Νίκος Βιολάρης, Τρία Ποιήματα

Albrecht Dürer (1471–1528), Knight, Death, and the Devil, 1513

ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΥ

Μισός ύπνος
μισός θάνατος.
Με τα χέρια στην άνοιξη
την καρδιά μες στη λάσπη.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μεταξύ ανοίξεως και μη
όπου το δέντρο βαθύ
και ριζώνουν τα κύματα.

Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μισός Νίκος
μισός θάνατος.

Ιούλιος 2003

ΩΣ ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΑΤΙ

μνήμη Ελένης Βακαλό

Ως γυάλινο, υπάρχω, μάτι. Κάθε πρωί κάποιος με καθαρίζει στοργικά, μου δείχνει δυο θάλασσες και μου ζητάει να διαλέξω. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω, διαλέγω πάντοτε τη λάθος θάλασσα και βρίσκομαι αίφνης εντός της ερήμου.
Από δω σας μιλώ.

ΓΕΡΑΚΙΑ

Γεράκια υπέρμετρα
χασκογελούν
πάνω απ’ τις λέξεις μου.
Δικαίως.
Ναι
τόσο νέος
κι οι εικόνες μου γερνούν
βλέπω σιγά να γίνονται
η σίγουρη τροφή τους.

***

Ο Νίκος Βιολάρης γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Νίκος Βιολάρης, Τρία Ποιήματα”

  1. Le grand écrivain Says:

    Είναι ενδεχομένως ανάρμοστο ο ποιών την ανάρτηση να προβαίνει σε σχολιασμό της, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να το αποφύγω. Η πρώτη μου επαφή με την ποίηση του Νίκου πραγματοποιήθηκε μέσω του αφιερώματος στην νεότερη ελληνική ποίηση, στο τεύχος 25 της Ποίησης, όπου εύκολα τον ξεχώρισα, μαζί με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο. Και τους ξεχώρισα για δύο λόγους. Την ηλικία τους (ένδειξη μιας γενιάς που πήγαινε να ανδρωθεί;) και το διαμορφωμένο προσωπικό ύφος, το οποίο επιπροσθέτως διέθετε μια αξιοσημείωτη πρωτοτυπία καθώς απομακρυνόταν από την περισσότερο ή λιγότερο εμφανή απομίμηση ευκλεών ποιητικών προγόνων. Παίρνοντας στα χέρια μου μέσα στον επόμενο χρόνο τις συλλογές τους, και διαβάζοντας μια ποίηση που απομακρυνόταν εντυπωσιακά από την διάχυτη στο χώρο ευκολία, η αρχική αυτή εντύπωση ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο. (Παρενθετικά να πω, χωρίς καμιά αξιολογική διάθεση, πως βρήκα τότε την ποιητική του Μιχάλη εντελώς αποκρυσταλλωμένη και ώριμη ενώ του Νίκου να αναζητεί ακόμα τον δρόμο της). Η συλλογή Πέρα απ’ τη μέρα διαθέτει αναμφισβήτητα μια εντυπωσιακή δυναμική. Εντούτοις, εξαιτίας μιας διάθεσης ενιαίας θεματικής – ή σύνθεσης –, εκπεφρασμένης ρητά ήδη από τον τίτλο της συλλογής, αλλά που δεν κατόρθωνε ωστόσο να βρει πάντα την απόλυτη δικαίωση της από τα ίδια τα ποιήματα, η συλλογή δημιουργεί ενίοτε μια κάποια αίσθηση επανάληψης. Ειδικά έχω την αίσθηση πως τα σύμβολα της μέρας και του φωτός μένουν κάπως μετέωρα, δίχως να επιτυγχάνουν να επιβάλλουν την δικαίωση τους μέσω της οργανικής σύνδεσης τους με το περιεχόμενο• σαν να περιορίζονται, δηλαδή, ενίοτε στην τεχνητή επικύρωση τους στο χώρο του σημαίνοντος αλλά όχι παράλληλα και του σημαινομένου. Η μεγαλύτερη κατάκτηση του Νίκου στην συλλογή υπήρξε αναμφισβήτητα ο σχεδόν παντού άρρηκτος εσωτερικός ρυθμός των ποιημάτων στηριζόμενος εξολοκλήρου στην αρμονική εσωτερική σύνδεση των επιμέρους λεξιλογικών μονάδων, στοιχείο που εξηγεί ενδεχομένως και την τόσο αβίαστη και φυσική – και όχι εκβιασμένη – συνειρμική οργάνωση των ποιημάτων, στοιχεία που οδηγούσαν στην δημιουργία μιας ιδιαίτερης, ενιαίας αίσθησης. Τα καινούργια, ή έστω αδημοσίευτα, ποιήματα που ο Νίκος είχε την καλοσύνη να μου στείλει, επικυρώνουν έναν καινούργιο και υψηλότερο βαθμό ποιητικής συνειδητότητας, που διεκδικεί αυθόρμητα την επιβολή της. Και απαλλαγμένα καθώς είναι από οιανδήποτε, a priori, επιδίωξη σύνθεσης – ή αν μη τι άλλο τεχνητής ενότητας – κατορθώνουν κάτι καινούργιο: να ισορροπούν ιδανικά ανάμεσα στο επιδιωκόμενο και στο αναγκαίο. Διατηρώντας στο έπακρο την συνειρμική οργάνωση και τον δικό τους, αδιάσπαστο, εσωτερικό ρυθμό, με ευχάριστα απροσδόκητες εμπνεύσεις (Έτσι μεταλλάσσομαι. \ Μισός Νίκος \ μισός θάνατος.) και τη δημιουργία μιας συγκεκριμένης – καίτοι μη ορθολογικά προσδιορίσιμης – αίσθησης, τα ποιήματα αυτά αναδεικνύουν έναν δημιουργό που εντελώς πρώιμα έχει κατακτήσει την αυτονόητη, αλλά σπάνια στις μέρες μας ανιχνεύσιμη, καλλιτεχνική αρετή, δηλαδή την επίτευξη της αναγκαίας ισορροπίας ανάμεσα στο περιεχόμενο και την φόρμα μέσω των εντελώς προσωπικών, και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο ιδανικών, εκφραστικών μέσων. Επιπροσθέτως, μια εντελώς ευχάριστη έκπληξη ήταν η ανακάλυψη μιας νέας διάστασης που δεν διακρινόταν προηγουμένως στην ποίηση του Νίκου, και η οποία δεν είναι άλλη από την αποτύπωση μιας, ενσυνείδητης ή ασυνείδητης, δεν έχει καμία σημασία, επιθετικότητας• επιθετικότητα – αναγκαία, κατά τη γνώμη μου, καλλιτεχνική διάσταση της τέχνης του σήμερα -, που αποκαλύπτει έναν ποιητή ν’ αποπειράται «με τη βαρειά ν’ αποτυπωθεί στο καύκαλο του κόσμου».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: