένο

σε μια ρυτίδα ύδατος του καναλιού. Τα βέλη

θα παραμείνουν βέλη χρυσά.

Και οι ακίδες. Φυλάσσουν από κάτω τους

πλόες ναών και ναυαρχείων.

 

Πια δεν θα σταθώ

σε σκάλες του μετρό ατέρμονες. Ας ήταν

να μην τέλειωνε ποτέ

το ανεμοκύλισμά τους. Το ανάλαφρο πέρασμα

από την αποβάθρα μιας έγνοιας

στην ανεξαρτησία, το στιγμιαίο ναι

στο ακονισμένο λεπίδι

ενός βλέμματος, κιόλας μ’ αφήσαν.

 

Επιστροφή.

Κοιτώ τα υπολείμματα της προετοιμασίας μου

κάτι χαρτάκια θρύμματα σπαραξικάρδια μικρά

μαζί με τα υπόλοιπα

δηλωτικά της λιγοσύνης μου:

ασπιρίνες, πορτοφόλι πλαστικό

κάλτσες μάλλινες για το κρύο.

Ξεχασμένο στην τσέπη μου και ανωφελές

Το απόκομμα του εισιτηρίου για το Ζωολογικό

Κήπο των Πλανητών.

 

Τώρα πίνω με τα λουλούδια του παράθυρου

νερό απ’ το ίδιο ποτήρι

τώρα κατάλαβα για τα καλά

πόσο λίγα μου αρκούν

για να ζήσω. Στις αφανιστικές συνήθειες

της ζωής, ονειρεύομαι προσθήκες κάλλους

κάνω να ψηλώνει ο αέρας

με χρήσεις λέξεων.

Κάτι λέξεις μικρές

απειρόμικρες.

 

Επάνοδος. Στη μοναξιά

του δωματίου μου, τις ίδιες ώρες θα κλείνω το παράθυρο

τις ίδιες ώρες θα σβήνω το φως

τις ίδιες ώρες θα λυπάμαι

 

με ιερατικές κινήσεις μοναχού

στο παρανάλωμα μιας προσευχής.

(από την ενότητα «Η Πετρούπολη τον χειμώνα»)

Οι γέφυρες πάντα

πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι δὶς, ἀπαρνήσῃ με τρίς

Κατὰ Μάρκον, ΙΔ΄72

Πρόσεξε τη μεριά που θα βρεθείς

όταν ανοίξουν οι γέφυρες

υπάρχει κίνδυνος αποκλεισμού

σε όχθες που δεν θέλησες.

 

Στάσου καλύτερα εδώ:

η όχθη τούτη δεν σε καταβάλλει.

 

Απέναντι είναι οι άνθρωποι

που ολοένα σε κοιτούν

μα δίχως να σε βλέπουν

όπως γίνεται πάντα, στις όχθες

της καθημερινότητας, εύκολη που ‘ναι

η άρνηση, ήδη με το δευτέρωμα

λαλιάς πετεινού

κάμπτεται αμέσως η αντοχή σου

τριτώνει πάντα το κακό της άρνησης

αρνείσαι πως υπήρξες

ποιητής, δηλώνεις πως

αυτά που έγραψες

ανήκουνε σε κάποιον που σου μοιάζει.

 

Στάσου καλύτερα εδώ, στην υψωμένη

γέφυρα μετεωρίζονται

ατρόμητοι οι φανοστάτες, αυτό το τίποτα

που είσαι

γίνεται μάλλον κάτι. Η πόλη

γιορτάζει, η γέφυρα,

που υψώθηκε

κρατά μέσα στα ρόδα

το βάθος του ορίζοντα.

 

Διάφορο της Βαβέλ

(Η Δεύτερη Επάνοδος)

 

Πες τώρα πως ακούγονται

πέντ’ έξι λέξεις ρωσικές

ανάμεσα στα πεύκα

 

Ποιοι ήχοι τους δεσπόζουνε

ποιοι στρίβουν για τις ρεματιές

λογάριασε και μέτρα.

Εδώ λοιπόν βομβούν

τα έλυτρα του θέρους. Το κέρδος όλο

του Σαββατοκύριακου

ίσως να είναι τελικά

μόνο μια λέξη, το πολύ

ένας στίχος.

 

Εδώ λοιπόν στου σχοίνου και στου πεύκου τη ρητινώδη

επικράτεια, που είναι

το δάκρυ όλου του καλοκαιριού,

εδώ

ανάμεσα σε κάποιες ελιές υπερήλικες,

που τα χέρια μου λιώνουν με τον ιδρώτα τους

σελίδες βιβλίων

κι είναι φορές που πιάνουν το ένα τ’ άλλο

για να μην είναι τόσο μόνα

εδώ, εδώ λοιπόν

στο συνεκτικό νήμα της φωνής των τζιτζικιών

που εκτείνεται αταλάντευτο, μ’ όλες τις ταλαντώσεις του,

απ’ το καλοκαίρι ως την αθανασία,

ήρθε να κάτσει απαλά

ο ήχος γλώσσας ρωσικής.

 

Κολυμπώ την οικεία μου θάλασσα

κι έχει γίνει το κύμα της πια

μια θάλασσα άλλη.

 

Θυμάμαι ήταν

νερένια η δύση. Του Νέβα

η αναλαμπή, κάτω απ’ το τόξο

μιας γέφυρας, όριζε τρεμάμενα

τα ίσαλα του φωτός,

πάνω τους αγκίστρωνα τα μάτια μου

στην κοίτη των λίθων τους, στο κιγκλίδωμα πλάι

με σπιθίτσες λευκές

και με φλόγες αργότερα, ένιωσα

την αντιστροφή της Βαβέλ.

 

Ήταν ο Νέβας που σκαρφίστηκε

τον αναποδισμό του ήλιου,

την μερική του αποκατάσταση

στο λάμδα της λαλιάς μου.

 

Αλέθω από τότε στο στόμα ισχνά

φωτός υπολείμματα,

κάτι μερίδια ελάχιστα, φτωχά

ό,τι απέμεινε απ’ την καθ’ υπαγόρευση

πρωτογλώσσα του ήλιου

από το χείλωμά του

απ’ της φωτιάς του τα βράκτια ξεπηδούν

φανερά εξασθενημένα φωνήεντα

σκληρές καταλήξεις φωτός

αφανή παθήματα και τροπές

ημιφώνων των άστρων.

 

Το γνωρίζω τώρα καλά, η γλώσσα μου είναι

μέρος του μέρους εκδοχής

απ’ τα υπερελληνικά των λουλουδιών

ψίχα κατάληξης σκληρής

απ’ τα πανρωσικά των πεύκων.

(από την ενότητα «Η Πετρούπολη το θέρος»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: