Θεώνη Κοτίνη

Don Prioleau, Birds On A Wire

Θεώνη Κοτίνη


Αθώα τη νύχτα

(2003)


Μάνη


Φτάσαμε βράδυ

την ώρα που αποσύρονταν οι όγκοι

σε ένα φάσμα μελανής διάρκειας

στον ορίζοντα

Πάνω μας ανένδοτα βουνά

κι η βλοσυρή γαλήνη του λυκόφωτος

Βράχοι οξείς

σε μια πυκνή κατεβασιά μέχρι τη ρίζα των σπιτιών

έφερναν έναν τρόμο παλιό πάνω στις στέγες

που έσβηνε το χνώτο των ανθρώπων

σε ύπνο βαθύ πηγαδίσιο

Κλειστά βουνά ανήμερα

και μέσα νήπια τα σπίτια

ανακλαδίζονταν σε ήπια νερά

Κι ένα ρίγος βουβό

σαν πέρασμα φιδιού στην πέτρα

ανέβαινε απ’ τη ρεματιά στα δέντρα

τα φύλλα ακίνητα άπλωναν πλατιά παλάμη στο σκοτάδι

κι αυτιάζονταν το επίμονο αλύχτισμα του σκύλου

στην πλαγιά

Και το βλέμμα δειλό

βούλιαζε αύτανδρο στη νύχτα

που επέστρεφε ξυπνώντας το νερό στο ποτάμι

και έβρισκε πέρασμα υγρό στο κορμί

για να ριζώσει ο ίσκιος του αγριμιού

και να ξανάβρεις

ταπεινό

χωρίς αιχμή

το στήθος

***

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

η στίξη της ημέρας

πάνω στα σύρματα

μετρούν τη θάλασσα

κλείνεις τα μάτια μια στιγμή και πια δεν είναι εκεί

εφήμεροι χορηγοί του γαλάζιου

άλλοτε σε συνάθροιση πάνω στους στύλους της ΔΕΗ

όπως οι γέροντες στα καφενεία

που καρφώνουν για ώρα

αμίλητο το βλέμμα στους διαβάτες

Κάποτε ένα μοναχό

ξεπέφτει μ’ ένα κοφτό φτερούγισμα

στο σκοινί της μπουγάδας

αιφνίδιο

σαν ανοιξιάτικη ψιχάλα

Το σούρουπο τα βλέπεις να γέρνουνε στους φράχτες

αδράχνουν σ’ ένα λιγνό τερέτισμα

το λύγισμα του αέρα στα χορτάρια

και ξεχνιούνται

μέχρι το πρώτο ίσκιωμα στις στέγες

τότε βυθίζουν κατακόρυφο το σώμα στον ορίζοντα

τέμνουν αγέρωχα τη νύχτα

και σωπαίνουν

σκοτεινοί διάττοντες

αμφίβια άστρα


***

ΜΟΝΟ ΝΑ ΛΕΩ το όνομα σου

τη νύχτα

ακουμπώντας τα δάχτυλα στο λαιμό

να ψιθυρίζω μια μια τις συλλαβές

και να σε βρίσκω

Μόνο να λέω το όνομα σου

τα μεσημέρια

κρυφακούγοντας

ένα σπασμένο βότσαλο στη θάλασσα

και να σκληραίνει το φως

ανεξίτηλο

 

Ένα Σχόλιο to “Θεώνη Κοτίνη”

  1. ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ Says:

    Μια ποιήτρια σκληρής αγάπης που κρύβει το συναισθημα γύρω από ενα βράχο που λύωνει στα θρυψαλα της μέρας και της νύχτας Ο τρόπος που υπάρχει μες στο ποιημα οι εκκωφαντικοί και χαμηλοί ψιθυροι της φωνής της μαυρο πουλί στο λιογερμα Παντα πονώ όταν τη διαβαζω και λέω μια ακόμα μέρα η ζωή, το αξίζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: