Μάκης Μαλαφέκας, Λήμματα από την εποχή της κρίσης

Μάκης Μαλαφέκας

Λήμματα από την εποχή της κρίσης

(2011)

ΧΡΙΣΤΟΣ, ΙΗΣΟΥΣ

 —

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

(ΚΑΙ Ο ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΟΥ)

 —

Ο Ιησούς ο Ναζωραίος δεν είναι απλά και μόνο το ιστορικό πρόσωπο που επέτρεψε την επιστροφή της θρησκείας στη φιλοσοφία και την ηθική, ένας προφήτης της ελευθερίας, της αμφιβολίας, της αμφισβήτησης και της ρήξης, είναι επίσης ένας θεός αριστερός, της μοιρασιάς, της διαλεκτικής, του ανθρωπισμού και της παγκοσμιότητας. Και το κεντρικό αυτό ζήτημα για την κατανόηση της απήχησης του Χριστιανισμού το εκθέτει καλύτερα απ’ όλους (σε καλλιτεχνικό επίπεδο) ο μαρξιστής και ομοφυλόφιλος Πιερ Πάολο Παζολίνι στην ταινία του Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (1964).

Επιλέγοντας από τους τέσσερις ευαγγελιστές τον Ματθαίο, ο Παζολίνι μάς απαλλάσσει από τον μυστικισμό του Ιωάννη, τον λυρισμό του Λουκά και την υπερβολική εκλαΐκευση του Μάρκου. Στη συνέχεια, πραγματοποιεί μέχρι τέλους αυτό που δεν έκανε σχεδόν κανένας κινηματογραφιστής (εκτός ίσως από τον Γκίμπσον): βουτάει κατ’ ευθείαν – και για τα καλά – μέσα στο κείμενο.

Ο Χριστός του Παζολίνι, απευθυνόμενος προς τους κατέχοντες την Εξουσία και τον Νόμο, προφέρει με δυνατή και σταθερή φωνή ολόκληρο το χωρίο των «Φαρισαίων» (και όχι μόνο το ένα τρίτο όπως αυτός του συντηρητικού Τζεφιρέλι), υπό την υπόκρουση της πένθιμης 11ης του Σοστακόβιτς (βλέπε Επέσατε θύματα αδέλφια εσείς).

Ο Χριστός του Παζολίνι δεν παρεκκλίνει ούτε κατά μία άνω τελεία από το κείμενο του Ματθαίου. Να γιατί η ταινία του κατηγορήθηκε για κομμουνιστική προπαγάνδα.

Ο Χριστός του Παζολίνι είναι ένας ευθυτενής και ανένδοτος επαναστάτης.

Να γιατί οι εξουσιαστές της εποχής του πρώτου (οι ρωμαϊκές Αρχές και το ξεπουλημένο ιερατείο του Μίσνα Σανχεντρίν) τον καταδίκασαν σε μαρτυρικό θάνατο παρότι αυτός δίδασκε την άρνηση της βίας, τη συγχώρεση και την οικουμενική αγάπη.

Και να γιατί η παρακρατική συμμαχία της εποχής του δευτέρου (η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η Μαφία και οι νεοφασίστες της Ρώμης) συνωμότησε για να τον σκοτώσει στο ξύλο και στη συνέχεια να τον συκοφαντήσει με τον πιο θρασύδειλο τρόπο, παρότι αυτός κήρυττε την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Φανταστείτε ότι υπάρχουν ακόμη κάποιοι αφελείς που πιστεύουν ότι ο Κάφκα δεν μεταμορφώθηκε ποτέ στ’ αλήθεια σε κατσαρίδα, κι ότι η ομώνυμη νουβέλα του είναι αποκύημα της οργιώδους φαντασίας του και μόνο… Είναι οι ίδιοι βλάκες που λένε ότι ο Ντοστογιέφσκι δεν σκότωσε τον πατέρα του, κι ότι ο Ρεμπώ δεν πέρασε μια εποχή στην Κόλαση. Τι ξέρουν αυτοί από λογοτεχνία;

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (1)

 —

Τ Ο   Χ Ρ Ε Ο Σ   Ε Ν Ο Σ   Σ Υ Γ Γ Ρ Α Φ Ε Α

 —

Ξέχασέ τα όλα. Τις μπύρες, τα κρασιά, τις βότκες, το χασίσι, την κοκαΐνη. Ξέχασε τις κραιπάλες, ξέχνα τους μπήτνικ, ξέχνα την πόζα, ξέχνα τα τσουλούφια του σκοτεινού Μπωντλαίρ και τον έφηβο Ρεμπώ με τα γλυκά ματάκια, ξέχνα τις παραινέσεις του Ρίλκε και το φλέγμα του Ουάιλντ και τ’ αρχοντικά του μπαστούνια, ξέχνα το Θεό και ξέχνα το Διάβολο!

Ξέχνα τους ωραίους στυλούς και τα Moleskine, ξέχνα τα καθίκια τους εκδότες και ξέχνα τα καθίκια τους αναγνώστες.

Ξέχνα το βράδυ και τα ηλιοβασιλέματα και ξέχνα τη νύχτα και τα φεγγάρια και τ’ αστεράκια.

Αυτά που πρέπει να κάνεις είναι τα εξής:

Θα βάζεις ξυπνητήρι και θα σηκώνεσαι στις οκτώ, άντε οκτώμισι το πρωί. Θα κάνεις ντους, κάθε μέρα, και θα ξυρίζεσαι κάθε δύο μέρες (αν είσαι γυναίκα και αισθάνεσαι ότι όλα αυτά δεν σε αφορούν μπορείς πάραυτα να πάψεις να διαβάζεις αυτό το κείμενο), ακόμα κι αν σε τσούζει ή σε τραβάει το δέρμα σου. Αν έχεις μουστάκια ή μούσια να τα περιποιείσαι τακτικά.

Ντύσου χωρίς πολλά πολλά με μοναδική έγνοια το να είσαι ευπαρουσίαστος και ευπρεπής. Χτενίσου! Κατά τις εννιά να τρως ένα πρωινό, με ζεστό ρόφημα και κάτι στερεό, χωρίς υπερβολές όμως. Κάποιο κρουασάν, τσουρέκι, ή ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, ή μέλι. Το ιδανικό θα ήταν να φας ένα βραστό αυγό.

Όπως και να ’χει το πράγμα φρόντισε στις εννιά και μισή ακριβώς να βρίσκεσαι καθιστός στο γραφείο σου, το οποίο να είναι ανθρώπινο, μπροστά στον υπολογιστή ή τη γραφομηχανή σου, ή πάνω από τα τετράδια και τα χαρτιά σου. Εκεί, θα βγάζεις έξω τ’ άντερά σου και θα τα γράφεις.

Θα δουλεύεις οκτάωρο με μια ώρα διάλειμμα το μεσημέρι για φαΐ, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω, σε κάποιο φαγάδικο παρέα με άλλους εργαζόμενους (κράτα και καμιά γραφική ύλη στην τσέπη σου, ποτέ δεν ξέρεις). Ύστερα, χωρίς να χασομεράς πολύ με εφημερίδες και βόλτες και καφέδες, να επιστρέφεις στο πιστό σου γραφείο, που σε περιμένει αδημονώντας να χύσεις πάλι πάνω του τ’ άντερά σου, σ’ όλη αυτή την επιφάνεια των πλήκτρων και των χαρτιών, που ’ναι η δουλειά σου, κι ολόκληρος ο κόσμος.

 —

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (2)

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΓΟΝΟΥΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ

 —

Και κάτι ακόμα. Μην καταδεχτείς τις μεταμφιέσεις. Μην καταδεχτείς ποτέ ν’ απαρνηθείς τις ταξικές καταβολές σου. Ιδίως αν αυτές είναι μικροαστικές.

Οι μορφωμένοι μεγαλοαστοί, ανερχόμενοι ή χρεωκοπημένοι, έντιμοι ή αλητήριοι, ταλαντούχοι ή απατεώνες, νταβραντισμένοι ή δανδήδες, πάντοτε συμφωνούν ως προς την περιφρόνησή τους για τους μικροαστούς. Τους κλείνουν την πόρτα στα μούτρα, τους απορρίπτουν, τους αποκλείουν, τους απωθούν, τους προσβάλλουν, τους γελοιοποιούν, τους φτύνουν, τους χέζουν πατόκορφα και ξερνούν επάνω τους όλη τη χολή του ταξικού τους μίσους, μέχρι την ημέρα που αναγκάζονται να χαμηλώσουν το βλέμμα, να κάνουν στην μπάντα και να τους αφήσουν να περάσουν, γιατί οι μικροαστοί είναι οι μεγαλύτεροι απ’ όλους. Από τον Μπωντλαίρ, τον Μαγιακόφσκι, τον Ρεμπώ, τον Καμύ και τον Μπόρχες, μέχρι τον Κάφκα, τον Νίτσε, τον Μπρεχτ, τον Σελίν και τόσους άλλους, οι μικροαστοί αποτέλεσαν διαχρονικά το υγιέστερο και δυναμικότερο κομμάτι της σύγχρονης λογοτεχνικής δημιουργίας. Αυτοί είναι που άλλαξαν τον ρουν της ιστορίας των Γραμμάτων. Αυτοί είναι οι ένδοξοί σου πρόγονοι.

 —

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (3)

 —

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

 —

Γιατί γράφω; Θα σας το πω:

για να κάνω τους άλλους να μη διαβάζονται!

Λουί Φερντινάν Σελίν, 1960

Το σύγχρονο μυθιστόρημα δεν θα είναι ούτε προοδευτικό ούτε αντιδραστικό. Το σύγχρονο μυθιστόρημα δεν θα έχει προθέσεις.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος πρέπει να είναι σαν την εποχή του, και πρέπει να δεχτεί την εποχή του όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, δηλαδή σαν μια «μέση λύση», σαν ένα «αναγκαίο κακό», σαν μια αίθουσα αναμονής. Το σύγχρονο μυθιστόρημα οφείλει να περιγράψει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ψυχραιμία και τιμιότητα, αυτήν την αίθουσα αναμονής: τις άχαρες πόζες, τα βαριεστημένα πρόσωπα, τις άδειες εκφράσεις, τις κεκαλυμμένες προθέσεις, τη μουσική, τους τοίχους, τη μοκέτα, τον διάκοσμο, τα έπιπλα, τα περιοδικά, την ίδια την ουσία της αναμονής σε μια αίθουσα που έχει το φοβερό μειονέκτημα να μην είναι καν φριχτή.

Οι συγγραφείς σήμερα απεχθάνονται την εποχή τους, κι έτσι αναγκάζουν τους ήρωές τους να υποφέρουν. Τους αναγκάζουν να περιφρονούν την εποχή τους, και ό,τι την περιβάλλει, και τελικά να περιφρονούν τον ίδιο τους τον αναγνώστη, κατ’ επέκταση του παθολογικού και ανομολόγητου αυτοοικτιρμού τους. Το πρώτο πράγμα όμως που κάνει τους ήρωες των σημερινών μυθιστορημάτων να υποφέρουν είναι η άγνοια της εποχής τους απ’ τους δημιουργούς τους, κι αυτό διότι οι σημερινοί «λογοτέχνες», ή εν πάση περιπτώσει οι συγγραφείς που βλέπουμε να καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι τα ράφια των βιβλιοπωλείων, επιμένουν μανιωδώς να «ζουν» και να «δρουν» μέσα σε μια άλλη εποχή, που φυσικά δεν υπάρχει. Προτιμούν δηλαδή να μη ζουν, έτσι ώστε «τουλάχιστον» να μην υποφέρουν. Η κατάντια τους είναι τέτοια που δεν επιθυμούν καν να βλέπουν τον εαυτό τους σαν καλλιτέχνη. Ένας λόγος χωρίς τέχνη, μια ανόητη και ανώφελη λογοδιάρροια που μόνη της φιλοδοξία είναι να τη χειροκροτήσουμε επειδή προνόησε να πέσει πάνω μας ενώ ήμαστε ήδη σύσκατοι από τα δεινά της εποχής μας (που, φυσικά, δεν είναι επ’ ουδενί η δική τους). Τι ευγένεια! Όμως ο σύσκατος τη λογοδιάρροια δεν τη φοβάται, κι έτσι τα βιβλία τού σήμερα απ’ το ένα αυτί μπαίνουν κι απ’ το άλλο βγαίνουν. Κι αυτοί χαίρονται που «κατόρθωσαν» να είναι ανώδυνοι!

Οι εκδιδόμενοι συγγραφείς δεν έχουν πλέον την παραμικρή ιδέα για την πραγματική υπόσταση της εποχής τους, και οι διαυγέστεροι εξ αυτών το έχουν καταλάβει αλλά αδυνατούν να εκτεθούν και να βουτήξουν μέσα στον βούρκο, δηλαδή την καρδιά αυτής της εποχής, λόγω ελλείμματος ψυχικών εφοδίων, και κυρίως, ηθικού αναστήματος. Αδυνατούν να αναλάβουν την ευθύνη της επίπονης εκμάθησης του σήμερα, και, σε αντίθεση με κάποιους ένδοξους προγόνους τους, όπως ο Κάφκα, ο Ντοστογιέφσκι, ο Σελίν και ο Μπουκόφκσι, δεν επιθυμούν να ανακατευτούν με τη βρωμιά και τη δυσωδία της εποχής τους. Όμως, ακόμη κι αυτός ο Χένρυ Μίλλερ, που δεν ήταν δα και καμιά ιδιοφυία, όταν το 1931 τελείωσε το πρώτο σχεδίασμα του Τροπικού του Καρκίνου, είχε την έμπνευση να μην το δημοσιεύσει προτού διαβάσει το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας του Σελίν (στη Γαλλία ο Μίλλερ δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να βρει εκδότη, ο Τζακ Κάχαν τον λάτρευε και του έκανε όλα τα χατίρια). Ο διορατικός Γιάνκης κατάλαβε αμέσως ότι η λογοτεχνία επρόκειτο να αλλάξει ριζικά μετά απ’ αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, κι έτσι έκατσε και ξανάγραψε ολόκληρο τον Τροπικό από την αρχή! Αναρωτιέμαι αν η συγγραφή ενός ταξιδιού στην άκρη της αποψινής νύχτας, που τόσο εναγωνίως περιμένει ο σύγχρονος αναγνώστης (κι ας μην το ξέρει!), ανήκει καν στις προθέσεις των σημερινών μας «λογοτεχνών»…

Το σύγχρονο μυθιστόρημα θα μιλάει για τη σύγχρονη, τη δική μας νύχτα.

Το σύγχρονο μυθιστόρημα θα είναι φτιαγμένο από τους τελευταίους νυχτερινούς συλλογισμούς και τα πρώτα πρωινά όνειρα ενός σημερινού καλλιτέχνη.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος θα είναι, και πάλι, νέος.

Κι αν για να βγει η αλήθεια της εποχής μας θα πρέπει να παρακολουθήσουμε με γενναιότητα τον ήρωα να αυνανίζεται μπροστά στην οθόνη τού υπολογιστή του, ή να ξαγρυπνάει ολόκληρη τη νύχτα κοιτάζοντας σε απ’ ευθείας μετάδοση τους νοικάρηδες κάποιου «Big Brother» να κοιμούνται, τότε αυτό θα πρέπει απλώς να το δεχτούμε και να το κάνουμε. Αλλιώς ριψοκινδυνεύουμε να μην καταλάβουμε ποτέ τον βαθύτερο πόθο του σημερινού ανθρώπου, που είναι να κάψει τον Κόσμο, ξεκινώντας φυσικά απ’ το ίδιο του το σπίτι.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος περνάει τουλάχιστον πέντε ώρες τη μέρα μπροστά στον υπολογιστή του, αυνανιζόμενος και ονειρευόμενος να δει σε έκτακτο δελτίο ειδήσεων την κοινωνία να φλέγεται!

Έχουν υπάρξει, βέβαια, απόπειρες τέτοιων μυθιστορημάτων. Οι τηλεοπτικές εκπομπές, τα κινητά τηλέφωνα, οι φορητοί υπολογιστές, οι ταχύτατοι ρυθμοί, τα ακρωνύμια, οι αγγλισμοί κι οι νεολογισμοί της νέας υποκουλτούρας, όλα αυτά έχουν απεικονιστεί. Έχουν καταγραφεί. Μας έχουν κάνει δηλαδή τη χάρη, οι «λογοτέχνες» μας, να λάβουν υπ’ όψιν τους ότι υπάρχουν. Εν συντομία όμως. Και δειλά. Και, κυρίως, με διάθεση απαξίωσης. Η γνωστή κυνική άρνηση της εποχής. Μας λένε μέχρι και ότι «αυτό που ονομάζουμε εποχή μας δεν υπάρχει…»! Αγύρτες! Κάθε εποχή είναι διαφορετική από τις άλλες, κι η κατανόηση της διαφορετικότητας της δικής μας εποχής είναι το πρώτο και βασικό καθήκον ενός πραγματικού λογοτέχνη. Δεν αρκεί να εκπονούμε λίστες κύριων ονομάτων και γνωστών (ή λιγότερο γνωστών, για πιο σικ) εμπορικών προϊόντων, όπως κάνει ο Μπρετ Ήστον Έλλις και οι στρατιές των εκατοντάδων συγγραφέων που τον μιμούνται (τα βλέπουμε πολύ αυτά στην Ελλάδα, μα ακόμη και στη Γαλλία, στη Γαλλία! Με πιο πρόσφατο και δυστυχές παράδειγμα τον επαίσχυντο Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ και το Roman Français του που έλαβε το «βαρύτιμο» λογοτεχνικό βραβείο Ρενοντό), για να μπορέσουμε να πούμε ότι μπήκαμε στο σήμερα! Όλοι αυτοί δεν έχουν ιδέα για την εποχή τους. Και τα γραπτά τους είναι εύκολα, και ποτισμένα μέσα στον πικρόχολο αυτοσαρκασμό και τον διαλεκτικό κομφορμισμό της απολεσθείσας νεότητας τους!

Δεν υπάρχουν εποχές που να είναι πιο άξιες ν’ απαθανατιστούν (ή ολότελα πιο απαθανατίσιμες) από άλλες. Η μόνη απαραίτητη προϋπόθεση για ν’ απαθανατίσει κανείς κάτι, είναι να είναι ο ίδιος ζωντανός. Συγγραφείς, άνθρωποι των γραμμάτων, αν δεν τολμάτε να ερωτευτείτε μια πόρνη, τουλάχιστον μην της καταλογίζετε ότι δεν είναι ερωτεύσιμη.

Ο Λουί Φερντινάν Σελίν έλεγε πολύ σωστά ότι τα μυθιστορήματα της δεκαετίας τού 1950 ήταν τα ίδια μ’ αυτά του 19ου αιώνα, μόνο που οι συγγραφείς προσέθεταν (ή μάλλον επισύναπταν) εδώ κι εκεί ένα τραίνο, ένα αεροπλάνο, ή μια τηλεφωνική συσκευή. Την ίδια ακριβώς φτώχεια βλέπουμε και το 2010. Νατουραλιστικές αφηγήσεις, προβλέψιμες και στεγνές, με διάφορα «γκατζετάκια» για αλατοπίπερο. Και στην Ελλάδα πια προσπαθούν να μιμηθούν τον Ουελμπέκ, στην καλύτερη περίπτωση! Γιατί υπάρχουν κι αυτοί που προσπαθούν να μιμηθούν τον Χωμενίδη και την Τριανταφύλλου! Σαν τον Σταθόπουλο που προσπαθεί να μιμηθεί τον Φασιανό, που προσπαθεί να μιμηθεί τον Ματίς! Ξυπνάτε ζώα! Υπήρξε κι ένας Ντυσάν στην εποχή του Ματίς διάολε!

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος δεν θα έχει ιδέα από τέχνη. Όμως ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος θα προτιμάει αυτό που ήθελε να κάνει ο Ντυσάν απ’ αυτό που ήθελε να κάνει ο Ματίς. Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος θα θέλει να ζωγραφίσει ψεύτικα μουστάκια και η εικονοκλαστικότητά του θα είναι βανδαλική και χυδαία, κι όχι λεπτή και ιδιοφυής με φινετσάτες μονοκοντυλιές και αφαιρετικές φόρμες χορευτών.

Το σύγχρονο μυθιστόρημα θα βουτάει στα βάθη της ψυχής του σημερινού ανθρώπου. Θα περιγράφει τη δική του πίστη, τη δική του ακόρεστη δίψα, τη δική του ερεβώδη λίμπιντο.

Ο σύγχρονος λογοτέχνης θα μάθει όλα όσα αφορούν τα τελευταία video games. Θα μάθει τι σημαίνουν τα αρχικά MILF, BDSM, BBW, POV… Τι είναι οι «no life», τι σημαίνει να φλερτάρει κανείς αποκλειστικά και μόνο στο ίντερνετ ενώ είναι όμορφος και χαίρει άκρας υγείας. Το να μην μπορεί να διαβάσει μέχρι τέλους έστω και ένα βιβλίο λόγω ανεπάρκειας διανοητικής συγκέντρωσης. Το να έχει πλήρως εμπεδώσει γιατί οφείλει να «πειρατεύει» τη μουσική και τις κινηματογραφικές ταινίες από τις μεγάλες εταιρίες παραγωγής, χωρίς να έχει ακούσει ποτέ στη ζωή του τη λέξη υπεραξία. Το να μην παίρνει ναρκωτικά όχι επειδή είναι κακό, αλλά επειδή βαριέται.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος δεν θα είναι ούτε πρώην τροτσκιστής ούτε πρώην καταστασιακός.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος δεν θα είναι αναγκασμένος να είναι αφελής για ν’ αποδείξει ότι ο συγγραφέας του βιβλίου δεν έχει γίνει κυνικός.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος δεν θα είναι αναγκασμένος να μεταμφιέζεται σε αριστερό για ν’ αποδείξει ότι ο συγγραφέας του βιβλίου δεν έχει γίνει δεξιός.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος δεν θα εργάζεται στα Έβερεστ, έτσι ώστε να «μάθουμε καλύτερα» τι είναι να έχεις μια χάλια δουλειά και να βγάζεις μόνο 650 ευρώ (έχουμε δει και αδελφούς Νταρντέν, και Κεν Λόουτς…).

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος δεν θα τρώει στα Έβερεστ επειδή δεν τον παίρνει οικονομικά να φάει καλύτερα (έχουμε διαβάσει και Ουγκώ, και Ντίκενς…).

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος θα εργάζεται όσο λιγότερο μπορεί, θα βγάζει λίγα χρήματα πιστεύοντας ότι του αξίζουν κι άλλα, και θα τρώει στα Έβερεστ επειδή του αρέσει η τυροσαλάτα τους.

Ο ήρωας του σύγχρονου μυθιστορήματος θα είναι αιώνιος.

Και το σύγχρονο μυθιστόρημα θα γίνει, και πάλι, ένα έργο τέχνης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: