Κώστας Δεσποινιάδης, Νύχτες που μύριζαν θάνατο

Κώστας Δεσποινιάδης

Νύχτες που μύριζαν θάνατο

(2010)

Ό,τι κι αν κάνουμε θα μας διώξουν

Είναι νύχτα. Είμαστε καθισμένοι με τον αδερφό μου πάνω σε έναν μικρό μαντρότοιχο. Δίπλα μας υπάρχει ένα μεγάλο σπίτι με πολλά, φωτισμένα, παράθυρα. Μέσα απ’ το σπίτι ακούγονται φωνές, γέλια και μουσική. Δεν έχουμε οπτική επαφή με το εσωτερικό του σπιτιού αλλά έχουμε την εντύπωση πως μέσα υπάρχει πολύς κόσμος. Από τα γέλια και τη μουσική συμπεραίνουμε πως κάποια γιορτή γίνεται εκεί.

            Μπροστά στον μαντρότοιχο που καθόμαστε υπάρχει νερό. Δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι μια μικρή λίμνη ή κάτι σαν πισίνα. Παίρνω στα χέρια μου πέτρες και τις πετάω μία-μία στο νερό. Κάθε πέτρα που πέφτει κάνει ένα χαρακτηριστικό ήχο – γκλούπ – και σηκώνει ένα μικρό πίδακα νερού, ο οποίος ξαναπέφτει διαλυμένος σε πολλές μικρές σταγόνες στο νερό.

  – Μην κάνεις φασαρία, μου λέει ο αδερφός μου, θα μας διώξουν.

  – Δεν έχει σημασία, του απαντώ, ό,τι κι αν κάνουμε θα μας διώξουν.

Το δωμάτιο

Είναι βράδυ. Έχει κρύο. Περπατάω καπνίζοντας, χωμένος μέσα στο μπουφάν μου. Έχει αρχίσει να ψιλοβρέχει. Στρίβω, χωρίς να ξέρω το γιατί, σ’ ένα στενό δρομάκι. Δεν είναι στην κανονική μου πορεία και μάλλον δεν έχω ξαναπεράσει από εκεί. Το δρομάκι είναι σκοτεινό. Έχει ησυχία. Λάσπες και νερά στις λακκούβες του δρόμου. Όσο προχωράω ο δρόμος γίνεται όλο και στενότερος. Δεξιά και αριστερά δεν έχει σπίτια παρά μόνο πανύψηλους τοίχους. Έχω την εντύπωση ότι ο δρόμος οδηγεί σε αδιέξοδο αλλά  δεν περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό μου η σκέψη να γυρίσω πίσω. Συνεχίζω να περπατάω μέσα στο πηχτό σκοτάδι. Βλέπω στα δεξιά μου μια μικρή πόρτα. Την ανοίγω και μπαίνω μέσα σε ένα χαμηλό δωμάτιο. Είναι άδειο και φωτίζεται ελάχιστα από ένα κερί που βρίσκεται σε μία γωνία του δωματίου. Το δωμάτιο στον έναν τοίχο του έχει τρεις πόρτες. Η δεξιά και η αριστερή είναι κλειδωμένες με λουκέτο. Ανοίγω την μεσαία και βλέπω μπροστά μου μια πινακίδα που γράφει, με τεράστια κόκκινα γράμματα, ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΜΥΡΙΖΑΝ ΘΑΝΑΤΟ. Κλείνω την πόρτα τρομαγμένος και ψάχνω να βρω την πόρτα απ’ την οποία μπήκα στο δωμάτιο. Έκπληκτος βλέπω ότι πλέον δεν υπάρχει καμία πόρτα. Το άδειο δωμάτιο έχει γεμίσει τώρα με βιβλία και χαρτιά, στοίβες ολόκληρες, που τις σκουντάω σε κάθε μου κίνηση και σωριάζονται στα πόδια μου. Σε λίγο γίνεται αδύνατο να περπατήσω από τα πεσμένα βιβλία. Μένω ακίνητος στη μέση του δωματίου. Παίρνω ένα βιβλίο και το ανοίγω. Όλα τα φύλλα του είναι λευκά. Το πετάω και παίρνω άλλο. Κι αυτό το ίδιο. Αρχίζω και ψάχνω με μια τρελή μανία τα υπόλοιπα. Σε λίγο διαπιστώνω πως κανένα βιβλίο δεν γράφει τίποτα. Θέλω να φύγω από το μικρό αυτό δωμάτιο αλλά δεν υπάρχει καμία πόρτα. Ξαφνικά νιώθω έναν παγωμένο αέρα να  φυσά στον σβέρκο μου. Δεν μπορώ να καταλάβω από που μπαίνει αυτός ο αέρας, αφού δεν υπάρχουν πόρτες και δεν βλέπω πουθενά κανένα παράθυρο. Ο αέρας γίνεται ολοένα και δυνατότερος. Το κερί σβήνει και το δωμάτιο βυθίζεται στο απόλυτο σκοτάδι.

Κηλίδες αίματος

Κάθομαι αργά το βράδυ στο γραφείο μου και μεταφράζω ένα κείμενο απ’ τα αγγλικά. Συναντώ τη φράση: «red blotches of blood». Δεν είμαι σίγουρος για τη λέξη blotches. Λεκέδες, μουντζούρες ή κηλίδες; Πιάνω το λεξικό κι αρχίζω να ψάχνω. Πριν βρω τη λέξη, χτυπά το τηλέφωνο. Κοιτάω το ρολόι. Η ώρα είναι 2 μετά τα μεσάνυχτα. Το σηκώνω. Ένας φίλος στην εντατική. Σακατεμένος. Οδηγούσε μηχανή. Κλείνω το τηλέφωνο ταραγμένος και αστραπιαία μου ’ρχεται στο μυαλό μια φράση που διάβασα κάπου. «Το αίμα πάντα κηλίδα, ποτέ λεκές.» Συμπληρώνω μηχανικά στη μετάφραση: red blotches of blood, κόκκινες κηλίδες αίματος – τι άλλο;- και σηκώνομαι δακρυσμένος απ’ το γραφείο.

ο τσαλαπετεινός

Το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως ήμουν κυνηγός και σκότωσα έναν πανέμορφο τσαλαπετεινό. Εγώ, που ποτέ μου δεν έχω πιάσει όπλο κι απεχθάνομαι το κυνήγι, ένιωσα στο όνειρό μου μια σαδιστική ικανοποίηση που σκότωσα το αθώο πουλάκι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: