Αθανασία Κρατημένου, Μόνο Λέξεις

Suehiro Maruo

Αθανασία Κρατημένου

Μόνο λέξεις

Γεννήθηκα στο ράγισμα του κόσμου. Τράφηκα με τη σάρκα μου. Αρρώστησα από εμπύρετες μοναξιές. Με νανούρισε μια φωνή, παρατεταμένο φωνήεν, η χάρη του θηλυκού γένους. Τρόμαξα -εισβολή του ξένου μέσα στη μήτρα. Σφράγισα με ενοχή τη γεύση της χαράς. Ξέρασα σε διαδρόμους δηλητηριώδη νεύματα. Φίλησα πειρατικά μάγουλα. Ανακάλυψα τη χημεία του χαρτιού με το μελάνι. Ορκίστηκα πτώσεις σε βρεγμένες μπουγάδες. Χόρεψα στο ρυθμό της απόγνωσης. Μέθυσα από αλκοολούχα απουσία. Σιγομουρμούρισα την ομορφιά των γυμνών σωμάτων. Κατάπια την καταχνιά του κόσμου. Σήκωσα στους ώμους μου τα πετρωμένα βλέμματα. Χάθηκα στους αντικατοπτρισμούς. Έπαιξα το παιχνίδι των ενοχών. Ενσωματώθηκα σε θλιβερούς μικρόκοσμους. Καταμέτρησα τις ύστατες ανάσες. Συγύρισα τις ακατάστατες μνήμες. Άρθρωσα την κραυγή σε λέξεις. Σιχτίρισα τους παρατεταμένους χειμώνες. Έσπειρα σιτάρι στην αυλή μου. Άφησα ίχνη πριν μπω στα δαιδαλώδη μονοπάτια του μυαλού. Συναντήθηκα με τους ανθρώπους όχι στους γκρεμούς μα στις ανοιχτές εκτάσεις. Σκιαγράφησα τις φωτεινές μέρες. Ένιωσα το απέραντο κάλλος της ύλης. Ο χρόνος σκάλισε στο σώμα μου την ιστορία του. Κι έγινα ολόκληρη ένα στόμα. Ποτέ για φιλιά. Μόνο λέξεις.

———————–

Έχω μια λέξη

Έχω μια λέξη καρφωμένη στα χείλη μου και μια καταραμένη σιωπή στην καρδιά μου έχω έναν πόνο που επιστρέφει τα ξημερώματα και μου ζητάει πίσω όλες τις ευτυχισμένες μέρες μου έχω μια θλίψη μεθυσμένη να ξερνάει στα πεζοδρόμια καρφωμένα βλέμματα έχω ένα φυλακισμένο παράπονο να δίνει το ρυθμό σε αποσυντονισμένους λυγμούς έχω μια πρόστυχη αλήθεια να διαλύει τακτοποιημένες μνήμες στα ντουλάπια ένοχων ιστοριών έχω αναίμακτες φλυαρίες που γεμίζουν παράδοξα κενά έχω ένα γέρο στη γλώσσα μου να λέει όλα τα βρώμικα αστεία έχω ένα ζευγάρι φτερά στην ντουλάπα να ονειρεύονται τα μεγάλα ταξίδια έχω ένα βλέμμα ξεχειλισμένο από αλμύρα να δίνει γεύση σε ένδοξα ψέματα έχω ένα εισιτήριο στην τσέπη μου για να ακυρώνει τη μεγάλη φυγή έχω ένα μαχαίρι κάτω απ΄ το μαξιλάρι μου να πραγματοποιεί όλους τους φαντασιακούς φόνους έχω έναν εχθρό κολλημένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου να απειλεί να διαλύσει την τάξη έχω έναν προδότη μέσα στο σπίτι μου που καταστρέφει τα οικογενειακά γεύματα έχω ένα δρόμο στο δρόμο μου να φτιάχνει νέους δρόμους έχω ένα κέρμα στο κεφάλι μου που πληρώνει τα διόδια στα σύνορα της λογικής έχω ένα πρόσωπο στον τοίχο μου να προσθέτει μορφασμούς στην δίνη των εποχών έχω ένα χάδι στα δάχτυλα μου να αναμένει ένα σώμα να λυτρωθεί έχω ένα χαμόγελο κρυμμένο στο πρόσωπο μου
για σένα

και μια λέξη να στην ψελλίσω όταν επιστρέψεις

από την απουσία.

—————

Το γράμμα

«Υπάρχουν λέξεις που άργησα να πω και επιθυμίες που δεν βρήκαν δρόμο στη φωνή, υπάρχουν βλέμματα που δεν είδες και δάκρυα που δε σκούπισες στο μάγουλο και το πρόσωπο μου, υπάρχουν μέρες που δεν ήσουν εκεί και μέρες που ήρθες ενώ είχα πια συνηθίσει την απουσία σου, υπάρχουν φορές που όλα ήταν ίδια και φορές που όλα ξάφνου γίνονταν μαγεία, υπάρχουν χάρες που μου αρνήθηκες και χαρές που μου χάρισες απλόχερα, υπάρχουν στιγμές που με στήριζες ενώ δεν ήσουν εκεί και στιγμές που ήσουν εκεί μα δε μπορούσα να σε δω, υπάρχουν απουσίες σου που μίσησα και θέλησα να εκδικηθώ και παρουσίες σου που δε χόρταινα και θα μείνω πάντα αχόρταγη και διψασμένη για σένα και όλα σου τα με και όλα τα μικρά και τα μεγάλα σου, όλους τους φόβους και όλες τις σιγουριές σου, υπάρχουν δρόμοι μας που δεν συναντηθήκαμε και αποφασίσαμε μοναχικές διαδρομές κι όμως για εμάς μωρό μου υπάρχει ένας τόπος δικός μας, ολόδικος μας που θα μπορούμε να είμαστε μαζί, υπάρχουν σταυροδρόμια που χανόμαστε και σταυροδρόμια που ίσως κάποτε συναντηθούμε πάλι αλλαγμένοι, καινούργιοι, διαφορετικοί, έτοιμοι μα και διστακτικοί όχι για να επιστρέψουμε, αλλά για να φτιάξουμε πάλι κάτι δικό μας, θα φιληθούμε και τα χείλη μας θα καούν, θα κοιταχτούμε σα να είναι η πρώτη φορά και θα φτιάξουμε κάτι όμορφο και απλό, ίσως πάλι επιστρέφουμε μόνοι σε ένα συναίσθημα παλιό και μόνοι πάλι να το ξεπερνάμε ψάχνοντας σε νέα πρόσωπα και αγκαλιές να αγγίξουμε κάτι από ότι αφήσαμε, υπάρχουν λοιπόν σ΄ αγαπώ που δε σου είπα γιατί φοβήθηκα και λέξεις που ψιθύρισα γιατί δεν είχα τι να πω, υπάρχουν στιγμές που θέλω να σε κρύψω μέσα μου και στιγμές που ξέρω πως πρέπει να φύγεις…Καλό δρόμο…»

***

Αναδημοσίευση από εδώ: http://logopaigniasedueto.blogspot.com/

7 Σχόλια to “Αθανασία Κρατημένου, Μόνο Λέξεις”

  1. Το μόνο λέξεις (και λιγότερο το γράμμα) μου έδωσε το αίσθημα οδήγησης με πρώτη ταχύτητα σε ευθεία που φουλάρεις συνεχώς να προχωρήσεις αλλά δε βάζεις ποτέ δευτέρα και για να μην καεί το αμάξι αφήνεις συνεχώς το γκάζι και ξαναφουλάρεις.
    Γενικά ο ρυθμός και η συνολική κατεύθυνση των κειμένων με άφησε με μια ημιτελή προσδοκία…

  2. Le grand écrivain Says:

    Αγαπητέ χ.ζ. μάλλον θα διαφωνήσω! Το «Μόνο λέξεις» και το «Έχω μια λέξη» νομίζω πως είναι από τα πιο ολοκληρωμένα ποιήματα που διάβασα τελευταία… ειδικά το «Μόνο λέξεις» με τον φρενήρη ρυθμό του και το κοφτό, καταιγιστικό ύφος είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα!

  3. χωρις πανω απολα να θελω να γινω ξινος, συνεχιζω την κουβεντα. Μετα απο την αναγνωση 5-6 γραμμων λοιπον που καταλαβαινω οτι το κειμενο αποτελειται απλα απο παράθεση στη σειρα και με τον ιδιο τροπο διαφορετικων ιδεων ή εικονων, δεν μπορω να παρασυρθω πια απο αυτον το ρυθμο… Μου γινεται η αναγνωση προβλεπομενη. Θα ηθελα καποιο παιχνιδι παραπανω.

    Θα θελα να ακουσω και άλλες γνωμες ομως, ισως απλα να κολλησα εγω!

    • Le grand écrivain Says:

      χμ… υποθέτω πως η ρίζα της «διαφωνίας» μας βρίσκεται στο ότι εγώ αντιλαμβάνομαι ως πλεονέκτημα εκείνο που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως ελάττωμα… οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους… δεν νομίζω πως χρειάζεται κάποιος εξωτερικός σχολιασμός επί των εικόνων… κάτι τέτοιο μόνο θα αποδυνάμωνε το ποίημα και την δυναμική του… άλλωστε, πρόσεξε την κατακλείδα! Πόσο αρμονικά ύπουλα έχει προετοιμαστεί ολόκληρο το ποίημα για να υποδεχτεί αυτές τις δύο φράσεις: «Ποτέ για φιλιά. Μόνο λέξεις.». Και δεν ήθελα να αναφερθώ σ’ αυτό, αλλά μιας και πήρα φόρα… πόσο υπέροχα διεστραμμένα γυναικείο είναι το παραπάνω ποίημα!!! Εμένα αυτό και μόνο με σαγηνεύει! Μου ασκεί μια γοητεία ακαταμάχητη! Καταστρατηγώντας ένα επί αιώνες κυρίαρχο φαντασιακό, η άρνηση του προς μια νέα κατεύθυνση… μου ανασύρει μνήμες Γώγου…
      Τέλος πάντων… σταματάω… άλλωστε, όπως λέγανε και οι λατίνοι με το αλάθητα πρακτικό πνεύμα τους de gustibus et coloribus non disputandum… πάντως, το γεγονός και μόνο ότι επιμένουμε τόσο σχολιάζοντας αυτά τα ποιήματα (τη στιγμή που τόσες άλλες αναρτήσεις νέων ποιητών μένουν ασχολίαστες) σημαίνει ότι υπάρχει κάτι εδώ που, παρά τα όποια ελαττώματα του, δεν μπορείς να το αγνοήσεις…

  4. ανεξάρτητα από το αν και πόσο μου άρεσαν τα ποιήματα, νομίζω πως αυτά τα 4 σχόλιά σας υπογραμμίζουν για μια ακόμη φορά ότι ευτυχώς, η Αισθητική ως κάτι καθολικό δεν υπάρχει!

    τώρα που ξεκαθάρισα πόσο δεν έχει σημασία για κανέναν άλλον έξω απ τον εαυτό μας πάντα η γνώμη και το γούστο μας, να πω κι εγώ πως μ άρεσαν, και μάλιστα πολύ.
    όμως το λέω κουβέντα για να γίνεται!

  5. Le grand écrivain Says:

    ευτυχώς δεν θα πει τίποτα issipap… άλλωστε, ως γνωστόν, εκεί που η Αισθητική ακμάζει, η Τέχνη σαπίζει…

  6. χαχα!
    πολύ καλό το τελευταίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: