Θεόδωρος Πρόδρομος, Μάθε παιδί μου γράμματα…

[…]Ἀπὸ μικροῦ μὲ ἔλεγεν ὁ γέρων ὁ πατήρ μου,

τέκνον μου, μάθε γράμματα, καὶ ὡσὰν ἐσέναν ἔχει,

βλέπεις τὸν δεῖνα, τέκνον μου, πεζὸς περιεπάτει,

καὶ τώρα ἒν διπλοεντέληνος καὶ παχυμουλαράτος.

Αὐτός, ὅταν ἐμάνθανεν, ὑπόδησιν οὐκ εἶχεν, (60)

καὶ τώρα, βλέπε τον, φορεῖ τὰ μακρομύτικά του.

Αὐτὸς μικρὸς οὐδὲν εἶδεν τὸ τοῦ λουτροῦ κατώφλιν,

καὶ τώρα λουτρακίζεται τρίτον τὴν ἑβδομάδαν·

ὁ κόλπος του ἐβουρβούρυζεν φθείρας ἀμυγδαλάτας,

καὶ τώρα τὰ νομίσματα γέμει τὰ μανοηλάτα· (65)

τσάντσαλον εἶχεν στούπινον, καβάδιν λερωμένον,

κ’ ἐφόρει το μονάλλαγος χειμῶνα καλοκαίριν,

καὶ τώρα, βλέπεις, γέγονε λαμπρὸς καὶ λουρικάτος,

παραγεμιστοτράχηλος, μεταξοσφικτουράτος.

Αὐτός, ὅταν ἐμάνθανε, ποτέ του οὐκ ἐκτενίσθην, (70)

καὶ τώρα ἒν καλοκτένιστος καὶ καμαροτριχάρης.

Καὶ πείσθητι γεροντικοῖς καὶ πατρικοῖς σου λόγοις

καὶ μάθε γράμματα καὶ σὺ καὶ ὡσὰν ἐσέναν ἔχει.

Ἂν γὰρ πεισθῇς ταῖς συμβουλαῖς καὶ τοῖς διδάγμασί μου,

σὺ μὲν μεγάλως τιμηθῇς, πολλὰ νὰ εὐτυχήσῃς, (75)

ἐμὲ δὲ τὸν πατέρα σου κὰν ἐν τῇ τελευτῇ μου,

νὰ θρέψῃς ὡς ταλαίπωρον καὶ νὰ γηροτροφήσῃς.

Ὡς δ’ ἤκουσα τοῦ γέροντος, δέσποτα, τοῦ πατρός μου,

τοῖς γὰρ γονεῦσι πείθεσθαι φησὶ τὸ θεῖον γράμμα,

ἔμαθα τὰ γραμματικὰ πλὴν μετὰ κόπου πόσου. (80)

Ἀφοῦ δὲ γέγονα κἀγὼ γραμματικὸς τεχνίτης,

ἐπιθυμῶ καὶ τὸ ψωμὶν καὶ τοῦ ψωμιοῦ τὴν μάνναν,

καὶ διὰ τὴν πείναν τὴν πολλὴν καὶ τὴν στενοχωρίαν

ὑβρίζω τὰ γραμματικά, λέγω μετὰ δακρύων:

ἀνάθεμαν τὰ γράμματα, Χριστέ, καὶ ὁποὺ τὰ θέλει, (85)

ἀνάθεμαν καὶ τὸν καιρὸν καὶ ἐκείνην τὴν ἡμέραν,

καθ’ ἣν μὲ παρεδώκασιν εἰς τὸ διδασκαλεῖον,

πρὸς τὸ νὰ μάθω γράμματα, τάχα νὰ ζῶ ἀπ’ ἐκεῖνα.

Ἐδάρε καὶ τὰ γράμματα, ἂν μὲ ἔποισαν τεχνίτην,

ἀπ’ αὔτους ὁποὺ κάμνουσιν τὰ κλαπωτὰ καὶ ζῶσιν, (90)

νὰ ἔμαθα τέχνην κλαπωτὴν καὶ νὰ ἔζουν ἀπ’ ἐκείνην,

νὰ ἤνοιγα τὸ ἀρμάριν μου, νὰ τὸ ηὕρισκα γεμάτον,

ψωμίν, κρασὶν πληθυντικὸν καὶ θυννομαγειρείαν

καὶ παλαμιδοκόμματα καὶ τσίρους καὶ σκουμπρία,

παρ’ ὅτι τώρα ἀνοίγω το, βλέπω τοὺς πάτους ὅλους, (95)

καὶ βλέπω χαρτοσάκκουλα γεμάτα τὰ χαρτία

καὶ ἀνοίγω καὶ τὴν ἄρκλαν μου, νὰ εὕρω ψωμὶν νὰ φάγω,

καὶ εὑρίσκω χαρτοσάκκουλον ἄλλο μικροτερίτσιν,

γυρεύω τοῦ κελλίου μου τὰς τέσσαρας γωνίας,

καὶ εὑρίσκω ἐκεῖσε κείμενα πολλὰ πολλὰ χαρτία, (100)

ἁπλώνω εἰς τὸ περσίκιν μου, γυρεύω τὸ πουγγίν μου,

διὰ στάμενον τὸ ψηλαφῶ, καὶ αὐτὸ γέμει χαρτία.

Ἀφοῦ δὲ τὰς γωνίας μου τὰς ὅλας ψηλαφήσω,

ἵσταμαι τότε κατηφὴς καὶ ἀπομεριμνημένος,

λιποθυμῶ, λιγοψυχῶ ἀπὸ πολλῆς μου πείνας, (105)

καὶ ἀπὸ τὴν πείναν τὴν πολλὴν καὶ τὴν στενοχωρίαν

γραμμάτων καὶ γραμματικῶν τὰ κλαπωτὰ προκρίνω.

Τὴν κεφαλήν σου, βασιλεῦ, πρὸς τοῦτο, τί μὲ λέγεις;

Ἐὰν ἔχω γείτονα τινὰ καὶ ἔχει παιδὶν ἀγόριν

καὶ εἴπω ὅτι μάθε το γραμματικὰ νὰ ζήσῃ, (110)

σαλοκρανιοκέφαλον πάντως νὰ μὲ ὀνειδίζῃ

ἐὰν τὸν οὐκ εἴπω μάθε το τσαγγάρην τὸ παιδίν σου.

Γείτοναν ἔχω τσακωτήν, τάχα ψευδοτσαγγάρην,

πλὴν ἔνι καλοψουνιστής, ἔνι καὶ χαροκόπος·

ὅταν γὰρ ἴδῃ τὴν αὐγὴν περιχαρασσομένην, (115)

εὐθὺς «ἂς βράσῃ τὸ θερμόν» λέγει πρὸς τὸ παιδίν του,

καὶ «νά, παιδίν μου, στάμενον εἰς τὸ χορδοκοιλίτσιν,

καὶ φέρε με καὶ βλάχικον τυρὶν σταμεναρέαν,

καὶ δός μοι νὰ προγεύσωμαι καὶ πάλιν νὰ πετσώνω.»

Ἀφοῦ δὲ φάγῃ τὸ τυρὶν καὶ τὰ χορδόκοιλά του, (120)

κὰν τέσσαρα τὸν δίδωσιν μὲ τὸ τρανὸν μουχρούτιν,

καὶ πίνει τα καὶ ἐρεύγεται, κιρνοῦν τον ἄλλον ἕνα,

καὶ παρευθὺς ὑπόδημαν ἐγείρει καὶ πετσώνει.

Ὅταν δὲ πάλιν, δέσποτα, γεύματος ὥρα φθάσῃ,

ῥίπτει το καλαπόδιν του, ῥίπτει καὶ τὸ σανίδιν (125)

καὶ τὸ σουβλὶν καὶ τὸ σμιλὶν καὶ τὰ σφηκώματά του,

καὶ λέγει τὴν γυναίκαν του: «κερά μου, θὲς τραπέζιν,

καὶ πρῶτον θὲς τὸ ἐκζεστόν, πλὴν βλέπε νὰ μὴ βράζῃ,

καὶ δεύτερον τὸ ἀκρόπαστον, καὶ τότε τὸ σφουγγάτον.»

Ἀφοῦ δὲ φάγουν τὸ ἐκζεστόν, ἔκτοτε τὸ σκορδάτον, (130)

ἀνάθεμά με, βασιλεῦ, ὅταν στραφῶ καὶ ἰδῶ τον,

τὸ πῶς ἀνακομβώνεται κατὰ τῆς μαγειρείας,

καὶ ἐγὼ ὑπηγαίνω καὶ ἔρχομαι πόδας μετρῶν τῶν στίχων.

Αὐτὸς κοτσώνει τὸ γλυκὺν εἰς τὸ τρανὸν μουχρούτιν,

καὶ ἐγὼ ζητῶ τὸν ἴαμβον, γυρεύω τὸν σπονδεῖον, (135)

γυρεύω τὸν πυρρίχιον καὶ τὰ λοιπὰ τὰ μέτρα.

Ἀλλὰ τὰ μέτρα ποῦ ὠφελοῦν τὴν ἄμετρόν μου πείναν;

Πότε γὰρ ἐκ τὸν ἴαμβον νὰ φάγω, κοσμοκράτωρ,

ἢ πῶς ἐκ τὸν πυρρίχιον ποτέ μου νὰ χορτάσω;

Ἔδε τεχνίτης στιχιστὴς ἐκεῖνος ὁ τσαγγάρης (140)

εἶπε τὸ «κύριε εὐλόγησον», ἤρξατο ῥουκανίζειν.

Ἐγὼ δέ, φεῦ τῆς συμφορᾶς, πόσους νὰ πλέξω στίχους,

πόσα νὰ γράψω καὶ νὰ εἰπῶ, πόσα νὰ λαρυγγίσω,

νὰ τύχω μου τοῦ λάρυγγος τῆς ἄκρας θεραπείας;

Ὥρμησα τάχα καὶ ἐγὼ τὸ νὰ γενῶ τσαγγάρης, (145)

μήνα χορτάσω τὸ ψωμίν, τὸ λέγουν ἀφρατίτσιν,

ἢ ἀπὸ τὸ μεσοκάθαρον, τὸ λέγουν τῆς πτωχείας,

τὸ ἐπεθυμοῦν γραμματικοὶ καὶ καλοστιχοπλόκοι,

καὶ τέως ὀκάπου ηὕρηκα τὸ ταρτερόν, τὸ λέγουν,

καὶ δίδω το καὶ ἠγόρασα σουβλὶν ἀπὸ τσαγγάρην, (150)

καὶ ὡς ἦσαν τὰ καλίγια μου πλήρης ἐξεσχισμένα,

ἐπίασα τάχα καὶ ἐγὼ νὰ τὰ περισουφρώσω,

καὶ κρούω σουβλέαν τὸ χέριν μου καὶ ἐδιέβην ἀπεκεῖθεν,

καὶ ὡς τύμπανον ἐγένετο καλλίστου τυμπανάρη,

καὶ ὁλόκληρον ἐδιεβίβασα μήναν εἰς τὸν ξενῶνα. (155)

Ἀνάθεμάν με, βασιλεῦ καὶ τρισανάθεμάν με,

ἐὰν οὐ ζηλεύω πάντοτε τοὺς χεροτεχναρίους.

Ἐὰν ἔμαθον τὴν ῥαπτικὴν ἐντέχνως ἐπιστήμην

μετὰ βελόνης ταρτεροῦ καὶ ῥάμματος σταμένου

καὶ ψαλιδόπουλον καλόν, νὰ ἤμουν οἰκοδεσπότης. (160)

Ἐὰν γὰρ οὐκ ἐγυρεύετο ῥάψιμον εἰς τὸν κόσμον,

ὀκάποιας κὰν γειτόνισσας ῥοῦχον νὰ ἐπαρελύθην,

καὶ παρευθὺς νὰ μὲ ἔκραξαν: «δεῦρο τεχνίτα δεῦρο,

νά, κέντησε τὸ ῥοῦχον μου, ἔπαρ’ τὸ ῥαπτικόν σου.»

Ἐὰν ἤμουν παραζυμωτὴς ἢ δουλευτὴς μαγκίπου, (165)

προφούρνια νὰ ἐχόρταινα καὶ ὡσὰν ἐμέναν εἶχεν.

Ὡς γὰρ ἐδιέβαινα προχθὲς πλησίον τοῦ μαγκιπείου,

ηὕρηκα τὴν μαγκίπισσαν ἔσωθεν ἱσταμένην

καὶ ταῖς χερσὶν κατέχουσαν ἄσπρον σεμιδαλάτον,

ἀπόξυσμαν τριπτούτσικον, πλὴν δ’ ἐρουκάνιζέν το. (170)

Εἰσῆλθα τοίνυν παρευθὺς καὶ πρὸς ἐκείνην εἶπα:

«κερά, κερὰ μαγκίπισσα, τὸ πῶς ἀκούεις οὐκ οἶδα,

δός μοι δαμὶν τριπτούτσικον, ὅπως τὸ ῥουκανίσω.»

Ὡς δ’ εἶδα τὸ ἀνυπόληπτον καὶ τὸ ἀσυνείδητόν της,

στενάζω καὶ λυπούμενος ἄλλην ἐδῶκα ῥύμην. (175)

Ἐὰν ἤμουν ὀξυγαλατάς, ὀξύγαλον νὰ ἐπώλουν,

τὴν τσούκαν τοῦ ὀξύγαλου εἰς τὸν ὦμον μου νὰ ἐκράτουν

καὶ ἀπὸ ψυχῆς νὰ ἐστρίγγιζα περιπατῶν τὰς ῥύμας:

«ἐπάρετε δρουβανιστὸν ὀξύγαλον, γυναῖκαι!»

καὶ ἐκεῖναι, ὡς τὸ χρήζουσιν, σύντομον νὰ ἐξεπούλουν. (180)

Καταβλαττὰς ἂν ἔμαθον καὶ σηκωτὴς ἂν ἤμουν,

ὡς σηκωτὴς νὰ ἐδούλευα τὴν ἅπασαν ἡμέραν,

καὶ τὸ βραδὺ νὰ μὲ ἔδιδον μεγάλην κομματούραν

καὶ τὸ ἄσπρον τὸ ἐμποτόπουλον γεμάτον τὸ κρασίν μου

καὶ μονοκύθρου μερτικὸν ἐκ τὰ λαπαριμαῖα, (185)

καὶ γὰρ ἐπὶ τὸ σχόλασμαν νὰ ἐπίανα τὴν λαπάραν,

καὶ νὰ τὴν ἔκρουα κοπετόν, ὡς καὶ τὸ δίκαιον ἔχει.

Κεντούκλας ἐὰν ἐμάνθανα καὶ τοὺς πεπεροτρίπτας,

ὁδοιπορῶν νὰ ἐστρίγγιζα, περιπατῶν νὰ ἐλάλουν:

«κεράδες χειρομάχισσες, καλοοικοδέσποινές μου, (190)

προκύψετε, βηλαρικὰς ἐπάρετε κεντούκλας

καὶ τοὺς πεπεροτρίπτας μου, νὰ τρίβετε πεπέριν.»

Καὶ ὡς καλοοικοδέσποιναι ὀκάποσαι κεράδες

καὶ τὰς κεντούκλας νὰ ἔπαιρναν καὶ τοὺς πεπεροτρίπτας.

Ἀλλὰ τί τοῦτο ὅτι ἐπαινῶ τοὺς χειροτεχναρίους, (195)

πρὸς ὃ θεωρῶ εἰς τὰ γράμματα, τὴν εὐτυχίαν ἣν ἔχω,

καὶ τὰς κεντούκλας νὰ ἔπαιρον καὶ τὸ ψωμὶν νὰ ἐζήτουν.

Γείτοναν ἔχω κοσκινάν, φάλσωμαν μᾶς χωρίζει,

ἀπ’ αὔτους ὁποὺ ’σπήγουσιν κατὰ κάμπον ματσούκαν,

ὅταν ἐκβοῦν καὶ τρέχουσιν αἱ δύο αἱ καροῦχαι, (200)

καὶ βλέπω τὴν ἰστίαν του πῶς συχνοφλακαρίζει,

καὶ πῶς πολλάκις τῶν κρεῶν ἀπολυόντων τσίκναν,

ποτὲ δὲ τὴν ἀνθρακιὰν τὴν φοβερὰν ἐκείνην

κειμένην βλέπω, βασιλεῦ, μετὰ τῶν ὀψαρίων

καὶ τσίκναν φέρουσαν πολλὴν μετὰ καὶ τῶν βρωμάτων, (205)

καὶ ἐγὼ τσικνώνω διὰ ψωμὶν καὶ οὐκ ἔχω το νὰ φάγω,

ζητῶ καὶ οὐδὲν μὲ δίδουσιν, λέγουν με «περιπάτει,

γραμματικὸν σὲ βλέπομεν τετρακαλαμαράτον,

καὶ τρώγε μυριοεμπύρετος καὶ ἀπὸ τὰ γράμματά σου,

ἔκβαλε τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ γίνου προσχεριάρης, (210)

καὶ φόρειε τὸ προσώμιν σου καὶ τὸν πηλὸν κουβάλειε,

καὶ τὰ χαλίκια σύνασε, νὰ ἐπάρῃς τὸν μισθόν σου,

καὶ νὰ χορταίνῃς τὸ ψωμίν, τὸ ἐπιθυμεῖς, ὡς λέγεις.»

Καὶ πίστευσον, βαροῦμαι το, νὰ γένω προσχεριάρης,

’σπηγοματσούκης, κοσκινὰς κάλλιον τὸ ἔχω νὰ γένω, (215)

τὸ κουβαλεῖν γὰρ τὸν πηλὸν ὡς φορτικὸν ἡγοῦμαι.

Σὺ δὲ πρὸς τοῦτο, βασιλεῦ, τί μοι διακελεύεις;

Ἐλπίζω εἰς τὸ κράτος σου, ἵνα με ἐλεήσῃς,

καὶ πάλιν ἐκκλησιαστικὸς διάκονος νὰ γένω,

νὰ εὔχωμαι τὰ σκῆπτρα σου μέσης ἀπὸ καρδίας (220)

σκῆπτρα κρατῆσαι κραταιῶς γῆς πάσης καὶ θαλάσσης.

Ἀπὸ γὰρ τῆς πτωχείας μου καὶ βλασφημῶ καὶ λέγω,

καὶ λέγουν με «σιγὰ σαλὲ καὶ μὴ πολλὰ φωνάζῃς,

μήπως καὶ μετὰ θάνατον καταδικάσουσίν σε

εἰς σκώληκα ἀκοίμητον, εἰς τάρταρον, εἰς σκότος.» (225)

Ἐγὼ δέ, κοσμοκράτορ μου, ταύτας τὰς τρεῖς κολάσεις

ἐνταῦθα τὰς κολάζομαι καὶ πρὸ τῆς τελευτῆς μου·

σκώληκα τὸν ἀκοίμητον κέκτημαι τὴν πενίαν,

ἥτις μὲ τρώγει πάντοτε καὶ καταδαπανᾶ με,

τάρταρον τὸν τουρτουρισμόν, τὸν τουρτουρίζω τώρα, (230)

ὡς ἐν χειμῶνι παγετός, καὶ τί φορεῖν οὐκ ἔχω,

καὶ γὰρ μὴ ἔχων τί φορεῖν μεγάλως τουρτουρίζω,

σκότος δὲ πάλιν ἀφεγγὲς τὸν σκοτασμόν μου κρίνω,

ὃν ἔχω τότε, βασιλεῦ, ὅταν ψωμὶν οὐκ ἔχω,

καὶ γὰρ μὴ ἔχων τί φαγεῖν σκοτίζομαι τῇ πείνῃ· (235)

ἰδοὺ γοῦν σκώληξ, τάρταρος καὶ ἀφεγγὲς τὸ σκότος.

Ἀλλά, κρατάρχα βασιλεῦ, τεσσάρων γῆς κλιμάτων,

χάρισον μοὶ τῷ δούλῳ σου μικρὸν τὰς ἀκοάς σου,

ὡς ἵνα καὶ τὸ πρὸ μικροῦ συμβάν μοι σαφηνίσω.

Εἰς τοῦ πατρός μου τὸ κελλὶν ἀκρόπαστον ἀπάκιν (240)

σύμπλευρον ἐμαγείρευον, σύλλαρδον, ἐκ τὰ ἐξεύρεις,

καὶ θέντες καὶ τὴν τράπεζαν ἐκάθισαν νὰ φάγουν.

Τούτους ἰδὼν ὁ δοῦλος σου γύρωθεν καθημένους,

ὡς εἶχον ἔθος, σὺν αὐτοῖς ἔδραμα συγκαθίσαι,

ἐκεῖνοι δ’ ἐξεπήδησαν λέγοντες ὁμοφώνως: (245)

«Μαθὸν μηδ’ ἄρτι βιάζεσαι, ἐλθὲ καὶ νὰ καθίσῃς,

παπὰς γραμματικὸς εἶσαι, τρέφε τὸν ἑαυτόν σου,

μὴ βλέπῃς τὸ ἀπάκιν μας, οὐκ ἔνι τοῦ λάρυγγός σου.

Ἂν δὲ πεινᾶς, γραμματικέ, ἀγόρασον καὶ φάγε.»

Τούτων δὴ πρός με, βασιλεῦ, ἁπάντων λεγομένων (250)

ὀκάτι πως ἐγένετο κτύπος εἰς τὸ κατώγαιον,

καὶ πάντες ἐσηκώθησαν, ἐφύγασιν αὐτίκα,

νομίσαντες ὅτι χαλᾶ τοῦτο νὰ τοὺς πλακώσῃ·

ἔνι γὰρ πλεῖστα καὶ πολλὰ πάνυ σεσαθρωμένον.

Ἐγὼ δ’ ὡς ηὖρα κείμενον σύμπλευρον τὸ ἀπάκιν, (255)

ἠρξάμην συλλογίζεσθαι καθ’ ἑαυτὸν καὶ λέγειν:

οὐκ εἶμαι αὐτός, ὃν ἔλεγον, οὐκ ἔνι τοῦ λάρυγγός σου;

Ἀλλ’ ἴδε τὴν ἀσύγκριτον τοῦ θεανθρώπου κρίσιν,

πῶς εὐσυγκρίτως ἔφερε τὸ ἀπάκιν εἰς ἐμένα.

Ταῦτα δὲ λέγων, βασιλεῦ, τὴν μάχαιραν κρατήσας (260)

ἠρξάμην ἐμβουκώνεσθαι μέχρι τοῦ ἐλθεῖν εἰς κόρον.

Μετὰ δὲ ταῦτα, βασιλεῦ, κάτω κἀγὼ κατῆλθον,

τάχα γυρεύειν σὺν αὐτοῖς, πόθεν ὁ κτύπος ἦτον,

πρότερον τὸ κατούδιν μας στήσας εἰς τὸ τραπέζιν,

διὰ τὸ νὰ εἰποῦν ὅτι ἐποίησεν ἐκεῖνο τὴν ζημίαν. (265)

Ἅπαντες δὲ μετὰ μικρὸν τῇ κέλλῃ προσελθόντες,

τὸ δὲ κατούδιν βλέψαντες ἄνωθεν τῆς τραπέζης,

ἔρριψαν λίθον κατ’ αὐτοῦ λέγοντες «σκοτωθήτω,

ὅτι ἔφαγε τὸ θαυμαστὸν ἀκρόπαστον ἀπάκιν.»

Ὕστερον δὲ τὴν μηχανὴν εὐστόχως ἐπιγνόντες, (270)

ὀλίγον μειδιάσαντες ἐξεῖπον ὁμοφώνως:

«Ἰδὲ ὁ παπὰς ὁποὺ ἔφαγεν τὸ ἀκρόπαστον ἀπάκιν

καὶ ἡμεῖς ἐκατεμπλέκαμεν τὸ πονηρὸν κατούδιν.»

Ἀλλ’ ὦ κομνηνοβλάστητον ἀπὸ πορφύρας ῥόδον,

βασιλευόντων βασιλεῦ καὶ τῶν ἀνάκτων ἄναξ, (275)

καὶ κράτος τὸ τρισκράτιστον μητρόθεν καὶ πατρόθεν,

εἰσάκουσόν μου τῆς φωνῆς καὶ τῆς δεήσεώς μου,

θύραν ἐλέους ἄνοιξον καὶ χείραν πάρασχέ μοι

ἀνάγουσαν ἐκ βόθρου με, λάκκου τοῦ τῆς πενίας.

Σὺ γὰρ ἐλέους οἰκτιρμῶν μετὰ θεὸν ἡ θύρα, (280)

σὺ μόνος ὑπερασπιστὴς τῶν ἐν ἀνάγκαις βίου,

καὶ σὺ τὸ καταφύγιον πάντων τῶν χριστωνύμων,

σὺ βασιλέων βασιλεὺς καὶ πάντων σὺ δεσπότης,

ῥῦσαι με τῆς στερήσεως, ῥῦσαι με τῆς πενίας

τῶν δανειστῶν μου, βασιλεῦ, λῦσον τὰς ἀπαιτήσεις, (285)

οὐδὲ γὰρ φέρειν δύναμαι τὰς τούτων κατακρίσεις,

τοὺς τέσσαρας προβάλλομαι, θεόστεπτε, μεσίτας,

τοὺς μαρτυρήσαντας στερρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ λόγου,

Γεώργιον, Δημήτριον, Τήρωνα, Στρατηλάτην,

οἳ καὶ συνταξιδεύσουσιν ἐν πᾶσι ταξιδίοις (290)

καὶ συνοδοιπορήσουσιν τῇ σῇ θεοστεφίᾳ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: