Project Romanticism

Edgar Allan Poe

(1809 – 1849)

The Raven

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,

Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,

While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,

As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.

«‘Tis some visitor», I muttered, «tapping at my chamber door —

Only this, and nothing more.»

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,

And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.

Eagerly I wished the morrow; — vainly I had sought to borrow

From my books surcease of sorrow — sorrow for the lost Lenore —

For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore —

Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain

Thrilled me — filled me with fantastic terrors never felt before;

So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,

«‘Tis some visitor entreating entrance at my chamber door —

Some late visitor entreating entrance at my chamber door; —

This it is, and nothing more.»

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,

«Sir,» said I, «or Madam, truly your forgiveness I implore;

But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,

And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,

That I scarce was sure I heard you» — here I opened wide the door; —

Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,

Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;

But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,

And the only word there spoken was the whispered word, «Lenore?»

This I whispered, and an echo murmured back the word, «Lenore!» —

Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,

Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.

«Surely,» said I, «surely that is something at my window lattice:

Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore —

Let my heart be still a moment and this mystery explore; —

‘Tis the wind and nothing more.»

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,

In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;

Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;

But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door —

Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door —

Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,

By the grave and stern decorum of the countenance it wore.

«Though thy crest be shorn and shaven, thou,» I said, «art sure no craven,

Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore —

Tell me what thy lordly name is on the Night’s Plutonian shore!»

Quoth the Raven, «Nevermore.»

Much I marveled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,

Though its answer little meaning — little relevancy bore;

For we cannot help agreeing that no living human being

Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door —

Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,

With such name as «Nevermore.»

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only

That one word, as if his soul in that one word he did outpour.

Nothing further then he uttered — not a feather then he fluttered —

Till I scarcely more than muttered, «other friends have flown before —

On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.»

Then the bird said, «Nevermore.»

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,

«Doubtless,» said I, «what it utters is its only stock and store,

Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster

Followed fast and followed faster till his songs one burden bore —

Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore

Of ‘Never — nevermore’.»

But the Raven still beguiling all my sad soul into smiling,

Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;

Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking

Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore —

What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore

Meant in croaking «Nevermore.»

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing

To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom’s core;

This and more I sat divining, with my head at ease reclining

On the cushion’s velvet lining that the lamplight gloated o’er,

But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o’er,

She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer

Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.

«Wretch,» I cried, «thy God hath lent thee — by these angels he hath sent thee

Respite — respite and nepenthe, from thy memories of Lenore

Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!»

Quoth the Raven, «Nevermore.»

«Prophet!» said I, «thing of evil! — prophet still, if bird or devil! —

Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,

Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted —

On this home by horror haunted — tell me truly, I implore —

Is there — is there balm in Gilead? — tell me — tell me, I implore!»

Quoth the Raven, «Nevermore.»

«Prophet!» said I, «thing of evil — prophet still, if bird or devil!

By that Heaven that bends above us — by that God we both adore —

Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,

It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore —

Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore.»

Quoth the Raven, «Nevermore.»

«Be that word our sign in parting, bird or fiend,» I shrieked, upstarting —

«Get thee back into the tempest and the Night’s Plutonian shore!

Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!

Leave my loneliness unbroken! — quit the bust above my door!

Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!»

Quoth the Raven, «Nevermore.»

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting

On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;

And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming,

And the lamplight o’er him streaming throws his shadow on the floor;

And my soul from out that shadow that lies floating on the floor

Shall be lifted — nevermore!

Annabel Lee

It was many and many a year ago,

In a kingdom by the sea,

That a maiden there lived whom you may know

By the name of Annabel Lee;

And this maiden she lived with no other thought

Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,

In this kingdom by the sea:

But we loved with a love that was more than love —

I and my Annabel Lee;

With a love that the winged seraphs of heaven

Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,

In this kingdom by the sea,

A wind blew out of a cloud, chilling

My beautiful Annabel Lee;

So that her highborn kinsmen came

And bore her away from me,

To shut her up in a sepulchre

In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,

Went envying her and me —

Yes! — that was the reason (as all men know,

In this kingdom by the sea)

That the wind came out of the cloud by night,

Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love

Of those who were older than we —

Of many far wiser than we —

And neither the angels in heaven above,

Nor the demons down under the sea,

Can ever dissever my soul from the soul

Of the beautiful Annabel Lee:

For the moon never beams, without bringing me dreams

Of the beautiful Annabel Lee;

And the stars never rise, but I feel the bright eyes

Of the beautiful Annabel Lee;

And so, all the night-tide, I lie down by the side

Of my darling — my darling — my life and my bride,

In her sepulchre there by the sea,

In her tomb by the sounding sea.


The skies they were ashen and sober;

The leaves they were crisped and sere–

The leaves they were withering and sere;

It was night in the lonesome October

Of my most immemorial year:

It was hard by the dim lake of Auber,

In the misty mid region of Weir–

It was down by the dank tarn of Auber,

In the ghoul-haunted woodland of Weir.

Here once, through an alley Titanic,

Of cypress, I roamed with my Soul–

Of cypress, with Psyche, my Soul.

These were days when my heart was volcanic

As the scoriac rivers that roll–

As the lavas that restlessly roll

Their sulphurous currents down Yaanek

In the ultimate climes of the pole–

That groan as they roll down Mount Yaanek

In the realms of the boreal pole.

Our talk had been serious and sober,

But our thoughts they were palsied and sere–

Our memories were treacherous and sere,–

For we knew not the month was October,

And we marked not the night of the year

(Ah, night of all nights in the year!)–

We noted not the dim lake of Auber

(Though once we had journeyed down here)–

Remembered not the dank tarn of Auber,

Nor the ghoul-haunted woodland of Weir.

And now, as the night was senescent

And star-dials pointed to morn–

As the star-dials hinted of morn–

At the end of our path a liquescent

And nebulous lustre was born,

Out of which a miraculous crescent

Arose with a duplicate horn–

Astarte’s bediamonded crescent

Distinct with its duplicate horn.

And I said: «She is warmer than Dian;

She rolls through an ether of sighs–

She revels in a region of sighs:

She has seen that the tears are not dry on

These cheeks, where the worm never dies,

And has come past the stars of the Lion

To point us the path to the skies–

To the Lethean peace of the skies–

Come up, in despite of the Lion,

To shine on us with her bright eyes–

Come up through the lair of the Lion,

With love in her luminous eyes.»

But Psyche, uplifting her finger,

Said: «Sadly this star I mistrust–

Her pallor I strangely mistrust:

Ah, hasten! -ah, let us not linger!

Ah, fly! -let us fly! -for we must.»

In terror she spoke, letting sink her

Wings until they trailed in the dust–

In agony sobbed, letting sink her

Plumes till they trailed in the dust–

Till they sorrowfully trailed in the dust.

I replied: «This is nothing but dreaming:

Let us on by this tremulous light!

Let us bathe in this crystalline light!

Its Sybilic splendour is beaming

With Hope and in Beauty tonight!–

See! -it flickers up the sky through the night!

Ah, we safely may trust to its gleaming,

And be sure it will lead us aright–

We safely may trust to a gleaming,

That cannot but guide us aright,

Since it flickers up to Heaven through the night.»

Thus I pacified Psyche and kissed her,

And tempted her out of her gloom–

And conquered her scruples and gloom;

And we passed to the end of the vista,

But were stopped by the door of a tomb–

By the door of a legended tomb;

And I said: «What is written, sweet sister,

On the door of this legended tomb?»

She replied: «Ulalume -Ulalume–

‘Tis the vault of thy lost Ulalume!»

Then my heart it grew ashen and sober

As the leaves that were crisped and sere–

As the leaves that were withering and sere;

And I cried: «It was surely October

On this very night of last year

That I journeyed -I journeyed down here!–

That I brought a dread burden down here–

On this night of all nights in the year,

Ah, what demon hath tempted me here?

Well I know, now, this dim lake of Auber–

This misty mid region of Weir–

Well I know, now, this dank tarn of Auber,

This ghoul-haunted woodland of Weir.»

{Said we, then — the two, then —» Ah, can it

Have been that the woodlandish ghouls —

The pitiful, the merciful ghouls —

To bar up our way and to ban it

From the secret that lies in these wolds —

From the thing that lies hidden in these wolds —

Had drawn up the spectre of a planet

From the limbo of lunary souls —

This sinfully scintillant planet

From the Hell of the planetary souls ?»)


In Heaven a spirit doth dwell

«Whose heart-strings are a lute»;

None sing so wildly well

As the angel Israfel,

And the giddy stars (so legends tell),

Ceasing their hymns, attend the spell

Of his voice, all mute.

Tottering above

In her highest noon,

The enamored moon

Blushes with love,

While, to listen, the red levin

(With the rapid Pleiads, even,

Which were seven,)

Pauses in Heaven.

And they say (the starry choir

And the other listening things)

That Israfeli’s fire

Is owing to that lyre

By which he sits and sings-

The trembling living wire

Of those unusual strings.

But the skies that angel trod,

Where deep thoughts are a duty-

Where Love’s a grown-up God-

Where the Houri glances are

Imbued with all the beauty

Which we worship in a star.

Therefore thou art not wrong,

Israfeli, who despisest

An unimpassioned song;

To thee the laurels belong,

Best bard, because the wisest!

Merrily live, and long!

The ecstasies above

With thy burning measures suit-

Thy grief, thy joy, thy hate, thy love,

With the fervor of thy lute-

Well may the stars be mute!

Yes, Heaven is thine; but this

Is a world of sweets and sours;

Our flowers are merely- flowers,

And the shadow of thy perfect bliss

Is the sunshine of ours.

If I could dwell

Where Israfel

Hath dwelt, and he where I,

He might not sing so wildly well

A mortal melody,

While a bolder note than this might swell

From my lyre within the sky.

The Conqueror Worm

Lo! ’tis a gala night

Within the lonesome latter years!

An angel throng, bewinged, bedight

In veils, and drowned in tears,

Sit in a theatre, to see

A play of hopes and fears,

While the orchestra breathes fitfully

The music of the spheres.

Mimes, in the form of God on high,

Mutter and mumble low,

And hither and thither fly-

Mere puppets they, who come and go

At bidding of vast formless things

That shift the scenery to and fro,

Flapping from out their Condor wings

Invisible Woe!

That motley drama- oh, be sure

It shall not be forgot!

With its Phantom chased for evermore,

By a crowd that seize it not,

Through a circle that ever returneth in

To the self-same spot,

And much of Madness, and more of Sin,

And Horror the soul of the plot.

But see, amid the mimic rout

A crawling shape intrude!

A blood-red thing that writhes from out

The scenic solitude!

It writhes!- it writhes!- with mortal pangs

The mimes become its food,

And seraphs sob at vermin fangs

In human gore imbued.

Out- out are the lights- out all!

And, over each quivering form,

The curtain, a funeral pall,

Comes down with the rush of a storm,

While the angels, all pallid and wan,

Uprising, unveiling, affirm

That the play is the tragedy, «Man,»

And its hero the Conqueror Worm.

A Dream Within a Dream

Take this kiss upon the brow!

And, in parting from you now,

Thus much let me avow—

You are not wrong, who deem

That my days have been a dream;

Yet if hope has flown away

In a night, or in a day,

In a vision, or in none,

Is it therefore the less gone?

All that we see or seem

Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar

Of a surf-tormented shore,

And I hold within my hand

Grains of the golden sand—

How few! yet how they creep

Through my fingers to the deep,

While I weep—while I weep!

O God! can I not grasp

Them with a tighter clasp?

O God! can I not save

One from the pitiless wave?

Is all that we see or seem

But a dream within a dream?


6 Σχόλια to “Project Romanticism”

  1. μεταφραση για την Αναμπελ:«Ήταν χρόνια και χρόνια πολύ παλιά, ένα Βασίλειο στην ακτή,Όπου ζούσε μια κόρη που ίσως έχετε ακουστάΜε το όνομα Ανναμπελ ΜΚι αυτή η κόρη δεν είχε άλλη σκέψη Απ’ το να την αγαπώ και να μ’ αγαπά κι αυτή.Ήταν παιδί και ήμουν παιδί Στο Βασίλειο στην ακτή,Μα η αγάπη μας ήτανε πάνω από αγάπη Εγώ και η Ανναμπελ ΛηΜε μία αγάπη που γι’ αυτήν τα ουράνια Σεραφείμ Ζήλευαν εμένα κι αυτή.Κι αυτός είν’ ο λόγος που, πριν καιρό Στο Βασίλειο στην ακτήΈνας άνεμος φύσηξε απ’ της νύχτας το σύννεφο Παγώνοντας την Ανναμπελ Μ.Έτσι ήρθαν οι ευγενείς συγγενείς της Και την πήραν για πάντα μαζί,Να την κλείσουνε μες σε μια κρύπτη Στο Βασίλειο στην ακτή.Οι άγγελοι, όχι τόσο ευτυχείς Φθονούσαν εμένα κι αυτήΝαι! Αυτός είν’ ο λόγος (όπως όλοι ξέρουν, Στο Βασίλειο στην ακτή)Που ο άνεμος ήρθε απ’ το σύννεφο, πάγωσεΚαι σκότωσε την Ανναμπελ Λη.Μα η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή απ’ αυτό Που νιώθανε μεγάλοι πολλοίΠου νιώθανε όλοι οι σοφοίΚι ούτε οι άγγελοι ψηλά στον ουρανό Ούτε οι δαίμονες σ’ ωκεανό ΒαθύΜπορούν να χωρίσουν την ψυχή μου απ’ την ψυχή της όμορφης Ανναμπελ Μ.Τι το φεγγάρι όταν Βγαίνει μ’ όνειρα όλο με ραίνει Της όμορφης Ανναμπελ ΛηΚι αν τ’ αστέρια κρυφτούν φωτεινά θα φανούν Τα μάτια της Ανναμπελ ΛηΚι έτσι στην παλίρροια, ξαπλώνω μαζίΜε την αγάπη, αγάπη μου, γυναίκα και ζωήΣrnν κρύπτη τnς εκεί στην ακτήΣτον τάφο της πλάι στην ακτή.»

  2. μια καλη μεταφραση του Πολυχρονακη «ΚορακιΜΙΑ φορά, τα μεσάνυχτα τα σκοτεινά, αδύναμος και αποκαμωμένος καθώς συλλογιζόμουν, πάνω σε ένα πολύ ασυνήθιστο και περίεργο τόμο απολησμονημένης γνώσης, έγειρα το κεφάλι, ίσα που μ’ έπαιρνε ο ύπνος· τότε έξαφνα, έρχεται ένας ανάλαφρος σιγανός χτύπος, όπως όταν κάποιος χτυπάει ευγενικά την πόρτα του δωματίου μου. 5 «Κάποιος επισκέπτης θα είναι» μουρμούρισα «που χτυπάει την πόρτα του δωματίου μου— Μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω». Αχ! Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως ήταν τον ανεμοδαρμένο παγερό Δεκέμβρη, και η κάθε μια ξεχωριστή ξεθρακιασμένη σπίθα άπλώνε βαθμιαία το φάσμα της στο πάτωμα. Ανυπόμονα ευχόμουν να έρθει το αύριο — μάταια είχα γυρέψει να δανειστώ από τα βιβλία μου10 ένα τρόπο να δοθεί τέλος στη λύπη, την λύπη για την απολεσθείσα Λενόρ την εξαίρετη κι’ απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ — εδώ όμως μένει παντοτινά.χωρίς όνομα να την καλούν. Και το μεταξένιο, λυπητερό, αβέβαιο θρόισμα της κάθε μιας βυσσινί κουρτίνας, μου γεννούσε το ρίγος της συγκίνησης, με καταλάμβανε με τέτοιους φανταστικούε τρόμους που δεν τους είχα νοιώσει ποτέ πριν.15 Έτσι που, τώρα, για να νεκρώσω το δυνατό μου χτυποκάρδι, στάθηκα όρθιος και είπα σα να επαναλάμβανα: «Κάποιος επισκέπτης θα είναι στην θύρα της κάμεράς μου που εκλιπαρεί να εισέλθει. Κάποιος αργοπορημένος επισκέπτης που εκλιπαρεί από την πόρτα του δωματίου μου να εισέλθει. Για αυτό πρόκειται και όχι για κάτι περισσότερο». Η ψυχή μου γυρίζοντας στη θέση της ενδυναμώθηκε, και πλέον δεν ήταν σε δισταγμό.20 «Κύριε» είπα εγώ, «ή Κυρία, ειλικρινά εκλιπαρώ την συγχώρεσή σας, αλλά το γεγονός είναι ότι με πήρε ο ύπνος κι έτσι ανάλαφρο που ήταν το άξαφνο σας χτύπημα, και τόσο υποτονικά που ήρθε το ελαφρύ άξαφνο χτύπημα, ο ανάλαφρος κρότος στη θύρα του δωματίου, που πολύ αμφιβάλλω αν Σας άκουσα» — εδώ ανοίγω διάπλατα την πόρτα — σκοτάδι εκεί και τίποτα άλλο. 25 Κοίταξα ερευνητικά, βαθιά μέσα στο σκότάδι εκείνο, μένοντας εμβρόντητος εκεί, για πολύ, νοιώθοντας το δέος, την αμφιβολία, και βλέποντας όνειρα, που κανείς ποτέ θνητός δεν τόλμησε πιο πριν να ονειρευτεί. Όμως τίποτα δεν τάραζε την σιγαλιά, και η ακινησία δεν μου έδινε κάποιο σημείο, και η μόνη λέξη που ακούστηκε εκεί, ήταν η ψιθυριστή λέξη «Λενόρ». Αυτό ψιθύρισα εγώ, και μια ηχώ μου αντιγυρνά ψιθυριστά την λέξη «Λενόρ».30 Απλώς αυτό και άλλο τίποτα. Ξαναγυρίζοντας στην κάμερα, φλεγόταν ολόκληρη η ψυχή μέσα μου και σε μικρό διάστημα άκουσα πάλι ένα ανάλαφρο χτύπο, κάτι δυνατότερο από το προηγούμενο. «Ασφαλώς» είπα εγώ, «ασφαλώς ετούτο είναι στο καφασωτό του παραθύρου μου, ας δω επομένως τι είναι σε εκείνο το σημείο και το μυστήριο αυτό να διερευνήσω—35 ας νεκρώσω την καρδιά μου μια στιγμή και ας διερευνήσω το μυστήριο αυτό— Ο άνεμος θα είναι και άλλο τίποτα». Σε αυτό το σημείο ανοίγω το πατζούρι, όταν, με ένα πολύ φευγαλέο πέταμα και φτεροκόπημα, εκεί μέσα μπήκε ένα μεγαλόπρεπο Κοράκι των παλαιών ευσεβών εποχών. Χωρίς να κάνει βαθιά υπόκλιση, δίχως στιγμή να σταματήσει ή να σταθεί στη θέση του,40 αλλά υποσκάπτοντας τους καλούς τρόπους, πήγε και κούρνιασε ψηλά στην θύρα της κάμεράς μου- κάθισε ψηλά, πάνω στο μπούστο της Παλλάδας, ακριβώς πάνω από την πόρτα της κάμεράς μου- κούρνιασε ψηλά και κάθισε χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. Ύστερα, αυτό το πουλί στο μαύρο του εβένου ξεγέλασε την οικτρή μου ψευδαίσθηση να φτάσει σε χαμόγελο, με το βαρύ και άκαμπτο τυπικό της αταραξίας που φορούσε.45 Του είπα «Μολονότι το λοφίο σου είναι απογυμνωμένο και ξυρισμένο είσαι εσύ, δειλό πάντως δεν είσαι, ειδεχθές, αποτρόπαιο και παλαιό Κοράκι που πλανιέσαι από την όχθη της Νύχτας— για πες μου ποιο είναι το αρχοντικό σου όνομα που σε καλούν στην όχθη της Υποχθόνιας Νύχτας!» «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι. Πολύ εξεπλάγην από το άκομψο αυτό πουλί, ακούγοντάς το να συνδιαλέγεται τόσο ανεπιτήδευτα,50 μολονότι η απάντησή του λίγα σήμαινε — μεγάλη συνάφεια δεν είχε. Διότι αναπόφευκτα συμφωνούμε ότι κανένα ζωντανό ανθρώπινο ον ποτέ δεν είχε την ευτυχία να δει ένα τέτοιο πουλί πάνω από την πόρτα της κάμαράς του— είτε επρόκειτο για πουλί, είτε για κτήνος, πάνω στο γλυπτό μπούστο ψηλά στην πόρτα της κάμεράς του, να έχει ένα τέτοιο όνομα όπως το «Ποτέ πια». 55 Αλλά το Κοράκι στεκόταν μοναχό σε αυτό το γαλήνιο μπούστο, λέγοντας μονάχα εκείνες τις λέξεις, λες και η ψυχή του ξεχείλιζε με εκείνες τις λέξεις. Τίποτε παραπέρα κατόπιν δεν εκστόμισε, και ούτε ένα πούπουλό του κατόπιν δεν πετάρισε— Ώσπου, μόλις ψιθυρίζοντας, μουρμούρισα: «Κι άλλοι φίλοι μου, από πριν, πάνε, πετάξανε και φύγανε— Σαν θα έρθει το πρωί και τούτο θα με αφήσει, όπως πέταξαν και πάνε οι Ελπίδες μου οι παλιές».60 Μετά το πουλί είπε, «Ποτέ πια». Ξαφνιασμένος με την ακινησία που μόνο η τόσο επιδέξια δοσμένη απάντηση την διέκοπτε, είπα: «Δίχως αμφιβολία, αυτό που εκφέρει είναι το μόνο του εφόδιο και υλικό που γράπωσε από κάποιον δυστυχισμένο αφέντη που η ανηλεής του Kαταστροφή τον ζύγωνε όλο και πιο κοντά, μέχρι που τα τραγούδια του μία μοναδική επωδό να φέρουν,65 μέχρι που οι θρήνοι της Ελπίδας του να φέρνουνε το μελαγχολικό φορτίο του Ποτέ — Ποτέ πια». Αλλά το Κοράκι ακόμη ξεστράτιζε την καταλυπημένη μου ψυχή στο γέλιο, Ευθύς, τσούλησα ένα κάθισμα με μαξιλάρια μπροστά από το πουλί και το μπούστο και την πόρτα. Κατόπιν, βουλιάζοντας πάνω στο βελούδο, επιδόθηκα σε συνδυασμούς της μιας φαντασίωσης με την άλλη,70 Σκεπτόμενος τι είναι εκείνο το οποίο εννοεί το δυσοίωνο — του παλαιού καιρού— πουλί, 70 Τι είναι εκείνο το οποίο εννοούσε το ζοφερό, άχαρο, ειδεχθές, πένθιμο και δυσοίωνο —του παλαιού καιρού— πουλί Τι εννοούσε κρώζοντας «Ποτέ πια». Έτσι ήμουν καθισμένος, κλεισμένος σε εικασίες, χωρίς να εκφράσω ούτε συλλαβή στο πουλί, του οποίου τα φλογισμένα μάτια τώρα βάζανε φωτιά στα ενδόμυχα της καρδιάς μου·75 Για ετούτα και για άλλα, καθόμουν κι έκανα εικασίες με το κεφάλι μου αναπαυτικά πλαγιασμένο, 75 στην βελούδινη επένδυση του μαξιλαριού, όπου έπεφτε χαιρέκακα το φως της λάμπας. Αλλά όμως εκείνης ακριβώς της βελούδινης μενεξεδένιας επένδυσης όπου χαιρέκακα έπεφτε το φως της λάμπας, και που Εκείνη δεν θα πιέσει, αχ, ποτέ πια. Κατόπιν μου φάνηκε να πυκνώνει ο αέρας, αρωματιζόμενος από κάποιο αόρατο θυμιατήρι80 που το έσειε ένα Σεραφείμ και τα βήματά του κουδούνιζαν στο πυκνό δάπεδο. 80 «Φουκαρά» είπα με φωνή μεγάλη, «ο Θεός έχει προσφέρει σε εσένα — δια μέσω αυτών των αγγέλων, έχει προσφέρει σε εσένα Ανακούφιση — ανακούφιση και νηπενθές από τις αναμνήσεις της Λενόρ! Πίνε, ω, πίνε με γουλιές μεγάλες αυτό το ευγενικό το νηπενθές και ξέχασε αυτήν την απολεσθείσα Λενόρ». «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι. 85 «Προφήτη!» είπα «το πράγμα του κακού! — προφήτη εντούτοις, μια πουλί μια διάβολος είτε σε στέλνει ο Πειρασμός, ή και αν η θύελλα σε στριφογύρισε και σε έριξε εδώ στην ξηρά, Εγκαταλελειμμένο, απτόητο παρ’ όλα αυτά, σε αυτή την έρημη χώρα σε έριξε δεμένο με μάγια — σε αυτό το σπίτι που το στοίχειωσε η Φρίκη – έλα, πες μου, αληθινά, σε παρακαλώ, πες μου πες μου εκλιπαρώ, βρίσκεται κάποιο βάλσαμο παρηγοριάς στα βουνά της Γαλαάδ;»90 «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι. «Προφήτη!» είπα «της συμφοράς το πράγμα! – προφήτη εντούτοις, είτε πουλί είτε διάβολος! Στο όνομα του ουρανού που πάνω μας κυρτώνει, στο όνομα του Θεού που και οι δυο μας λατρεύουμε— Λέγε σε ετούτη την ψυχή την φορτωμένη θρήνο, λέγε αν μέσα στην μακρινή Εδέμ, Πρόκειται να σφίξει στην αγκαλιά της μια αγιασμένη κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ-95 Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ— Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που Λενόρ την αποκαλούν οι άγγελοι». «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι. «Το σύμβολο του αποχωρισμού μας να γίνουνε αυτές οι λέξεις, πουλί ή πνεύμα του κακού!» Με μια στριγκλιά σηκώθηκα, κάνοντας μια κίνηση αναρρίχησης —100 «Να επιστέψεις στη θύελλα και στην όχθη της Καταχθόνιας Νύχτας! Μαύρο φτερό να μην αφήσεις σαν ενθύμημα του ψεύδους που έχεις πει από την ψυχή σου! Μη μου ταράζεις τη μοναχικότητα! Φύγε απ’ το μπούστο πάνω απ’ την πόρτα μου! Πάρε το ράμφος σου από τα μύχια της καρδιάς μου, και πάρε τη μορφή σου μακρυά απ’ την πόρτα μου!» «Ποτέ πια», είπε το Κοράκι. 105 Και του Κορακιού το γρήγορο αθόρυβο πέταγμα δεν ακούγεται, ακίνητο κάθεται, ασάλευτο κάθεται, στο κατάχλομο μπούστο της Παλλάδας, πάνω ακριβώς από την πόρτα της κάμερας και τα μάτια του έχουνε τα πάντα απ’ την όψη ενός δαίμονα που ρεμβάζει, και το φως της λάμπας χύνεται απάνω του, ρίχνοντας στο δάπεδο τη σκιά του· και η ψυχή μου, από μέσα από τη σκιά που κινείται και απλώνεται στο πάτωμα,110 δεν θα ανασηκωθεί — ποτέ πια. «

  3. Dream-LamdBy a route obscure and lonely,Haunted by ill angels only,Where and Eidolon, named Night,On a black throne reigns upright,I have reached these lands but newly From an ultimate dim Thule –From a wild weird clime that lieth, sublime, Out of Space- out of Time.Bottomless vales and boundless floods,And chasms, and caves, and Titan woods,With forms that no man can discoverFor the dews that drip all over;Mountains toppling evermoreInto seas without a shore;Seas that restlessly asprie;Surging, unto skies of fire;Lakes that endlessly outspreadTheir lone waters – lone and dead,-Their still waters -still and chillyWith the snows of the lolling lily.By the lakes that thus outspreadTheir lone waters, lone and dead,-Their sad waters, sad and chillyWith the snows of the lolling lily,-By the mountains- near the river Murmuring lowly, murmuring ever,-By the grey woods,- by the swampWhere the toad and the newt encamp,-By the dismal tarns and pools Where dwell the Ghouls,-By each spot the most unholy-In each nook most melancholy,-There the traveler meets aghastSheeted Memories of the Past-Shrouded forms that start and sighAs they pass the wandered by-White-robed forms of friends long given In agony, to the Earth-and Heaven.For the heart whose woes are legion‘Tis a peaceful, soothing region-For the spirit that walks in shadowO! it is an Eldorado!But the traveller, travelling through it,May not- dare not openly view it;Never its mysteries are exposedTo the weak human eye unclosed;So wills its King, who hath forbidThe uplifting if the fringed lid;And thus the sad Soul that here passesBeholds it but through darkened glasses.By a route obscure and lonely,Haunted by ill angels only,Where and Eidolon, named NIGHT,On a black throne reigns upright,I have wandered home but newlyFrom this ultimate dim Thule. (1844-1849)

  4. LENOREAH, broken is the golden bowl! The spirit flown forever!Let the bell toll!- A saintly soul Glides down the Stygian river!And let the burial rite be read- The funeral song be sung-A dirge for the most lonely dead That ever died so young! And, Guy de Vere, Hast thou no tear? Weep now or nevermore! See, on yon drear And rigid bier, Low lies thy love Lenore!«Yon heir, whose cheeks of pallid hue With tear are streaming wet,Sees only, throughTheir crocodile dew, A vacant coronet- False friends! ye loved her for her wealth And hated her for her pride, And, when she fell in feeble health, Ye blessed her- that she died. How shall the ritual, then, be read? The requiem how be sung For her most wrong’d of all the deadThat ever died so young?»Peccavimus!But rave not thus! And let the solemn songGo up to God so mournfully that she may feel no wrong!The sweet LenoreHath «gone before» With young hope at her side, And thou art wild For the dear child That should have been thy bride- For her, the fair And debonair, That now so lowly lies-The life still there Upon her hair, The death upon her eyes.«Avaunt!- to nightMy heart is light- No dirge will I upraise,But waft the angel on her flight With a Paean of old days! Let no bell toll! Lest her sweet soul, Amid its hallow’d mirth, Should catch the note As it doth float Up from the damned earth- To friends above, from fiends below, [th’ indignant ghost is riven- From grief and moan To a gold throneBeside the King of Heaven!»[1831-1843]

  5. πολυ ωραιο επισης.SONNET – TO SCIENCEScience! true daughter of Old Time thou art!Who alterest all things wuth thy peering eyes.Why preyest thou thus upon the poet’s heart,Vulture, whose wings are dull realities?How should he love thee? or how deem thee wise,Who wouldst not leave him in his wanderingTo seek for treasure in the jewelled skies,Albeit he soared with an undaunted wing? Hast thou not dragged Diana from her car?And driven the Hamadryad from the woodTo seek a shelter in some happier star?Hast thou not torn the Naiad from her flood,The Elfin from the green grass, and from meThe summer dream beneath the tamarind tree? [1829, 1845]

  6. Αγαπητέ μου νυκτόβιε φίλε, σας ευχαριστώ θερμά για το ζήλο και την εργατικότητα σας!


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )


Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: